16/12/12

πριν το ξημέρωμα

Δεν του κολλούσε ύπνος εδώ και μέρες και το απέδιδε στην έντονη σωματική κούραση αλλά και στα λεγόμενα άγχη της καθημερινότητας. Για την επόμενη μέρα είχε ήδη προγραμματίσει διάφορες δουλειές μέχρι το απόγευμα και αυτό δεν τον άφηνε να αποκοιμηθεί γιατί ήταν όλες τους πεζές,βαρετές. Αλλά υπήρχε και κάτι που του έδινε χαρά,μια χαρά γεννημένη μέσα από λύπη. Σηκώθηκε,ντύθηκε το μαύρο παλτό,τύλιξε και το πράσινο μεταξωτό φουλάρι γύρω από το λαιμό του. Κάθε φορά που το έβαζε θυμόταν τον Νίκο που ονόμαζε αυτήν την απόχρωση "πράσινο δηλητήριο". Οδήγησε μέσα στη μαύρη νύχτα αλλά κάτι ζεστό και γαλακτερό τον τύλιγε, σαν πρωϊνή πάχνη και σαν άχνη πάνω σε κουραμπιέδες. Οι δρόμοι άδειοι,η άσφαλτος υγρή και φωτισμένη από τα πορτοκαλί φανάρια,έτσι όπως του άρεσε.Ένα κλασικό κομμάτι ήταν ό,τι καλύτερο για μουσική επένδυση μέσα σε κείνο το τοπίο της απόλυτης ησυχίας - πάντως σίγουρα προτιμότερο από τα αργοπορημένα καψουροτράγουδα των σταθμών.Δεν έβαλε θέρμανση - το κρύο δεν ήταν διαπεραστικό,είχε υγρασία έξω.Έφτασε πολύ νωρίς, έξω ακόμα τα φώτα νέον στις επιγραφές του πονούσαν τα μάτια. Η πόλη κοιμόταν ή σχεδόν.Αραιά και πού μισοφωτισμένα δωμάτια.Πάρκαρε ανάμεσα στους ευκαλύπτους και χαμογέλασε συνειδητοποιώντας πόσο νωρίς είχε φτάσει.Απέναντι δύο άντρες είχαν ανοίξει το εργαστήριό τους και μιλούσαν χαμηλόφωνα.Έμοιαζαν με εργάτες,πασπαλισμένοι από τη μαρμαρόσκονη. Ο ένας άναψε μια αυτοσχέδια φωτίτσα που μετά μεγάλωσε.Ο άλλος πήρε ένα σκουπάκι από δίπλα και το κουνούσε δυνατά σαν βεντάλια,ώστε ο αέρας να δυναμώσει τη φωτιά.Είχαν ανάψει τσιγάρο,πήραν και δύο παλιές καρέκλες και τα έλεγαν κοιτάζοντας τη φωτεινή εστία και κουνώντας κάθε τόσο το κεφάλι.Μπορεί να μιλούσαν για την οικονομική κρίση κι αυτοί - πάντως φαίνονταν συλλογισμένοι.Κοίταξε το ρολόι.Έπαιρνε να χαράζει αλλά ο ουρανός δεν το αποφάσιζε.Βαριά,μολυβένια,σα λερωμένα τα σύννεφα κινούνταν από πάνω του. Ανάμεσά τους, μικρά διαστήματα καθαρού γκρι-λευκού ουρανού. Πού και πού περνούσαν άδεια ταξί από μπροστά του με νυσταγμένους οδηγούς. Κανένα φορτηγό τροφοδοσίας πού και πού,επίσης. Αυτός ο βαρύς ουρανός του άρεσε έτσι όπως αποχρωμάτιζε σιγά και σταθερά το τοπίο και τα δέντρα του φαίνονταν να έχουν μια χακί απόχρωση,σαν τα ξεβαμμένα κυπαρίσσια από την Αριζόνα πού εδώ τα λέμε γλαυκά.Σήκωσε ψηλά το κινητό να φωτογραφίσει το πανύψηλο δέντρο και τότε,όταν έφερε την οθόνη κάτω από τα μάτια του,συνειδητοποίησε ένα πολύ λευκό σημείο πάνω στη φωτογραφία.Ένας άγγελος.Ήταν το μέρος;Ήταν η ώρα; Ήταν η διάθεσή του; Ώρες είναι,τώρα,σκέφτηκε,να γίνω σαν εκείνες τις γυναικούλες που με ό,τι περίεργο δουν αναφωνούν "θαύμα,θαύμα!".Μεγέθυνε την εικόνα και είδε ξεκάθαρα το αγγελάκι,το περίγραμμά του δηλαδή, και χαμογέλασε καθησυχασμένος.Αποτελούσε προφανώς μέρος του στολισμού της περιοχής για τα Χριστούγεννα.Αλλά ήταν περίεργο στο σημείο που το είχαν τοποθετήσει και μάλιστα ήταν και το μοναδικό.Κοίταξε και στα υπόλοιπα δέντρα και φώτα - δεν υπήρχε κάτι παρόμοιο.Η πύλη άνοιξε στις 7.Οι εργάτες εν τω μεταξύ,έσβησαν τη φωτιά,ήπιαν τον καφέ τους και ξεκινούσαν λίγο-λίγο την εργασία τους.Διάλεξε τα αγαπημένα του γαρύφαλλα - έσκυψε να τα μυρίσει αλλά δε μύριζαν πια τα λουλούδια των ανθοπωλείων.Όμως ήταν όμορφα και το χρώμα τους του φάνηκε τόσο όμορφο.Περπάτησε το γνώριμο μονοπάτι κι έφτασε εκεί μπροστά.Ακούγονταν τα πουλιά,η πρώτη τους καλημέρα.Κοίταξε ένα γύρω,όλα στη θέση τους.Σταμάτησε λίγο και αφουγκράστηκε τη σιωπή,κοίταξε ένα γύρω το χώρο αλλά του φάνηκε πως εκείνοι που κοιμούνταν είχαν μόλις ξυπνήσει από το πρώτο φως και του χαμογελούσαν,πως του απηύθυναν την πιο ζεστή καλημέρα.Δεν ήταν ωστόσο αλήθεια,αυτός δεν ήταν τόσο ρομαντικός.Υπήρχε όμως μέσα του τόση ερημιά και παράπονο που δέχθηκε την εντύπωση ως τη μόνη αλήθεια που είχε έως τώρα γνωρίσει.Και τότε χαμογέλασε νοερά προς όλους,ως ελάχιστη ανταπόδοση.


6 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και λίγος ρομαντισμός.. δεν βλάπτει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αυτά πρέπει να τα σκοτώνεις όσο είναι μικρά λέω εγώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευχαριστώ και τους 2 για τα σχόλια.Τελικά είναι πολύ ενδιαφέρουσες οι διαφορετικές αναγνώσεις και ερμηνείες ενός κειμένου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πάντα, όταν διαβάζω κείμενά σου, αναρωτιέμαι αν αποτελούν αποσπάσματα από κάποιο μυθιστόρημα που επεξεργάζεσαι ξανά και ξανά προσπαθώντας να το ολοκληρώσεις. Για την πλοκή δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη, για την ατμόσφαιρα όμως που διαπνέει κάτι κείμενα σαν αυτό, για τα συναισθήματα που ξυπνά, για τις αισθήσεις που διεγείρει, έχω να πω ότι σπάνια μπορεί κανείς να διαβάσει κάτι τόσο καλογραμμένο. Καλή σου νύχτα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:

    Σε ευχαριστώ πολύ για τα τόσο καλά σου λόγια.
    Δεν πρόκειται για μυθιστόρημα - είναι κείμενα βιωματικά,στην πλειοψηφία τους.Μπορεί ενίοτε να υπάρχουν σκόπιμα κάποιες παραποιήσεις όσον αφορά το φύλο του "πρωταγωνιστή",τα αρχικά ή το όνομά του,τον χρόνο ή τον τόπο.Και σίγουρα όχι όλα μαζί.Ας πούμε πως από 95 έως 100% είναι "αληθινά".

    Αφού περνάς από εδώ θα έχεις διαβάσει και αρκετά όνειρα που καταγράφω,περισσότερο για να μην τα ξεχάσω,εν είδει ημερολογίου.Είναι κι αυτά αληθινά όνειρα και ξεχωρίζουν,φαντάζομαι,από κάποιες υπερβολές ή ανακολουθίες,ακριβώς επειδή πρόκειται για υλικό ονείρου.

    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή