23/1/14





Συμβαίνει ξαφνικά, εν τη ρύμη του λογου, σε ένα lapsus linguae και σίγουρα χωρίς να το είχες σχεδιάσει ή σκεφθεί. Φαίνεται πως εν αγνοία σου, ειρήσθω εν παρόδω, είχε έρθει από καιρό εκείνη η στιγμή, όταν αβίαστα ανέφερες κάτι αδιάφορα, σαν μια ακόμη πληροφορία. Κάποιοι άνθρωποι παίρνουν σιγά-σιγά τη θέση τους στην ανυπαρξία και γυρνούν στο απόλυτο μηδέν, εκεί δηλαδή που τους είχες πρωτοβρεί πριν θελήσεις να τους τιμήσεις.

5 σχόλια:

  1. και στο τέλος όλα πανε καλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. και στο τέλος όλα πανε καλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και εκεί μάλλον ήταν από την αρχή η θέση τους..
    Καλημερούδια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα!
    Έχει δίκιο ο Ηφαιστίωνας. Όμως ακόμα κι έτσι, κάθε άνθρωπος που περνάει απο τη ζωή μας, αφήνει το αποτύπωμά του. Είμαστε λοιπόν ένα γκράφιτι απο σχήματα, και χρώματα, άλλα έντονα και μεγάλα, άλλα αχνά και μικρά, κάποια έτσι και κάποια αλλιώς. Εμείς δεν έχουμε παρα ένα πινέλο με λευκή μπογιά και η τέχνη μας όλη είναι να σβήνουμε, να καλύπτουμε ή να απαλύνουμε ο,τι δεν μας ταιριάζει και, κυρίως, να βρίσκουμε κάποιον άλλο καλλιτέχνη να ζωγραφίσει το κενο.
    Πάντα χαίρομαι να σε διαβάζω.
    Καλή χρονιά έστω και καθηστερημένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. άσωτος γιος:

    Είναι ένα πολύ πιθανό σενάριο...
    :-)



    @Hfaistiwnas:

    Προφανώς.Αλλά είπες να μη δώσεις σημασία σε αυτό εξαρχής.Μέγα λάθος...Τα πράγματα είναι εκεί και κραυγάζουν - άλλο πώς φαίνονται σε μας,ενίοτε.



    Hermine:

    Δε διαφωνώ,σε μεγάλο βαθμό.Και βέβαια,όσοι οι άνθρωποι τόσα και τα αποτυπώματα...
    Σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.Καλή χρονιά και σε σένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή