5/10/16

ολοκλήρωση αυτής της διαδρομής - le temps retrouvé...








Ο πληγωμένος χρόνος σπαρταράει. Περπάτησα πολύ μέχρι που έφτασα σε μια δική μου ζωή.

29/8/16


Θα φύγουμε κάποτε αθόρυβα καί θα πλανηθούμε / Μες στις πολύβουες πολιτείες
Καί στις έρημες θάλασσες. / Με μιά επιθυμία φλογισμένη στα χείλια μας.
Είναι η αγάπη που γυρέψαμε / καί μας την αρνήθηκαν...

                                                                                                M. A.








22/7/16

19



Mε περίμενε με τη μαμά κάτω, στο συντριβάνι - από μακριά φαινόταν ένα ζευγάρι μιας κάποιας ηλικίας σ' ένα καλοκαιρινό πρωϊνό, από κοντά ήταν οι γονείς μου. Για λίγα δευτερόλεπτα, από τη στιγμή που μου έγιναν αντιληπτοί μέχρι να παρκάρω πρόχειρα κοντά τους, έριχνα κλεφτές ματιές μέσα από τα γυαλιά ηλίου. Δεν ξέρω για πόσο ακόμη θα είναι μαζί και αυτό, από μόνο του, εκτός από στενάχωρο τους κάνει και πιο σημαντικούς. Τώρα αρχίζω να προσέχω λεπτομέρειες πάνω τους που παλιά θα τις προσπερνούσα - αν όχι θα με ενοχλούσαν. Τώρα οι μικρές λεπτομέρειες φαίνονται, ανάλογα, χαριτωμένες, αστείες, καθησυχαστικές, ανησυχητικές - πάντως άξιες παρατήρησης.
Μια μικρή αμηχανία στην αρχή αλλά την προσπέρασα όπως προσπέρασα τα μπροστινά, αργά αυτοκίνητα με τους νυσταγμένους οδηγούς. Έτρεμα κι εγώ από την αυπνία αλλά δε χρειαζόμουν καφέ. Ο μπαμπάς, λίγο επιφυλακτικός στην αρχή, όπως ταιριάζει - δίκαια - στην ιδιότητα του φιλοσόφου που του έχει αποδοθεί, κάθισε λίγο αργότερα πιο αναπαυτικά και με ρώτησε πώς είμαι, τι κάνω, τι με κάνει χαρούμενη. Τα φάρμακα και ο χρόνος τον έχουν κάνει ακόμη πιο στωϊκό, πιο υπομονετικό ίσως, πιο προσηνή. Δυσκολεύτηκε να βάλει τη ζώνη, έπρεπε να τον βοηθήσω εγώ. Στο μυαλό μου περνούσε η σκέψη-φράση που είχα διαβάσει και που μου είχε επιβεβαιώσει αργότερα και ο Γιώργος :"πρώτα θα έχουμε ένα ξαφνικό πάγωμα στο περπάτημα". Φοβόμουν ότι θα συνέβαινε εκείνη τη μέρα και ήμουν σε επιφυλακή. Στο δρόμο μου είπε πολλές ευχές με την κυρίαρχη να είναι το να είμαι πάντα ευλογημένη και κάθε μου βήμα να είναι "επ'αγαθώ''.Οι ευχές έρχεται χρονική στιγμή που σε λυπούν γιατί όσο όμορφες είναι, τόσο περισσότερο σκέπτεσαι ότι σίγουρα λιγοστεύουν, λόγω χρόνου, και έχεις ίσως και μια υποψία μήπως είναι από τις τελευταίες που ακούς από το συγκεκριμένο άτομο. Μοιάζει με ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα στην παραλία, τη στιγμή που βλέπεις ότι ο ήλιος δύει πίσω από τα βουνά και το σκοτάδι αρχίζει και πέφτει γρήγορα, με γρήγορο ρυθμό. Το φως λιγόστευε σταδιακά αλλά εσύ δεν του έδινες σημασία μέχρι μια δεδομένη στιγμή που δε μπορείς πια να το αγνοήσεις.
Βγήκε με κόπο από το κάθισμα του συνοδηγού και όχι μόνο μια φορά. Πήγαμε σε όλα τα ραντεβού του, στα εύκολα και στα λιγότερο εύκολα. Από το ένα ραντεβού στο άλλο, είχε τη γνώριμη συστολή που έχω κι εγώ, όταν κάποιος με εξυπηρετεί και αισθάνομαι ότι ίσως να τον κουράζω ή τελοσπάντων να του παίρνω από το χρόνο του. Είμαι η κόρη αυτού του πατέρα, αναγνωρίζω πλήρως εδώ το πώς αισθάνεται. "Χαίρεσαι, μπαμπά;;;" - τον ρωτούσα, ακουμπώντας τον στο πόδι και χαϊδεύοντάς τον απαλά, όπως όταν μου έκανε εκείνος όταν ήμουν παιδί και οδηγούσε ενώ εγώ κοιτούσα το τοπίο αμίλητη.  Σιωπή τώρα απλωνόταν μέσα στην καμπίνα του αυτοκινήτου και δεν ήξερα αν προέρχεται από κούραση ή από κάτι που δε μπορούσα να μαντέψω.
Στην επιστροφή μου είπε κάποια αστεία, δοθείσης της ευκαιρίας, από τη ζωή στο χωριό του όταν ήταν παιδί και οι εμβληματικές φυσιογνωμίες των συγχωριανών του ζωντάνεψαν ξανά στα μάτια μου, για πολλοστή φορά. Μου συμβαίνει συχνά τώρα να τον παροτρύνω να μου αφηγηθεί ξανά ένα στιγμιότυπο από τον Δείνα ή από τον Τάδε και κάθε φορά γελάω σα να είναι καινούρια αυτά που ακούω. Παπαδιαμαντικές φιγούρες μιας άλλης εποχής. Ίσως γι' αυτό και το περιβάλλον του Παπαδιαμάντη να ήταν για τον μπαμπά τόσο οικείο.
"Μπαμπά, σ' αγαπώ, το νιώθεις;;;" - του είπα, αποχαιρετώντας τον, νωρίς το απόγευμα.
"Εγώ περισσότερο...", είπε σιγανά, κοιτώντας κάτω χωρίς να απαντήσει, ακριβώς, στην ερώτηση. Αλλά είχα καλυφθεί.

28/3/16




Στο μεταίχμιο ενεστώτα και παρατατικού, με στεγνό το στόμα και αναμνήσεις που γίνονται βόλια...

16/1/16

ξημέρωμα



Καθώς φύτευα τα γεράνια, ένας ασπροζαχαρί γατούλης ήρθε μάλλον να βοηθήσει. Στην αρχή λίγο καχύποπτος - πότε να ήταν η τελευταία φορά που τον χάιδεψαν; - μετά ξεθάρρεψε και άρχισε τις κουτουλιές. Υγρή, κουφετί μύτη και κίτρινα μάτια που κοίταζαν σα να έρχονταν από πολύ μακριά. Αν ξανάρθει, θα τον φωνάζω Ζαχαρία. Ήταν η μόνη ζωντανή παρουσία σε κείνη ακριβώς τη μεριά που έχει κάτι το σκιερό και απόκοσμο.Ήταν ωραία μέρα, λαμπερή, σαν από αυτές που θα εκτιμούσε ο εθνικός ποιητής. Μπλε, καθαρός ουρανός και μια υποψία αέρα, ίσα για να σου χαϊδεύει το πρόσωπο. Έπιασα να της μιλώ στα γαλλικά αλλά νοερά - ήταν τόση η ησυχία που φοβόμουν ότι θα με ακούσουν τα πουλιά πάνω στα κυπαρίσσια και τέτοια συζήτηση είναι πάντοτε ιδιωτική. Μου μιλάει με τις σιωπές της και βρίσκω τις απαντήσεις της κοιτάζοντας το χώμα ή τον ουρανό. Προσπαθώ να μαντέψω τι θα ήθελε και πιστεύω πως παίρνω τη σωστή απάντηση καθώς μας ενώνει μόνο η αγάπη.

Χαράζει. Άρχισα να εκτιμώ το πρώτο φως της μέρας και τη διαύγεια - τοσο στην ατμόσφαιρα όσο και στη σκέψη. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι έχει, κανείς, χορτάσει ύπνο. Υπάρχουν αρκετά σημάδια ότι είσαι πια μεγάλος, ανεπιστρεπτί. Και ένα είναι αυτό, για μένα.

14/1/16



Η γνώμη κάποιου για σένα δε χρειάζεται να γίνει η πραγματικότητά σου. Είναι, απλώς, μια γνώμη. Μην την τρέφεις.

6/1/16

Φώτα


Εν δε φάει και όλεσσον!,ζητάει ο περήφανος Αίαντας από τον Δία. Σκότωσέ μας αλλά αν το κάνεις , τουλάχιστον κάνε το μέσα στο φως! Από τον Όμηρο μέχρι τον Ελύτη και τον Σεφέρη των ημερών μας - αν σκεφτούμε τους ποιητές, φτάνοντας μέχρι τους Προσωκρατικούς στη φιλοσοφία. Η νίκη του φωτός πάνω στο σκοτάδι. Και από τα δημοτικά τραγούδια όπου υμνείται το φως, σε αντίθεση με το μαύρο σκοτάδι, μέχρι τους Νηπτικούς Πατέρες της Εκκλησίας όπου συναντάμε την έλλαμψη, εκείνες τις ακτίνες φωτός που φέρνουν ως δωρεά την πλήρη συνειδητότητα μαζί με το δέος και τη θεία χάρη.
Καλή φώτιση.Τη χρειαζόμαστε.

2/1/16



Στο τραπέζι είχαμε τρεις βασιλόπιττες. Η μια ,χειροποίητη, της οικοδέσποινας η άλλη, αγορασμένη από εδώ και η τρίτη, άλλων. Στις δύο βρήκα το φλουρί εγώ. Γελούσαν μέχρι και τα μουστάκια μου - που δεν έχω, αλλά λέμε. Ακόμη και οι απόντες ήταν παρόντες, με έναν τρόπο. Καλή χρονιά!

31/12/15

23/12/15

ευχές


Τα κωνοφόρα της βεράντας έβαλαν τα καλά τους για την περίσταση. Και σκέφτηκα ν'ανεβάσω τη φωτογραφία, μια που την είδε ο μπαμπάς και χάρηκε τόσο πολύ. Καλά Χριστούγεννα για όλους!

6/12/15

επι / σκέψεις με πολλές αφορμές και ένα από τα ωραιότερα - κατά τη γνώμη μου - ποιήματα του Νίκου



Ποιος χάιδεψε ποτέ τους γάτους των νεκροταφείων; 
Οι φύλακες τους κλωτσάνε οι παπάδες το ίδιο 
και οι νεκροί - 
οι νεκροί σιγολιώνουν σιωπηλοί μέσα στο χώμα.
 Και οι γάτοι γυρίζουν, γυρίζουν ανάμεσα στους τάφους βρώμικοι, 
πειναλέοι μακάβριοι άγριοι 
έχοντας εμπιστοσύνη μόνο στους νεκρούς (μόνο οι νεκροί δεν κλωτσάνε).

 Όταν βγαίνει ο ήλιος παριστάνουν συχνά τα επιτύμβια γλυπτά 
ακίνητοι στο υψηλότερο σημείο ενός μνημείου. 
Πρέπει να είναι οι πιο αυτόνομοι γάτοι. 
Τόσοι πολλοί 
μια πολιτεία υπέργεια παράλληλη με την υπόγεια των νεκρών. 
Τη νύχτα ουρλιάζουν και συνουσιάζονται πάνω στις πλάκες. 
Τη νύχτα κανείς δεν τολμά να ταράξει τους νεκρούς ή τη μακρόσυρτη οδυνηρή ηδονή. 
Άγρια ελευθερία αγορασμένη από το μηδέν με πείνα. 
Οικιακά ζώα χωρίς οίκους - 
έξω από τους οίκους των μαυσωλείων ερμητικά κλειστούς μη διαπηδήσει θάνατος στη ζωή. 

Καμιά στέγη (τα κυπαρίσσια ανελέητα ορθά)
 Κι όταν βρέχει 
Οι γάτοι που μισούν το νερό
 Όσο εμείς το θάνατο 
Στήνονται στωικά -σταγόνα σταγόνα ως το κόκαλο. 

Εγώ, αντί για κόλλυβα στους νεκρούς (που δεν τρώνε)

 πηγαίνω φαγητό στους γάτους που καταβροχθίζουν. 
Κι ανάμεσα στους συγγενείς των πεθαμένων κυκλοφορώ 
ο συγγενής των γάτων που είναι άγριοι και μόνοι
 και ποτέ δεν μ' άφησαν να τους χαϊδέψω. 



(O συγγενής των γάτων)


Νίκος Δήμου

5/11/15




Αυτό που σου λείπει, αυτό ταυτόχρονα σε κάνει και να υπάρχεις.



31/10/15

μετατόπιση




Κατά τη διάρκεια ενασχόλησης με δύσκολα προσεγγίσιμα θέματα στη ζωή - διλήμματα που σε καθορίζουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σκέψεις για το μέλλον που δεν έχουν μια έτοιμη και ξεκάθαρη απάντηση - και αποφασίζοντας μετά, παρά τις αντιξοότητες, να ριχτείς σε αυτά με όλο σου το είναι, κάποιοι θα απορούσαν πώς σκέφτεσαι καν να προχωρήσεις τη στιγμή ακριβώς που είσαι ενήμερος για πράγματα που θα μπορούσαν να ματαιώσουν το όνειρό σου ή, χειρότερο σενάριο, να πάνε όλα στραβά καταμεσής. Αλλά το ζήτημα το βλέπω αλλιώς. Πιστεύω πως το βάρος δε θα έπρεπε να πέφτει ανησυχώντας για πιθανές εναλλακτικές, ένα ενδεχόμενο plan b ή στη διαρκή επαγρύπνηση του τι θα μπορούσε να πάει στραβά στην πορεία αλλά - κυρίως -  στο πόση αγάπη μπορεί να υπάρξει ακόμη και όταν όλα φαίνεται ότι θα πάνε στραβά. Αν μπορέσεις να απαντήσεις σε αυτό, τότε όλα θα είναι "εύκολα".

27/10/15

28



Τέτοιες μέρες θυμάμαι έντονα από τις αφηγήσεις του, τη ζακέτα της γιαγιάς του Γιάννη, θυμάμαι και στιγμιότυπα από τον πατέρα του χωρίς να τους έχω γνωρίσει ποτέ. Μέσα από απίθανα μονοπάτια, συνδέσεις και δρόμους ζουν για πάντα μέσα μας εκείνοι που έφυγαν, και οι δικοί μας και οι αγαπημένοι των φίλων, για όσο τουλάχιστον εμείς θα τους επι -σκεπτόμαστε, νοερά.

12/10/15

resilience



Τίθεται κάποιες φορές μια ερώτηση, διατυπωμένη μισά προκλητικά μισά αφελώς, αν η χορήγηση σεροτονίνης κάνει αυτόν στον οποίο χορηγείται να χαίρεται ξαφνικά ή υπερβολικά πολύ, αν γελάει χωρίς καν λόγο, αν νιώθει ευφορία, ευτυχία και αρκετές αφηρημένες έννοιες που αρχίζουν από ευ- και, ως εκ τούτου, υπόσχονται κάτι όμορφο.
Θα έλεγα πως μια τέτοια ρηχή προσέγγιση - λόγω άγνοιας τις περισσότερες φορές - δεν απαντά καθόλου στον τύπο της βοήθειας που η σεροτονίνη δίνει, όπου βέβαια αυτή χρειάζεται. Στη μείζονα κατάθλιψη η ιδιαίτερη θλίψη που νιώθεις δε μπορεί να γίνει "δημιουργική" - αν αυτό μπορεί να το πει κανείς, δεν αποτελεί το έναυσμα ή το εφαλτήριο για να αντιμετωπίσεις την κενότητα που εξαρχής "τρώει" κάθε υποψία δημιουργικής σκέψης ή αντιμετώπισης, δεν είναι θέμα απόφασης ή μη, δύναμης θέλησης ή μη, να σηκώσεις το κορμί σου από εκεί που το άφησες πριν ώρες, να φας ή να κάνεις ένα μπάνιο - παραθέτω συνηθισμένα πράγματα της καθημερινότητας που υπό κανονικές συνθήκες δεν τα "σκεφτόμαστε". Δεν τίθεται θέμα "δύναμης" ή "αδυναμίας" χαρακτήρα που αρκετοί, αφελώς, ισχυρίζονται. Η σεροτονίνη δίνει μια "ανθεκτικότητα" στο βάρος της θλίψης που δε σε απασχολεί μόνο έντονα αλλά σε έχει ήδη συντρίψει. Η θλίψη συνεχίζει να υπάρχει μαζί σου (και να μοιάζει σα να σε έχει παγιδεύσει) εφόσον είσαι ζωντανός και παρών αλλά βοηθά να σε κρατήσει "ζωντανό", με την έννοια του ότι - αν μπορώ να το συνοψίσω με λόγια - "ναι, είναι αληθινή όλη αυτή η "έρημος" και η ακηδία ή, κάποτε, και ο απάνθρωπος τρόμος αλλά είναι βέβαιο ότι θα τη διασχίσεις και θα τελειώσει κάποτε και μέχρι τότε δε θα περπατάς σαν από κάτω να είναι κενό, υπάρχει το στέρεο έδαφος στο οποίο πατούσες και πριν την έναρξη των συμπτωμάτων".Συνοψίζοντας, αντέχεις να διασχίσεις αυτήν την έρημο όταν και η υποψία όασης ψυχανεμίζεσαι ότι είναι ακόμη μακριά.


5/10/15



Κρατούσε στο χέρι ένα σωρό εξετάσεις, από εκείνες που μπαίνουν σε κάτι μεγάλες υφασμάτινες τσάντες, "καθωσπρέπει". Ξέρεις, ψιθύρισε σχεδόν συνωμοτικά πλησιάζοντας στο αυτί μου και ενώ βρισκόμασταν περίπου στον έβδομο καφέ από την αρχή της συνάντησης, ...μου είπαν ότι θα πεθάνω και θέλω να σε ρωτήσω κάτι που δεν στο έχω ρωτήσει ποτέ...αν με αγάπησες καθόλου αυτά τα χρόνια...γιατί θα πεθάνω και πρέπει να το ξέρω, αυτό, αλλιώς θα αναρωτιέμαι. Αυτό, ήθελα να σου πω...τόνισε, στο τέλος, με αμηχανία κι έναν αναστεναγμό ανακούφισης ότι το δύσκολο τώρα πια είχε περάσει - το μπαλάκι  ήταν σειρά μου να δω τι θα το κάνω, τελοσπάντων να πω ό,τι είχα να πω. Εδώ είναι συνήθως η στιγμή που υποτίθεται ότι παγώνει ο χρόνος κι εσύ, χωρίς να ρωτηθείς,  βλέπεις όλη την ταινία από την αρχή, λίγο fast forward ίσως σε σημεία επιφανειακά αδιάφορα και ανώδυνα για να συνεχίσουν μετά σε slow motion οι επικίνδυνες στροφές, οι περιδινήσεις, τα μετέωρα λόγια, η ηχώ από κάτι πολύ μακρινό, κάπου- κάπου συλλαβές κομμένες μόνο, αλλά που σε στοιχειώνουν ακόμα. Και ποιος είναι αυτός ο μεγαλόκαρδος με τη μεγάλη σκιά, ξαφνικά, που είναι ασκαρδαμυκτί έτοιμος να μοιράσει τις ευθύνες και τις αποφάσεις, γονιός του εαυτού σου κι ο εαυτός σου μαζί, μεγαλωμένος και αποφασιστικός,  που ανέβηκε πια σχεδόν στην κορυφή του λόφου και τώρα του αποκαλύπτεται, πανοραμικά, το τοπίο; Πολύτιμος, ο χρόνος. Κι εμείς, πιο σοφοί.

3/10/15




Η αγάπη θα βρίσκει πάντα τον τρόπο, το χρόνο και το δρόμο.

11/7/15

όνειρο





Nα μην ξεχάσω το όνειρο: μετακομίζω πρόσφατα και πρώτος στο σπίτι έρχεται ο κ. Θ. Ερχόμενος, βρέχει έξω σιγανά και έχει μαζί του είτε αδιάβροχο είτε ομπρέλα - "θύμησέ μου να στο χαρίσω!", λέει, συγκινημένος, αλλά βλέποντας τα μάτια του συγκινούμαι κι εγώ και με πιάνει ο γνώριμος κόμπος στο λαιμό. Του λέω πως δε θα το δεχθώ αυτό το "δώρο" γιατί δε χρειάζεται να το κάνει. Η περιοχή είναι καινούρια και μοιάζει με κάτι σαν Χολαργό χωρίς να ξέρω ακριβώς πώς είναι ο Χολαργός στην πραγματικότητα. Έχει στοιχεία από ευρωπαϊκές πόλεις. Κάνω ένα γύρο τη γειτονιά για να τη μάθω, αφήνοντας στο σπίτι μόνο του τον κ. Θ. και λέγοντάς του πως θα επέστρεφα σε λίγο για να του δείξω το σπίτι και να τον ξεναγήσω στους χώρους του - ήταν μεγάλο, με ευρύχωρα μπαλκόνια και βεράντες. Βιαζόμουν να γυρίσω γιατί αν νύχτωνε δε θα είχαμε τη δυνατότητα να δούμε την κάθε λεπτομέρεια - ακόμα ακόμα ούτε εγώ είχα προλάβει να εξερευνήσω όλα τα δωμάτια. Τα πράγματα ήταν στη θέση τους αλλά υπήρχαν και μερικά για να τακτοποιηθούν και να βρουν το χώρο τους. Στη γειτονιά και σε απόσταση αναπνοής ήταν ένα μεγάλο σεξολογικό ινστιτούτο - είδα την επιγραφή και θυμήθηκα χαμογελώντας τον Θάνο. Ακριβώς δίπλα ένα φροντιστήριο νορβηγικών, μεταξύ άλλων γλωσσών και παραδίπλα ντελικατέσσεν με παράξενα προϊόντα - από φαγώσιμα με ιδιαίτερες μυρωδιές και συσκευασίες μέχρι περίεργα ρούχα και αξεσουάρ και ο χώρος/γειτονιά κάτι μεταξύ Νάπολης και Πλάκας. Πράσινοι σταυροί φαρμακείων αναβόσβηναν, οι δρόμοι γεμάτοι κίνηση. Οι τοίχοι των κτηρίων παλιοί και σαν από τερρακόττα, φουλάρια μακριά ανέμιζαν πάνω σε κούκλες δίπλα σε πίσω αυλές με κατσίκες και πρόβατα. Έκανα δυό-τρεις φορές την ίδια διαδρομή μέχρι να τη μάθω και στη στροφή, στο φανάρι, είχα αγωνία τι να γίνεται ο κ. Θ. στο σπίτι και αν είχε από μόνος του ξεκινήσει να περιεργάζεται τους χώρους. Ανοίγοντας την πόρτα, τον βλέπω να κουρεύει ένα αγόρι γύρω στα 12-13 και, τελειώνοντας, ο μικρός του δίνει την αμοιβή του και κάθεται μαζί μας στο τραπέζι, περιμένοντας και την άλλη παρέα που άρχισε σιγά-σιγά να μαζεύεται. Σκέφτηκα αμέσως πως ο κ. Θ. είχε ακόμη ένα ταλέντο και πως αυτό το γεγονός θα μπορούσε στις αρχές να μας αποφέρει χρήματα - θα έκανε τον κουρέα.Του πρότεινα να μη χρονοτριβούμε άλλο και να του δείξω τους χώρους του σπιτιού. Του έδειξα ένα μεγάλο μπαλκόνι με φυτά που οδηγούσε σε μια πίσω αυλή με καταγής διάφορα παλιά αντικείμενα "ατάκτως ερριμμένα", που θα έλεγε και η Χ. Εκείνος στρέφει την προσοχή του στις πρίζες του σπιτιού και στον πίνακα και εγώ σκέπτομαι πως δεν είναι αυτά που θέλω να του δείξω οπότε τον παρακινώ, με ευγένεια, να ρίξει μια ματιά σε άλλα πράγματα στα οποία και δίνω εγώ περισσότερη σημασία. Το κουδούνι χτύπησε και ήρθαν δύο κοπέλες, καθηγήτριες της νοηματικής, μαζί με άλλα παιδιά και σιγά-σιγά καθίσαμε όλοι στο τραπέζι με το φωτιστικό να φωτίζει τα πρόσωπά μας. Η εποχή έμοιαζε με φθινόπωρο - σίγουρα όχι καλοκαίρι πάντως. Ρώτησα τη μια κοπέλα αν της ήταν δύσκολο να μάθει τη νοηματική, μιλώντας της κι εγώ με σήματα κι όχι με τη γλώσσα και, μπροστά στη δικαιολογημένη έκπληξή της, της ανέφερα πως έκανα κι εγώ κάποτε μαθήματα νοηματικής. Εκείνη χαμογέλασε κι απάντησε ότι δυσκολεύτηκε στην αρχή. Σχεδόν ταυτόχρονα, καθένας που πλησίαζε στο τραπέζι μας "μιλούσε" με νοήματα κι όλοι καταλαβαίναμε. Υπήρχαν αρκετά παιδιά στο τραπέζι, κυρίως αγόρια -  ήταν σα να μαζευτήκαμε για μάθημα. Αλλά το μάθημα περιελάμβανε και μουσική κι εγώ, εκτός από κιθάρα, τους είπα ότι θα φέρω ένα ακκορντεόν για να τους συνοδεύσω στη μελωδία τους. Έμοιαζε να νυχτώνει και η παράταιρη παρέα είχε μαζευτεί στην κουζίνα - κάποιοι είχαν φέρει και τα ποδήλατά τους μέσα στο διαμέρισμα και τα είχαν "παρκάρει" σε μια γωνιά. Η γειτονιά δεν είχε ακόμη εξερευνηθεί γιατί έτρεχα με τις δουλειές και τους φίλους και δεν είχα προλάβει να τα μάθω όλα στην περιοχή. Ήταν μια παράξενη αρχή.

10/7/15

hasard




Κάποτε, όταν ο Θεός θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του ή μια εκκωφαντική "σιωπή", αυτό εμείς μπορεί να το ονομάσουμε τύχη ή ατυχίες.

30/6/15

G - M. S

 
 
Μέσα σε όλα, εκείνες τις ημέρες ήρθε ο Guy-Michel. Αφού τον χαιρέτησα και θυμηθήκαμε το πώς είχε εκλάβει το περιστατικό με το ούζο, μου πρότεινε να πιάσουμε ένα τραπεζάκι για να καθίσουμε να μιλήσουμε ήσυχα. Του εξηγούσα και του εξηγούσα και όσο περνούσε η ώρα τόσο ελάφραινα μέσα μου γιατί έβλεπα ότι καταλάβαινε ό,τι του έλεγα. Με άλλα λόγια, του φαίνονταν απόλυτα λογικά όλ' αυτά κι έτσι έπαιρνα κι εγώ αναδρομικά τις απαντήσεις μου μέσα απ' αυτό το καθρέφτισμα. Ήθελε να μάθει για τον καιρό που πέρασε -  έσκυβε να με ακούσει με προσοχή, όπως όταν δύο ισότιμοι συνομιλητές φέρνουν στο τραπέζι τις ιδέες τους. Καθώς του ανακοίνωνα τις προτάσεις κουνούσε το κεφάλι του καταφατικά και όταν ήρθε η ώρα για να συνοψίσουμε έπιασε το τραπέζι με ανοιχτά τα χέρια, σα να ήθελε να το αγκαλιάσει. Ήταν λίγο υγρό στις άκρες, από νερά που είχαν πέσει από το δίσκο. Πήρε το ποτήρι με το υπόλοιπο νερό και το έριξε στο φυτό που φαινόταν να διψάει. Του φάνηκαν όλα σημαντικά και αυτό ήταν το έναυσμα για να συνεχίσω. 

21/6/15

του Θανάση, εκείνος ξέρει...


 
 Τόσο καιρό μετά και ύστερα από κοπιαστικές εργασίες η πληκτρολόγηση σου φαίνεται περίεργη, παράταιρη με την καθημερινότητά σου. Αλλάζουν οι προτεραιότητες. Δειλά, τα δάχτυλα, πάνε να ξαναβρούν το ρυθμό τους. Ίσως τελικά να είχες δίκιο όταν, μέσα στις μπερδεμένες σου σκέψεις, ανησυχούσες πόσο πουλάω το γάλα στην αγορά και μήπως οι μεγαλέμποροι με γελάσουν στην τιμή των φρούτων. Όσο πιο μακριά είσαι στα πράγματα, τόσο πιο κοντά στο κρυφό τους καρδιοχτύπι βρίσκεσαι - κάπως έτσι δεν το έλεγε ο Ελύτης; Έχω να πιάσω τόσο πολύ καιρό ποίημά του, που το μυαλό σκαλώνει σε κάποιο καίριο στίχο - δε θυμάται τη συνέχεια.
Ένα γαλάζιο μπαλόνι, το πιο αθώο γαλάζιο που θα μπορούσες να φανταστείς, ήρθε και έκανε ένα απόγευμα γκελ ανάμεσα στα αυτοκίνητα που προσπαθούσαν να το αποφύγουν χωρίς να περάσουν από πάνω του ή να το πατήσουν. Παρατήρησα για λίγο τους οδηγούς - ταξιτζήδες, νταλικέρηδες και "συνηθισμένοι" άνθρωποι. Ποίηση μπορείς να συναντήσεις παντού, με κάθε αφορμή.
Κάτι νέο που έμαθα: στα σουηδικά, αυτό που είναι "δώρο" για τους Άγγλους (gift), για τους Σουηδούς είναι δηλητήριο. Ίδια λέξη, διαφορετική τελείως σημασία ανάμεσα στις δύο γλώσσες. Πάντα μου άρεσε να παρακολουθώ τις κρυφές διαδρομές των λέξεων.
Σήμερα γιορτάζει το φως, η νίκη του φωτός πάνω στο σκοτάδι. Συμβολικό. Εαρινή ισημερία. "Είθε να νικήσει το φως!", ευχήθηκε, πριν λίγο, και ο Νίκος, που σήμερα γιορτάζει.
 

7/12/14

Να θυμηθώ να μη μοιάσω στο Τέρας...

 
Η αρχή μιας πραγματικής επανάστασης θα ήταν να ξεκινήσουμε δίνοντας από το πλεόνασμα ή και το υστέρημά μας στους φτωχούς, στους άνεργους και στους απόκληρους αυτής της πόλης. Αλλά μάλλον έχουμε φτωχή φαντασία ή, έστω, πολύ ύποπτη: αποπροσανατολισμός, τυφλή βία και εκδίκηση. Ανακύκλωση του κακού.

29/11/14

Όταν η Σόνια συνάντησε την Ida...

 
 
 
ή αλλιώς : "χαμένοι στη μετάφραση". Εναλλακτικά: όταν η Ρωσία συνάντησε την Πολωνία....
Στον απελπισμένο θείο Βάνια του Τσέχωφ, απευθυνόμενη η Σόνια προς το τέλος του θεατρικού έργου, λέει με ένα μίγμα ελπίδας και βεβαιότητας ότι παρά τις δυσκολίες και όλες τις αντιξοότητες θα ζήσουν. "Θα ζήσουμε, θείε".... Στο τέλος της πολωνικής ταινίας Ida, ρωτώντας η κοπέλα κάποιον σχετικά με το μέλλον εκείνος της απαντά: "θα ζήσουμε", όμως παρά τις κάποιες ομοιότητες των δύο γλωσσών, η ακριβής μετάφραση από τα πολωνικά είναι: "αρχίζουν τα εμπόδια, οι δυσκολίες". Το ένα δεν αποκλείει το άλλο αλλά σίγουρα οι φράσεις δεν είναι ταυτόσημες.

26/11/14

Η αθωότητα...


που συχνά κατηγορείται για άγνοια του κακού ενώ εκείνη, ακριβώς γνωρίζοντας, επιθυμεί το αγαθό και επικεντρώνεται σε αυτό.

9/11/14

Αγάπη, μόνο... (και ένα φιλί)

 
 
Μια απίθανα μουντή, φθινοπωρινή μέρα. Έμοιαζε με παρισινή, αν εξαιρέσεις το νερό που δεν έπεφτε σε ψιλές σταγόνες αλλά σε κανάτια. Αγγελόπουλος και Φλώρινα για να σου δώσω να καταλάβεις. Αν ήταν νύχτα, που δεν ήταν, το σκηνικό θα ήταν άνετα από φιλμ νουάρ. Στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου καθόταν η ξανθιά κοπέλα με το ταψί το παστίτσιο που ήταν ακόμα ζεστό. Το αυτοκίνητο θα μύριζε μετά για ώρες αυτή τη χαρακτηριστική μυρωδιά του μοσχοκάρυδου. Αν πέσει αρκετό στο φαγητό, κάηκες - εκτός κι αν έχεις γερό στομάχι. Τα σκυλιά δεν ακούγονταν αλλά στην πραγματικότητα παραμόνευαν πίσω από το πορτάκι της αυλής, σαν εκείνα τα περίεργα παιδιά που βγάζουν παιχνιδιάρικα τη μισή μουρίτσα πίσω απ' την πόρτα να δουν τον επισκέπτη. Το πράσινο δερμάτινο παλτό έσταζε από τη βροχή μέχρι να μπω. Μια δυνατή μυρωδιά καφέ και δέρματος ερχόταν από μέσα. Αφέθηκα για λίγο σε μια φιλόξενη αγκαλιά, για δευτερόλεπτα. Μετά τοποθέτησα ό,τι είχα φέρει στο ωραίο τραπέζι του γραφείου. Μ' έβαλε να καθήσω κοντά στη τζαμαρία. Η βροχή έπεφτε κατά ριπές - πότε δυνάμωνε πότε λιγόστευε προς το απόγευμα. Από την καρέκλα του σκηνοθέτη έβλεπες το γκαζόν απέναντι, μια ωραία πράσινη ανοιχτωσιά που δε συνηθίζεται στις πόλεις. Κοιτούσα αρκετές φορές κάτω, το πάτωμα, κι αυτό από συστολή ή διάθεση για μια πιο ισότιμη ματιά με τον συνομιλητή. Πολλές ηλεκτρικές συσκευές, λάπτοπ, εκτυπωτής, τηλέφωνα σταθερά, τηλέφωνα κινητά, τηλεκοντρόλ...Βιβλία, χαρτιά, κλειδιά, συρτάρια, τσιγάρα, αναπτήρας. Το αιρ κοντίσιον έβγαζε αφύσικη ζέστη - λίγο να το έκλεινες, πάγωνες. Έπιανε να νυχτώνει. Ένα μελαγχολικό απόγευμα με μισάνοιχτο, φεύγοντας, ουρανό. Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, θυμήθηκα μια ατάκα από μια ταινία που με είχε σημαδέψει όταν την είχα πρωτοδεί, στην εφηβεία μου: je t' offre de ce qui existe, ce que je peux de meilleur.
Είναι περίεργο. Τη νύχτα αυτή σε είδα σε όνειρο, πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Μετά τα γεγονότα εκείνου του Αυγούστου. Θυμάμαι ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, άγνωστος χώρος. Κάπως παλιός. Οι τοίχοι ήταν βαμμένοι απαλό σιέλ, λαδομπογιά. Τους θυμάμαι καλά γιατί από' κεί πιάστηκα καθώς έπεφτα κάτω. Δεν ξέρω για ποιο λόγο είχα πάει σ' αυτό το χώρο ούτε με ποιον μιλούσα στην κουζίνα όταν ένιωσα πίσω μου μια παρουσία. Γύρισα το κεφάλι μου και σε είδα. Κρατούσες το όπλο του πατέρα σου και με σημάδευες ακαθόριστα, χωρίς να με κοιτάζεις. Εγώ πάλι, σε κοίταξα στα μάτια. Μετά είδα το όπλο. Ήταν τόση η έκπληξή μου που δεν πρόλαβα να φοβηθώ. Ήσουν σιωπηλός κι ανέκφραστος. Έριξες αμέσως, τρεις φορές. Οι δύο, συνεχόμενες, στη δεξιά μου πλευρά και μια με βρήκε αριστερά. Είχα την αίσθηση ότι οι σφαίρες άνοιξαν μέσα στο σώμα μου σε πολλά μικρά κομμάτια. Σήκωσα τα χέρια, κάπως για να στηριχτώ, κι εκεί ήταν που ακούμπησα στους τοίχους. Ήταν στενός ο διάδρομος. Ένιωσα έντονο κάψιμο και μετά σαν κάτι να διαλυόταν μέσα μου και να έσβηνε. Μου ξαναέριξες και μου φάνηκε τότε σα να σκότωνες και τον εαυτό σου μαζί. Σε κοίταξα με απορία για τελευταία φορά καθώς έπεφτα. Καθώς τα μάτια μου έκλειναν, το τελευταίο πλάνο ήταν ένας άσπρος ουρανός πίσω σου, στο παράθυρο.
 

8/11/14

 
Στους αδελφούς Καραμάζωφ - και όχι Καραμαζώφ - κάπου λέει ο Φέντια ότι εφόσον ο Θεός δεν υπάρχει, τότε όλα "επιτρέπονται". Το ρήμα είναι κάπως παρεξηγήσιμο και βούτυρο στο ψωμί για τον άθεο, τον υλιστή, τον άκριτο αντιρρησία. Αλλά ο μεγάλος ανατόμος της ψυχής, ήξερε πολύ καλά τι έλεγε και κυρίως το πώς το έλεγε. Αυτή η παγκόσμια φρίκη μέσα στην οποία ζούμε, η χωρίς πάτο, είναι η αναπαράσταση της ασυδοσίας που τη νομίσαμε για αυτοπροσδιορισμό και ελευθερία.

7/11/14

silent judgement


Dad...,sometimes you need to be nicer to me...
(from Magnolia)

19/10/14

τα διπλά

 
 
Το έλλειμμα σε διδάσκει. Η περίσσεια μάλλον ποτέ.
 
 

8/10/14

Emmerich Kalman

 
 
Ο γάτος με ονοματεπώνυμο. Που δε φοβόταν παρά ελάχιστους, ανάμεσα σ' αυτούς κι εμένα. Αρκετά κρύα βράδια μου κράτησε συντροφιά, όταν πήγαινα να κοιμηθώ στο σπίτι του πατέρα μου. Είχε διασωθεί, μωρό, ένα βαρύ χειμώνα, μετά από χιονοθύελλα, ο μόνος από την γατοοικογένειά του. Μικρό, λευκό πηγούνι, ροζ-κουφετί μύτη, υπέροχα μάτια.  Όταν ανέβαινε στο κρεββάτι, ενιωθα το βάρος του πάνω στην κουβέρτα και μετά το δυνατό του γουργούρισμα. Τον θυμάμαι, καχύποπτο, πάνω στο ψυγείο, να επιτηρεί την κίνηση του σπιτιού, να παραφυλάει στην εξώπορτα πότε θα βγει έξω αλλά μόλις έβλεπε τα σκούρα - ένα λευκό, άγριο γάτο που φοβόταν - να θέλει να ξαναμπεί, "σφαίρα", μέσα. Κάποιες φορές τον περίμενα με τις ώρες να γυρίσει για να του βάλω να φάει και να του δώσω τα χάδια του. Τον λέγαμε "βλάχο", χαϊδευτικά, επειδή ήταν γεννημένος σε χωριό κι ίσως επειδή είχε πολύ δυνατή φωνή και μακρόσυρτη. Όταν χαιρόταν, μου έκανε κάτι λιγωμένα "αααααααχ-αααχ-αχ!", που μ 'έκαναν να γελάω. Καθώς ξεκλείδωνα για να μπω στο σπίτι, τον φώναζα χαρούμενα για να του αναγγείλω την άφιξή μου - Έμμεριιιιιιιιιχ;;;;" κι εκείνος μου απαντούσε πως εκεί ήταν, με τους πρωτότυπους, κοφτούς αναστεναγμούς του. Τότε τον έβλεπα να ξεπροβάλει στην άκρη της σκάλας, λίγο περίεργος, λίγο καχύποπτος αλλά πάντα στο τέλος κέρδιζε η εμπιστοσύνη και η αγάπη και ερχόταν να περπατήσει στη ράχη του καναπέ - σαν για να κατοπτεύσει τον γύρω χώρο - ώστε να προσγειωθεί μετά στα πόδια μου με ασφάλεια και ν' αρχίσει το "ζύμωμα". Ένας ιδιαίτερος γάτος. Εγώ τον έλεγα "σοφό" γιατί ζούσε μέσα στα βιβλία του πατέρα μου. Αγαπητέ κύριε Έμμεριχ, σε αγάπησα τόσο πολύ. Κάποια μέρα εύχομαι να σε ξαναδώ.

5/10/14

 
 
 
Από την είσοδο μέχρι την έξοδο μέτρησα κάπου σαρανταπέντε οργυιές. Λάσπη παχιά, όπου φορές εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο ή, αλλού, χώμα κατάξερο και πατημένο. Ο αέρας, δροσερός, μετά τη μπόρα, με χάιδευε στο πρόσωπο, ανακάτευε κι άλλο τα μαλλιά μου. Αναζητούσα σημάδια, ίχνη μιας παλιάς εποχής μέσα στις αποθήκες με τα πιθάρια και το λέβητα. Εδώ το κόκκινο ποδήλατο, εκεί οι κίτρινες ρακέττες, οι στροφές γύρω από τις τσιμεντένιες κολώνες και τα θεμέλια. Οι πόρτες, καλολαδωμένες, δεν έτριζαν αλλά πού και πού έβλεπες ιστούς αράχνης πάνω τους. Έτεινα με προσοχή το αυτί μου ν ακούσω κάποιο ψίθυρο ή έναν αντίλαλο, μια φωνή, κάτι. Τίποτα. Κανένα σημάδι στους τοίχους, στο δάπεδο ή στον αέρα ότι εδώ κάποτε υπήρξε χώρος μαρτυρίου. Μέχρι που σκέφτηκα παιδιά να τρέχουν και να γελάνε ανέμελα. Στάθηκα στην άκρη χαμογελώντας, σαν τον ξενιτεμένο που επιστρέφει κάποτε και ατενίζει ό,τι στερήθηκε, με την ικανοποίηση ότι ο κύκλος ολοκληρώθηκε.

4/10/14

en filigrane...

 
 
 
Je pense que si on a de regrets, on les garde pour soi et on fait avec; on avance.

22/9/14

"...έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί, να 'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί..."

Τέλος παιδικής ηλικίας - περισσότερο αρχή εφηβικής. Ο μικρός τρέχει με το ποδήλατο - πίσω ακολουθώ εγώ με το αυτοκίνητο. Στο τέλος του δρόμου, στη στροφή, θα στρίψει αριστερά ή δεξιά και περιμένω να δω το σώμα του να ελίσσεται κάπως, προς μια κατεύθυνση. Δεν έχω παρατηρήσει αν κρατάει κάτι μέχρι που τον βλέπω να σηκώνει αριστερά το χέρι του, εν είδει φλας, ώστε να ειδοποιήσει τον πίσω προς τα πού πηγαίνει. Στο χέρι κρατά ένα τριαντάφυλλο με μακρύ κοτσάνι, τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο. Καθώς υψώνει το χέρι του βλέπω μαζί και την "προέκταση" - τριαντάφυλλο να κοιτάζει προς τον ουρανό και μετά το παιδί να στρίβει με ένα αμυδρό χαμόγελο στο πρόσωπό του, όσο μπόρεσα να το δω. Δώρο του απογεύματος σα σκηνή από ιταλικό σινεμά.

21/9/14





Επισκέφθηκα διστακτικά, αλλά με λαχτάρα, το καλοκαίρι των 9 μου χρόνων. Αν είχε διασωθεί σε κείμενο, θα ταίριαζε σε αυτήν  την επίσκεψη το επίρρημα "ακροθιγώς". Όλα ήταν εκεί. Ακόμη και οι παιδικοί μου φίλοι, τα τζιτζίκια, ενώ έχει έρθει η εποχή τους να σωπάσουν, σα να έκαναν μια εξαίρεση, χαιρέτησαν θερμά και έπιασαν τις ερωτήσεις. Τελικά ένας ξενιτεμός μπορεί να μοιάζει και με αυταπάτη.

14/9/14



Πιο εύκολα εξαφανίζεις τα χαρτιά παρά την ανάμνηση ότι τα διάβασες.

24/8/14

σημειώσεις επί άρτου

 
Τελικά αυτό το ενδιαφέρον απόσπασμα που έλεγες ήταν του Τερέντιου. Ολόκληρη φιλολογία τελειώσαμε αλλά πώς να θυμάσαι τους πάντες. Μου κάνει εντύπωση που ακόμα θυμόμουν αρκετά λατινικά όταν με έβαλαν να ελέγξω τα βιβλία εκείνης της παμπάλαιης βιβλιοθήκης.
 
Από τα πιο τραγικά πράγματα ανάμεσα στους ανθρώπους είναι η συναισθηματική τους αναπηρία όταν τη συναντάς, σε όλο της το μεγαλείο. Καθολική και άσχημη. Στεγνό και άγονο χώμα. Πάντα θα με εκπλήσσει σαν την πρώτη φορά.
 
Μαθαίνω νέες λέξεις, σαν το νεογέννητο που θέλει να επικοινωνήσει με τα πρόσωπα που το φροντίζουν και ψάχνει το μέσον.Το "διαρμίζω" σημαίνει τακτοποιώ, συγυρίζω. Πόσο δυνατό ρήμα!Έκανα καιρό να το μάθω αλλά το έμαθα εν τέλει. Θυμάμαι και το παιχνίδι με τις λέξεις στο Talgo - ό,τι πιο ερωτικό να μπαίνεις στο οικείο γλωσσικό περιβάλλον του άλλου. Μου αρέσει και το "ξεσέρνω" αλλά και το "ξεγυρεύω". Επίσης: "κορτσούδι, καραμελούδες, γαλατούδ΄".Μια νέα, ζεστή γλώσσα. Σα ζεστό πανωφόρι σε παγωμένο κορμί.
 
Έχω καιρό να ακούσω νέα της 'Άννας αλλά και της Λένας.
 
Σκεπτόμουν ότι ένας εφιάλτης δε μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά ένας άλτης πάνω από την Έφη. Αυτό μου έδωσε αφορμή για σκέψη μέσα στη μέρα και με παρακίνησε να συνεχίσω εκείνη τη μισοτελειωμένη μετάφραση. Σε αυτό εδώ το σημείο είναι που αναρωτιέσαι ότι το κείμενο δεν έχει συνοχή και τι θέλει να πει ο ποιητής αλλά το γνωρίζω ήδη αυτό. Περίμενες κανένα αριστούργημα; Αυτά τα γράφεις εσύ.
 
Όταν λες "σεντόνι" έπρεπε λογικά να σήμαινε στ' αγγλικά ότι στέλνεις κάτι με τον Tony (send - Tony). Με το ίδιο σκεπτικό και στο ίδιο μοτίβο, μια λάμπα (lamb) μπορεί να είναι ένα θηλυκό αρνί. Γελάω με την έκφραση του προσώπου του Δημήτρη όταν πιάνω να του εξηγήσω το νέο μας λεξικό.
 
Ο πατέρας κουράστηκε και τα πολλά βιβλία δεν τον αναπαύουν πια. Σκέφτεται να γίνει μελισσοκόμος, δυτικά της Εδέμ. Είναι, λέει, μια πολύ έξυπνη και συναισθηματική κοινωνία, αυτή των μελισσών, και θέλει να μαθητεύσει πρώτα στον μαστρο-Γιάννη για να μάθει τα κόλπα τους και τις συνήθειές τους. Έχει αγοράσει τα κατάλληλα βιβλία και όλο μαθαίνει για τα έντομα.Τι θα τα ταϊζεις; - τον ρωτώ. Αρισμαρί και μέλι, απάντησε, αμέσως.
 
Ο Μαρκιανός έχει πέσει πάνω στις δικογραφίες να τις τελειώσει και γράφει στο "κελλί" του, λυσσωδώς. Όσες φορές μου φωνάζει από το γραφείο ότι έχει "ακόμα έναν βιασμό" με αγριεύει - ακόμα να το συνηθίσω. Όταν θέλει να ξεμουδιάσει, πηγαίνει σε διανυκτερεύοντα φούρνο - ωραία, η αιτιατική... - και πλακώνεται στις ζεστές μπαγκέτες. Τον καταλαβαίνω όσο κανένας. Σε μένα φέρνει πάντα γάλα. Δε μιλάμε ποτέ για το παιδί. Κάνουμε πως δε μας είπαν τίποτα.
 
Άρχισα να τρώω κανονικό φαγητό εδώ και λίγες μέρες και νομίζω πως αυτό ,από μόνο του, είναι ένα επίτευγμα.
 
Εσύ, μη σκεφτείς ούτε καν από παρόρμηση να κάνεις πως θες να μάθεις . Το μαντεύεις άλλωστε ήδη πως αυτό θα το κράταγα για το τέλος.

10/8/14

 
 
 
Καμιά φορά βρίσκεσαι μέσα σε μια υπόγεια στέρνα ή - κάποτε - σε ορυχείο ή σε χυτήριο και, απουσία φυσικών δυνάμεων ή ερεθισμάτων, στην καλύτερη περίπτωση εικάζεις αλλά μόνον εικασίες μπορείς να κάνεις για την πορεία μιας ασθένειας ή μιας περίπτωσης. Όλα είναι υπό συζήτηση και όλα ανατρέπονται στη στιγμή. Μπορεί έτσι ή μπορεί αλλιώς. Κι ο αστάθμητος παράγοντας πάντα. Το περαστικό είδωλο στον καθρέφτη είναι ό,τι απέμεινε όρθιο κι ό,τι έχει μείνει ζωντανό. Σου έρχεται να του χαϊδέψεις λίγο το πρόσωπο και κάνεις μια δαχτυλιά πάνω στο τζάμι. Κι ενώ θα ήθελες κάποια ψήγματα, έστω, δεδομένων ακριβώς τώρα δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη που να ευσταθεί. Ο "παράδεισος" έχει χαθεί και ίσως μοιάζει αυτό ανεπιστρεπτί. Αλλά για να χαθεί, έχει προηγουμένως υπάρξει. Βάσει αυτού θα κρατηθείς και θα σηκωθείς όρθιος.

5/8/14


Είναι ευχής έργον να καταλάβεις, όσο είναι καιρός, ότι το να έχεις καλοσύνη είναι πιο σημαντικό από το να έχεις δίκιο.

30/7/14


Η πανίδα των φαντασιώσεών μας, η θαλάσσια χλωρίδα τους, αφήνεται στο ρεύμα και μεγαλώνει σε αφθονία στις υποφωτισμένες ζώνες της ζωής μας, όμοια με χοντρές πλεξούδες σκοταδιού. Εδώ εμφανίζονται και οι φάροι του μυαλού, που εξωτερικά μοιάζουν με λιγότερο αγνά σύμβολα. Η πύλη του μυστηρίου ανοίγει μ' ένα άγγιγμα της αδυναμίας μας και μπαίνουμε στο σκοτεινό δωμάτιο. Ένα λάθος βήμα, μια λάθος λέξη, αποκαλύπτουν τις σκέψεις μας.

14/7/14



Επιστρέφεις πίσω όπως όταν άφηνες το σπίτι την ώρα του σεισμού, δίχως  να ξέρεις αν και πότε θα γυρίσεις και - το κυριότερο - τι θα βρεις μετά. Στο διάδρομο ρίχνεις μια φευγαλέα ματιά στο μεγάλο καθρέφτη του Αντρέι και το είδωλο σού έρχεται πίσω σαν ξένο. "Ξενούλα". Ποια είναι αυτή που μου ζωγραφίστηκε στο τζάμι; - θυμάσαι, τον ποιητή. Και σου απαντά ο ίδιος, από την άλλη συλλογή, πως μάλλον είναι το παιδί, παιδάκι με τα καστανά μαλλιά. Τρυφερό και κατεργάρικο στο βάθος, χωρίς περίβλημα. Επιζώ σημαίνει δυό φορές ζωή.

14/5/14

Dear Leonard...








Dear Leonard. To look life in the face. Always to look life in the face and to know it for what it is. At last to know it. To love it for what it is, and then, to put it away. Leonard. Always the years between us. Always the years. Always the love. Always the hours.”    

20/3/14

ημέρες ποίησης




Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,

ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους,

σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά,

ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿ ἕναν ὑπάλληλο,

κι ἐκλιπαροῦν μὲ μία αἴτηση στὸ χέρι

   γιὰ μία ὑπογραφή, γιὰ μία ψευτοσύνταξη.

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,

γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους.
 
 
 
Ντίνος Χριστιανόπουλος, "Όταν σε περιμένω"

19/3/14

ημέρες ποίησης

 
 
 
 
Πόσο πολὺ σε αγάπησα εγώ μονάχα το ξέρω

 Εγώ που κάποτε σ' άγγιξα με τα μάτια της πούλιας

 Και με τη χαίτη του φεγγαριού σ' αγκάλιασα
 
και χορέψαμε μες στους καλοκαιριάτικους κάμπους...

πάνω στη θερισμένη καλαμιά και φάγαμε μαζί το κομένο τριφύλλι

 Μαύρη μεγάλη θάλασσα με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό
 
τόσα χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά σου.
 
 
 
Νίκος Γκάτσος, Αμοργός

6/2/14

"σερενάτας"



Σήμερα ο μικρός μου είπε πως θα μπορούσε για μένα να χτενίσει μια παπαρούνα. Αφού επικράτησε ενός λεπτού σιγή για να καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής μου, τον ρώτησα κάνοντας πως μάλλον καταλαβαίνω: ααα, τόσο όμορφα; Όχι, διόρθωσε, σε τόνο αυστηρό, με μιαν αίσθηση ότι είχε απέναντί του έναν ακόμη ανόητο μεγάλο...Τόσο απαλά. Τόσο προσεκτικά. Τόσο που δε γίνεται άλλο.