27/10/12

Υπάρχουν μερικές εικόνες παγωμένες μέσα στο χρόνο. Σαν αύριο το μεσημέρι ο σημαιοφόρος έφερνε με το τέλος της παρέλασης, συνοδεία πάντα κάποιου άλλου, τη σημαία στο σπίτι και θυμάμαι που ήταν ψηλή και έλαμπε σα να είχε φρεσκοπλυθεί και σιδερωθεί. Θα φυλασσόταν μέσα στο σαλόνι και μετά θα την έπαιρναν από κει. Την παραμονή θυμάμαι που σχεδόν πάντα η κυρία του σπιτιού σιδέρωνε ακούγοντας Βέμπο και τραγουδώντας με ύφος περήφανο. Θυμάμαι τον ατμό του σίδερου στο τζάμι. Τέτοια μέρα παραδοσιακά τρώγαμε στο σπίτι των θείων στο χωριό, με μαζεμένο σύσσωμο το σόι και σχεδόν πάντα κουβαλούσαμε από το φούρνο το δικό μας φαγητό. Μέχρι να φτάσουμε στο χωριό η αδελφή μου είχε κλέψει δυο-τρεις πατάτες από τη μισάνοιχτη γάστρα.
Από τα σχετικά εμβατήρια δεν υπήρχε κάποιο αγαπημένο αλλά σκέτες φράσεις, μεμονωμένες - ας πούμε το "σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά" μου έφερνε ανατριχίλα από υπερηφάνεια. Ήταν κι ένα τραγούδι που τραγουδούσε αργότερα η Αλεξίου - "μ' αγαπάς και με θυμάσαι μες στο χιόνι που κοιμάσαι", για έναν στρατιώτη, που με συγκινούσε πολύ αλλά χωρίς δάκρυα. Ήθελα να τον ξαναζωντάνευα - αν μπορούσα - για να της τον στείλω πίσω γερό. Και βέβαια το αποκορύφωμα της συγκίνησης ήταν " η πορεία προς το Μέτωπο"', του Ελύτη, που είχα και την τύχη να μου αναθέσουν την ανάγνωσή του στη γιορτή του σχολείου. Ο χαμένος ανθυπολοχαγός στην Αλβανία είχε τόσες φορές διαβαστεί, που ήταν καλός μου φίλος - δε θα το έλεγα από το στρατό - κι εκεί που ο ποιητής τον περιέγραφε " τόσο πιωμένος από φως που φαίνεται η καρδιά του", τον έβλεπα να περπατάει στην πρωϊνή δροσιά, ίσια στη μοίρα του, χαμογελαστός και αθώος. Η εκδοχή του Ελύτη δε με έβρισκε και τόσο σύμφωνη στην εφηβεία μου - ο ανθυπολοχαγός θα έπρεπε να σώζεται στο τέλος.
Εδώ και χρόνια, προστέθηκε και η πληροφορία για τα γενέθλια μιας γιαγιάς αυτή τη μέρα - στη μνήμη μου θα καπνίζει πάντα άφιλτρα στο πεζούλι της εξώπορτας και θα φοράει μια μπλε ζακέτα.

6 σχόλια:

  1. Τίποτα. Μου άρεσε πολύ αυτό που διάβασα. Με συγκίνησε πολύ, επίσης. Ήθελα να στο πω. Κι άλλες φορές, αλλά δεν στο γράφω. Σήμερα ήθελα να στο πω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με συγκίνησες και μένα..
    Καλημέρα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  3. I for Ioulita,

    Σ'ευχαριστώ πολύ,να'σαι καλά!
    Στην πραγματικότητα, παραξενεύτηκα που κάποιος άλλος διαβάζει και γράφει - εκτός από τον Ηφαιστίωνα που έχει εξελιχθεί στον πιστό μου ακόλουθο - απ ό,τι φαίνεται.
    :)
    Χάρηκα που πέρασες και για τα ωραία σου λόγια...



    @Ηφαιστίωνας:

    Καλή υπόλοιπη μέρα και σε σένα,αγαπητέ μου Ηφαιστίωνα!Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Διαβάζω, κι ας μην γράφω πάντα, κι άλλοι φαντάζομαι το ίδιο. Είναι μικρές λέξεις ή εικόνες που αγγίζουν κάθε φορά τον καθένα σε ένα γραπτό, εμένα ας πούμε σήμερα με άγγιξε ο ατμός του σίδερου πάνω στη σημαία και η πορεία στο μέτωπο, του Ελύτη. Ποιος ξέρει τι άλλο θα ανασκάλεψε την καρδιά, τη μνήμη ή το συναίσθημα άλλων... Καλό βράδυ, γιορτινό ή, απλά, επετειακό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πολύ όμορφο. θέλησα και εγώ να στο πω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ioulita,

    Σ'ευχαριστώ για το encore.
    Σ'ευχαριστώ και για τα λόγια.
    Μεθεόρτια καλημέρα!



    karagiozaki,

    Να'σαι καλά,ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή