1/2/14

όνειρο Ιανουαρίου



Επιστρέφοντας αργά τη νύχτα χαρούμενοι,ανεβαίνουμε γρήγορα τα σκαλοπάτια μαζί με Κωνσταντίνο,Ρένα,Ιωάννα - ίσως μαζί μας να είναι και ένα ακόμη άτομο,μπορεί ο Δημήτρης. Φτάνουμε στον τρίτο όπου υποτίθεται πως είναι η πόρτα του σπιτιού.Είναι μόνη της στον όροφο και σα να στέκεται μόνον αυτή στο τέλος της σκάλας - δεν υπάρχει αριστερά ή δεξιά καθόλου χώρος να περπατήσει κάποιος - τα σκαλοπάτια σε βγάζουν κατευθείαν στο διαμέρισμα.Γελώντας ακόμη με τους φίλους μου,προσπαθώ να ανοίξω την πόρτα αλλά ένα χέρι από μέσα πιάνει το πόμολο και ανοίγει απότομα.Βλέπω πίσω από την πόρτα τη γιαγιά και τρομάζω - δεν ήταν κάτι που ήθελα να δω,γνωρίζοντας καλά πως είναι πεθαμένη.Κάνω να τραβήξω - από το φόβο μου - την πόρτα προς το μέρος μου, η γιαγιά όμως προσπαθεί επίμονα ν' ανοίξει την πόρτα από την πλευρά της και αυτό γίνεται άλλες τρεις φορές.Έχει περισσότερη δύναμη από μένα κι έτσι καταφέρνει και ανοίγει την πόρτα.Ξαφνικά οι φίλοι φεύγουν από το πλάνο και μπαίνω στο διαμέρισμα μόνον εγώ.Στο βάθος οι γονείς μου,αμίλητοι,ακίνητοι,σαν παρούσες/απούσες φιγούρες. Κοιτάζουν ανέκφραστα τα γεγονότα.Η γιαγιά είναι όπως ήταν - ίσως και λίγο πιο γεμάτη απ όσο ήταν στην πραγματικότητα.Φοράει ένα ασπρογάλαζο νυχτικό, κάτι που επέτεινε μέσα στο όνειρο την εντύπωση του ότι ήταν νεκρή μεν - ωστόσο πολύ ζωντανή.Μπροστά μας είναι κάτι σαν ντιβάνι σε χρώμα εκρού (νεκρού;;;),κάπως τετραγωνισμένο,πλατύ κρεββάτι.Μου θύμισε έναν παλιό καναπέ που είχα στο προηγούμενο διαμέρισμα στο οποίο έμενα.Υποτίθεται πως εδώ είχε χαλάσει και πως θα το πετούσα στα σκουπίδια.Όμως η γιαγιά το είχε κάπως "ανασυνθέσει",σαν να το είχε φτιάξει πάλι καινούριο.Είχε ξεφτίσει  και "φαγωθεί" με τα χρόνια και με τη χρήση αλλά η γιαγιά το είχε επιδιορθώσει.Μου κάνει ένα νόημα και μετά μου λέει κάτι σαν "να,βλέπεις;το έφτιαξα" αλλά δεν έχω κάποιο συναίσθημα και σίγουρα όχι χαρά διαπιστώνοντάς το.Θα έλεγα ότι με αφήνει αδιάφορη το γεγονός.Οι γονείς συνεχίζουν να κοιτάζουν στο βάθος τα τεκταινόμενα.
Τώρα μπαίνουμε σε άλλο όνειρο ή μπορεί και να πρόκειται για τη συνέχεια του πρώτου.Είμαι μέσα σε αυτοκίνητο,συνοδηγός. Οδηγός είναι η Αριάδνη Λ.. Μεγαλύτερη από μένα,ξανθιά,με μακριά μαλλιά. Δε μοιάζει Ελληνίδα.Εγώ ξεφυλλίζω ένα περιοδικό και φαίνεται να είμαι ήρεμη.Πηγαίνουμε να βρούμε το αυτοκίνητό μου κάπου στη βόρεια Αττική. Γνωρίζω ότι το έχω σταθμεύσει εκεί με...τηλεκίνηση. Υποτιθεται πως ήξερα ότι του τελείωνε η μπαταρία, κι ενώ το έβλεπα να κινείται, από μακριά και μια μέρα πριν,σκέφτηκα να το "καθ-οδηγήσω" να σταματήσει κάπου στα δεξιά του δρόμου για να μην εμποδίζει την κίνηση, εάν τυχόν σταματούσε ξαφνικά στη μέση του δρόμου.Όμως δε θυμόμουν πού ήταν αυτή η περιοχή, που ήταν το αυτοκίνητό μου σταματημένο κι έτσι,πηγαίνοντας με την Αριάδνη θα το ψάχναμε. Πλησιάζοντας στην υποτιθέμενη περιοχή γυρίζω και τη ρωτάω:'"νιώθεις ωραία που θα το ψάξουμε μαζί;" -  ή κάτι τέτοιο -  κι εκείνη μου ένευσε πως ναι.Υποτίθεται πως ξέρει το αυτοκίνητό μου και, καθώς περνάμε από κάτι σαν μάντρες αυτοκινήτων ή υπαίθρια πάρκινγκ, η Αριάδνη φωνάζει ενθουσιασμένη δυο-τρεις φορές "να το!" - όμως δεν είναι εκείνο. Καμιά φορά νομίζω κι εγώ από μακριά κοιτώντας,πως πρόκειται για το δικό μου αυτοκίνητο αλλά πλησιάζοντας τα βλέπουμε "χτυπημένα" και παλιά και βεβαιωνόμαστε πως δεν πρόκειται για το δικό μου.Εξάλλου κοιτάζουμε και τις πινακίδες για να σιγουρευτούμε και είναι όλες ΙΜΥ ή ΙΧΥ ή κάτι τέτοιο ενώ το δικό μου είναι τελείως διαφορετικό.Ρωτάμε και κάποιους περαστικούς για τους δρόμους και καταλήγουμε να κάνουμε το γύρο των τετραγώνων για να φτάσουμε πάλι στο ίδιο μέρος όπου και βλέπουμε με σχεδόν ανησυχία ότι το αυτοκίνητο είναι άφαντο.Τότε ξαφνικά είμαστε εκτός του αυτοκινήτου της Αριάδνης και κατεβαίνουμε πολλά σκαλοπάτια,όπως στα σοκάκια του Ναυπλίου ή της Κέρκυρας και όλο και κατεβαίνουμε και δεν σταματούν οι σκάλες.Αλλά είμαστε σχεδόν χαρούμενες,σα μικρά κορίτσια.Προφανώς συνεχίζουμε να ψάχνουμε αλλά αισθανόμαστε και την ελευθερία ότι μπορούμε να μετακινηθούμε πιο άνετα.
 Δε θυμάμαι άλλο.

4 σχόλια:

  1. Αγριεύτηκα λίγο με το πρώτο μέρος(?) του ονείρου σου! Α, ρε γιαγιά, μας έκοψες το αίμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Hermine:

    Ναι, ήταν λίγο τρομακτικό το σημείο αυτό στο όνειρο αλλά γενικά η γιαγιά ήταν πολύ καλή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το πρώτο όντως ήταν αγριευτικό! :) Αλλά στο δεύτερο η ελευθερία και μόνο το κάνει χαρούμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ηfaistiwnas:

    Έτσι μοιάζει. Δεν ξέρω και πολλά από συμβολισμούς στα όνειρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή