26/11/12

το βάπτισμα

Εκείνη την εποχή ο δάσκαλος μου έδωσε ένα Tau7 και ξεκίνησα να ρίχνω από τα 10 μέτρα. Μου άρεσε η αψιά μυρωδιά της λαβής που έμενε αρκετή ώρα μετά τις βολές στη δεξιά παλάμη κι έμοιαζε με βερνίκι που είχε εμποτίσει το ξύλο.Του το είχα ξεκαθαρίσει ότι δε με ενδιέφερε το τουφέκι και ότι ήθελα αποκλειστικά τα πιστόλια - σα να τα γνώριζα από μιαν άλλη ζωή. Ζήτησε από μένα λιγότερο ενθουσιασμό και περισσότερη δουλειά. Ξεκινούσα με 10 σφαίρες και, αν ήμουν καλή - που σήμαινε ότι θα έμπαιναν και οι 10 μέσα -  μου χάριζε άλλες 5 ή 10, αν είχε όρεξη. Πηγαίναμε στην αποθήκη ή κατεβαίναμε στο ποτάμι και σημάδευα έναν έναν τους στόχους - αισθανόμουν ότι είχα τελειώσει επιτυχώς μια "επικίνδυνη αποστολή" όταν έβλεπα να αναπηδά μαζί με το στόχο και λίγο χώμα σε κάθε βολή. Αυτό που φαινόταν δύσκολο ήταν να κρατώ ανοιχτά τα πόδια στο ύψος των ώμων - συνήθως παρέμενα άκαμπτη και μόνο πριν το χαρακτηριστικό κλικ, κλάσματα δευτερολέπτου πριν την εκπυρσοκρότηση, καταλάβαινα το λάθος - γιατί περί λάθους επρόκειτο.Τότε έκανα γρήγορα την αλλαγή στο άνοιγμα των ποδιών αλλά παράλληλα έχανα το στόχο. Και πάλι από την αρχή. Μέχρι που έμαθα να κάνω συγχρονισμένες και όχι περιττές κινήσεις. Μου έλεγε ότι πυροβολώ νευρικά στην αρχή και με έλεγε βιαστική - όχι γρήγορη. Ο γρήγορος, μου έλεγε, είναι καλός - ο βιαστικός σπάνια. Φορούσα πάντα παντελόνι για να έχω το αριστερό χέρι στην μπροστινή ή στην πίσω τσέπη για στήριγμα. Με τον καιρό πέρασα σε ένα γερμανικό Walther που μου φάνηκε πιο κομψό από το Tau7 και ίσως λίγο πιο ελαφρύ. Ο δάσκαλος με κοιτούσε πισώπλατα - ένιωθα το ακίνητο βλέμμα του στο χέρι μου και μετά στο στόχο σα να ρίχναμε μαζί. Καταλάβαινε τον τρόπο που θα έριχνα, ακόμη κι αν καθόταν αρκετά μέτρα πίσω μου. Από μακριά μου έλεγε να προσέξω κάτι ή να σταματήσω και να ξεκινήσω πάλι. Στις 30 βολές - που ήταν και το όριό μου - το χέρι μου έτρεμε και σημάδευε προς τα αριστερά - δεν ξέρω πώς, πήγαινε πάντα αριστερά. Τότε έπρεπε να καθήσω για πέντε λεπτά και να σκεφτώ πάλι, αργά-αργά τις κινήσεις, σα να κατέβαινα σε αγώνα. Κι έπειτα πέρασα στα πιο ζόρικα όπλα, από αυτά που δε συγχωρούν το παραμικρό λάθος. Μου άρεσε ο ήχος που έκανε το κλείστρο όταν έστελνε τη γόμωση στην κάννη. Η χρήση του όπλου μου έμαθε με έναν τρόπο την εντιμότητα προς τον αδύναμο και το σεβασμό απέναντι σε κάτι που είναι δυνητικά επικίνδυνο.

10 σχόλια:

  1. αααα εσύ είσαι επικίνδυνη! απαπα! Μακριάααα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Hfaistiwnas

    Συμβαίνει το αντίστροφο - αρκεί να ξέρει κανείς τους κανόνες.

    Πολλά φιλιά,οι φωτογραφίες σου σχετικά με τη φύση είναι εξαιρετικές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. εμένα αμα μου το δώσεις αυτό θα το χρησιμοποιήσω για δονητή. make love not war που λένε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Υβ Οννη:

    Λίγο άβολο μου φαίνεται αλλά fair enough - ό,τι σε ευχαριστεί.



    misoagnosti:

    Ποτέ ζωντανοί στόχοι - αξίωμα.
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ωραία ιστορία! Πάντα αριστερά έ; (στο μέρος της καρδιάς)
    Ασχετο, αλλά το ίδιο πρόβλημα αντιμετώπιζα κι εγώ, και ο λόγος ήταν οτι το αριστερό μάτι μου υπερισχύει σε σχέση με το δεξί, αυτό συμβαίνει βασικά στους δεξιόχειρες...
    Για να ρίχνω καλύτερα λοιπόν, έκλεινα το αριστερό μάτι και στόχευα με το δεξί, και οι βολές "μαζεύτηκαν" προς τα δεξιά και έκανα τις ρυθμίσεις στο στόχαστρο...Υποθέτω αυτό ισχύει και με τα πιστόλια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. To βάπτισμα του πυρός΄; να ετοιμαζόμαστε; Πάντως μου θυμίζει κάτι και απο Κλιντ Ιστγουντ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Διάβαζα και συγχρόνως αναρωτιόμουν πώς θα το τελειώσεις.Βρήκες τον καλύτερο τρόπο, σε μια και μόνο φράση. Πολύ ωραίο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. artanis:

    Ελπίζω να είστε καλά με τον Ίωνα και τα κορίτσια!Χαιρετισμούς.
    Από τουφέκια δεν έχω ιδέα και δε μου αρέσουν.Έχω δει όμως που κοιτάζουν μέσα από στόχαστρο όταν ρίχνουν.Εγώ είμαι αριστερόχειρη στη γραφή και όταν ανοίγω μπουκάλια και κονσέρβες αλλά ρακέτα και πιστόλι πιάνω με το δεξί.Με το δεξί μόνο γράφω και στον πίνακα.Μάλλον είμαι και τα δύο.



    Caesar:

    Όπως έχω ξαναπεί,ποτέ ζωντανοί στόχοι.
    :)
    Πάντως είναι πραγματικότητα.




    @Τσαλαπετεινός:

    Να'σαι καλά,Τσαλαπετεινέ,σίγουρα δεν κινδυνεύεις από μένα(ως πετούμενο).
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή