5/2/14

les mots

 
 
 
 
 
Το απορριμματοφόρο του δήμου, κάθε ξημέρωμα, φορτώνει το χθεσινό βάρος λέξεων που ειπώθηκαν αλλά πάλιωσαν ή πετάχτηκαν. Γράμματα συνωστίζονται ανάμεσα στις μαύρες σακούλες των σκουπιδιών. Εδώ ένα όμικρον σαν ανοιχτό στόμα πονεμένου, εκεί ένα πι κάπως γερτό σαν ετοιμόρροπο κομοδίνο. Γιώτα που λύγισαν από το βάρος κι απέκτησαν τελευταία στιγμή τη γνώριμη καμπύλη της μαγκούρας κι όλα τα νι σαν τα πουλιά που, όταν αδειάσει το φορτηγό στη χωματερή, θα πετάξουν ψηλά πάνω απ' την πόλη.
 
 

4 σχόλια:

  1. Το πρωί τα ξεχνάμε και φεύγουν..
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Hfaistiwnas:

    Θα μπορούσε και σίγουρα συμβαίνει ενίοτε αλλά δεν είναι πάντοτε η μεγαλύτερη - ή καλύτερη - χωματερή το μυαλό...

    Πολλά φιλιά.

    Γ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τα απορριματοφόρα και τι δεν κουβαλούν! Μνήμες, λέξεις, κείμενα ολόκληρα, ήχους από μουσικές και πόσα άλλα! συχνά κάνω αναδρομή σε παλιές μου αναρτήσεις και αναρωτιέμαι που πήγαν κι όλοι αυτοί οι επισκέπτες και σχολιαστές μου! Λες κι άνοιξε η γη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γεια σου, Heliotypon

    Υποθέτω ότι βρήκαν άλλους τρόπους και τόπους έκφρασης, κάποιοι από αυτούς θα αποσύρθηκαν κι άλλοι θα χάθηκαν, γενικά...Τίποτε δεν είναι απίθανο. Συμβαίνει σε πολλούς bloggers αυτό, μην το παίρνεις προσωπικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή