4/3/11

σβέζαγια ράνα

Έχω την εντύπωση πως η αίσθηση του να έχει κανείς στερέψει από έμπνευση, έχει αιτίες που μπορεί να σχετίζονται με τη χημεία, με τις ουσίες που κυκλοφορούν στον εγκέφαλο.Υπάρχουν περίοδοι που η έμπνευση κοιμάται για να μπορέσει ίσως να κυριαρχήσει η ηρεμία στο κεφάλι σου. Κι έρχεται αυτή η ηρεμία σαν το χιόνι σε ροζ ουρανό τη νύχτα και καλύπτει απαλά τα πάντα, σαν βαμβάκι και σα γάζα. Και τότε όλα μοιάζουν προστατευμένα και ήσυχα, λες και έριξες μια κουβέρτα πάνω από τις ανησυχίες και τους φόβους σου. Ή, καλύτερα, σα να μούδιασες το πονεμένο δόντι με λίγο ούζο και τώρα βάζεις τη γλώσσα εκεί πάνω, στα ούλα. Δε νιώθεις τίποτα πέρα από κάτι τραχύ, στεγνό και χωρίς γεύση - σα χαρτί. Λες και κολλάει το μυαλό σου μόνο σε αυτό και δεν πηγαίνει παρακάτω. Πιστεύω πως αυτό είναι από τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα της λήψης αυτών της ουσιών αλλά και πάλι δεν είμαι ο ειδικός. Γι'αυτό σε ρώτησα σχετικά με το γράψιμο - είναι που το θέλω τόσο πολύ αλλά κάτι με κρατάει και δεν έχει να κάνει με τεμπελιά. Παλιά έγραφα ένα τετράδιο τη μέρα, χωρίς υπερβολή. Νομίζεις πως είχα περισσότερα να πω; Μπα... Όλο και περισσότερο τα όνειρα μοιάζουν με πραγματικότητα - μην αναρωτιέσαι γιατί ασχολούμαι τόσο πολύ με αυτά, είναι που με τρομάζουν ή με γοητεύουν σα να ήμουν ο σκηνοθέτης καινούριας ταινίας κάθε φορά. Προχθές το βράδυ αργά μπήκε ο - ας τον πούμε -  Ποσειδώνας στο σπίτι, ξεκλείδωσε αθόρυβα, άνοιξε την τζαμαρία που οδηγεί στο κηπάκι κι άρχισε μέσα στη νύχτα να ποτίζει τις γλάστρες, που δεν είναι και λίγες. Σηκώθηκα πιο πολύ περίεργη παρά νυσταγμένη και τον κοιτούσα προσπαθώντας να καταλάβω γιατί τόση βιασύνη - ας ξημέρωνε ο Θεός τη μέρα....Είχε ανάψει το φως της βεράντας. Έλα μέσα, του φώναξα, είναι αργά. Εκείνος χαμογελούσε και με παρότρυνε να ξαπλώσω. Μετά έπιασα να του αφηγούμαι το βίαιο όνειρο που είχα δει - εγκιβωτισμός - κι εκείνος απλώς κάπνιζε και έκανε πως κοιτάζει μπροστά στον τοίχο με τον συνήθη του τρόπο, με το δεξί του χέρι να στηρίζει πίσω, τον αυχένα του. Κοιτούσα το στήθος του που ανεβοκατέβαινε ήρεμα. Ελπίζω να το εννοεί, όταν λέει πως προσέχει μην αποκοιμηθεί με το τσιγάρο ακόμα αναμμένο. Και το άλλο, εκείνο που έβλεπα χθες που μπήκαμε κάπου στην εξοχή τρεις φίλοι να κλέψουμε βιβλία, κάτι τέτοιο ήταν, και μετά κυνηγούσαν να μας πιάσουν οι χωριάτες με τσεκούρια σε επαρχιακούς δρόμους μέσα στη λάσπη αλλά εμείς τους ξεγλιστρούσαμε...Τόσο ζωντανό το όνειρο, που μπορούσα να περιγράψω με ακρίβεια ανεξήγητες και βαρετές λεπτομέρειες όπως τι είχε πάνω του το τραπέζι στην κουζίνα αυτού του φτωχικού σπιτιού, τη διαρρύθμιση του χώρου, ακόμα και τη μυρωδιά από το καπνισμένο τζάκι.Τόσες λεπτομέρειες από καθημερινά αντικείμενα. Τι ήθελα εγώ εκεί; Σκέφτομαι να ξεκινήσω κάτι κι ό,τι βγει. Μετά θα στο δώσω για ορθογραφικά λάθη. Εδώ είναι που γελάς.

21 σχόλια:

  1. Φαντάζομαι έτσι είναι η έμπνευση.. έρχεται και φεύγει.. και τα όνειρα καλά είναι, καμιά φορά δεν χρειάζεται να είναι και τόσο ζωντανά..
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος5/3/11

    Ο/Η EκτόςΤωνΆλλων είπε:

    Η εμπνευση ειναι ενας εθελοντικος εγκλωβισμος.Μερικες φορες ειναι τοσο αβολος που δεν μας συμφερει να τον κατοικησουμε.Η αισθηση κλειστοφοβιας που μας δημιουργει μας κανει να ξερναμε ολη μας την ψυχη στα τετραδια.Κι επειτα ..χωρις ψυχη..τι να πεις πια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ...που θα μπορούσε και να σημαίνει σε κάποια γλώσσα της ευρύτερης περιοχής "νωπή πληγή" ή κάτι τέτοιο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. καπου εκεί στις λεπτομέρειες από τα καθημερινά, αλλά και στην ανατροπή τους, βρίσκεται & η έμπνευση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Εκτός των άλλων:
    "Εγκλωβισμός" για όσο κρατάει η έμπνευση,με την έννοια ότι χρειάζεται χρόνος αρκετός ή πολύς για να υλοποιηθεί;Ο εγκλωβισμός έχει,νομίζω,μέσα του την έννοια του ξαφνικού και του πανικού ενώ η έμπνευση έχει ελευθερία.Αλλά καταλαβαίνω πώς το λες/λέτε.

    Β.,
    θα μπορούσε...Αλλά είναι "ανοιχτή" για την ακρίβεια - όχι "νωπή".

    Caesar,
    Μπορεί.Μπορεί και αλλού,δεν έχει σημασία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος6/3/11

    EκτόςΤωνΆλλων:

    H εμπνευση ειναι νομιζω μια μορφη ιδιαιτερης πνοης που αναλογως καθοριζει και την "ιδιαιτερη φαση"που περναει καποιος οταν απο αυτην ανασαινει.Υπαρχουν πολλες μορφες ανασας ομως ετσι δεν ειναι?Υπαρχει η ανασα του πνιγμενου οταν βγαζει το κεφαλι απο το νερο,η πρωτη ανασα του μωρου οταν γενιεται και βεβαια ο αναστεναγμος του πονου η της ανακουφισης.Σε ολες ομως τις περιπτωσεις ελευθερια δεν ειναι,παρα σκλαβια.Γιατι σε υποχρεωνει να την επαναλαμβανεις.Αν οχι τοτε σταματας να υπαρχεις.Και τι ελευθερια αραγε ειναι αυτη που απαιτει επαναληψη?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εκτός των άλλων:
    Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν εμφανίζεται εδώ το σχόλιό σου και το ανεβάζω μετά εγώ εδώ,μέσω email.Γι αυτό φαίνεσαι σαν ανώνυμος.
    Σχετικά με αυτά που γράφεις,συμφωνώ ότι και η έμπνευση μπορεί κάτω από κάποιες συνθήκες να γίνει ανάγκη,σχεδόν υποχρέωση,να γράψεις,να εκφραστείς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Dawkinson,
    Κάνε οικογένεια να δεις καλό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. είμαι ευθυγραμμισμένη πλήρως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Dawkinson,
    Δεν κατάλαβα τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πρώτη φορά διάβασα κάτι δικό σου και μου άρεσε πολύ θα τολμούσα να πω.Μπορεί να με ενέπνευσες μάλιστα...όπως ένα τυχαίο άγγιγμα ενός περαστικού ήλιου στον ώμο ή μιας καλοθαμμένης νάρκης κάπου στην θάλασσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Δημοσθένης,
    Ευχαριστώ για το σχόλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Η έμπνευση για μένα είναι σαν όνειρο.
    Έρχεται χώρις να μπορείς να το ελέγξεις, σε ταξιδεύει όπου αυτή θέλει, τελειώνει πάλι χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα, χωρίς ν μπορείς να ρωτήσεις και τί γίνεται μετά...
    Και εσυ, καλή μου , μου φαίνεσαι καλή στο να "αιχμαλωτίζεις" όνειρα...
    Μακάρι να το γράψεις το μυθιστόρημα...
    Θα μου άρεσε να το διαβάσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Δεν ξερω γιατι γινεται αυτο.Εγω συνδεομαι παντως.Οπως και να χει σέυχαριστω που μπηκες στην διαδικασια να αναδημοσιευσεις τα σχολια μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Hermine,
    Σ'ευχαριστώ...Το γράφω στα κρυφά.Από συστολή.


    ΕκτόςτωνΑλλων,
    Δεν υπάρχει πρόβλημα,να'σαι καλά.Κάτι παρόμοιο έγινε και με τα σχόλια του blogger Δημοσθένη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Aλλοιμονο αν μπορουσαμε να γραφουμε καθε στιγμη της ημερας..Η εμπνευση ειναι ειναι μαγικος μηχανισμος που εχει να κανει με τον ψυχικο μας κοσμο και με τα εξωτερικα ερεθισματα που δεχεται.Οσο εχουμε ονειρα και ελπιδα μεσα μας,οσο εχουμε την ευαισθησια να καταγραφουμε τις σκεψεις μας .τους προβληματισμους μας σε μια κολλα χαρτι..τοτε ποτε η εμπνευση δεν θα μας εγκαταλειπει..απλα θα εμφανιζεται ξαφνικα,και θα φευγει παλι ξαφνικα..την καλημερα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. NOSTOS,
    Μπορείς επίσης να γράφεις χωρίς ελπίδα.Καλημέρα και από μένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Το κείμενο σου είναι υπέροχο.
    Μπορώ να σου εξομολογηθώ πως μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες.Απλά έμαθα κάτι πολύ σημαντικό γύρω από έμπνευση. Ότι δεν είναι δική μας. Δεν την επιλέγουμε εμείς αλλά εκείνη εμάς. Έχει να κάνει με τον σκοπό που θέλουμε να γράψουμε, τον λόγο που συσχετίζεται από αυτόν.Αν είναι θεόπνευστος και αν έχουμε σκοπό με αυτό που θα πούμε ή θα γράψουμε αν θα αγγίξουμε ευαίσθητες χορδές, θα μας δοθεί απλόχερα.Όμως το άγγιγμα της δεν επικεντρώνεται μόνο στην συγγραφή αλλά και σε κάθε μορφή τέχνης.
    Παρόλα αυτά επειδή είμαι αφοσιωμένη θεραπεύτρια και εκκολλαπτόμενη συγγραφέας σου συνιστώ να επικαλείσαι τους αρχαγγέλους της λογοτεχνίας οι οποίοι είναι οι εξής:
    Εύρον, Λόγιος, Άτλας και Αναχαράμ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Aurangel,
    Μου αρέσει το όνομα του τελευταίου,ηχητικά.Αναχαράν,όπως Αλντεμπαράν και πάει λέγοντας.Δεν γνώριζα αυτούς τους αρχαγγέλους.Τώρα,ο Χαράμ του Καββαδία ήταν ένας κοινός θνητός,απ'όσο ξέρουμε.
    Θεόπνευστη έμπνευση,ε;Δεν ξέρω αν έτσι συμβαίνει,πάντως αν κάποιος θέλει την τελειότητα ή τη συγκίνηση ή την ολοκλήρωση με κάθε μορφή τέχνης που επιχειρεί,τότε,έτσι,σίγουρα θα "έπρεπε" να είναι θεόπνευστη.Αλλά θα έχουν αρκετοί και τις αντιρρήσεις τους εδώ...
    Σου εύχομαι καλές προσπάθειες σε ό,τι καλό κάνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή