26/2/11

Ο ουρανός είναι από το ξημέρωμα σα μια βαριά ασπρόγκριζη και μισολερωμένη κουβέρτα. Κάτω στην άσφαλτο όλα έχουν πάρει τις αποχρώσεις του άσπρου-γκρίζου, κάτι που συνειρμικά με κάνει να ανατρέχω στις ταινίες του Αγγελόπουλου  - κι αν σκεφτώ και περιοχές, τότε θα πω τη Φλώρινα και τις Πρέσπες. Αν είχαμε και χιόνι, θα ερχόταν στο μυαλό μου ο Θίασος, εκεί που οι άνθρωποι κατεβαίνουν τραγουδώντας ένα χωμάτινο φιδογυριστό δρόμο. Διάβαζα ξεχασμένα σου κείμενα, αυτό ήθελα να σου πω. Γράφεις συχνά το "βασικά", νομίζω στο έχω πει κιόλας, με τον ίδιο τρόπο που εγώ χρησιμοποιώ το "καμιά φορά",το "λογικά" ή τη συντομογραφία του "εντάξει" στα αγγλικά. Νομίζω πως το "βασικά" ακούγεται κάπως παρωχημένο στις μέρες μας - ήταν της μόδας τότε που μεγάλωνα, τη δεκαετία του '80. Σπάνια τώρα θ' ακούσεις ένα νέο παιδί να λέει "βασικά".Τελικά και από τις λέξεις που χρησιμοποιούμε φαίνεται πάνω-κάτω το ηλικιακό φάσμα στο οποίο βρισκόμαστε ή το πότε μεγαλώναμε. Όταν γνώρισα τη Νατάσα μου έγραφε "παίζομε,γράφομε,διανύομε,κλπ"(εμείς) και σκεφτόμουν - πριν τη γνωρίσω - ότι λογικά θα έχει κάποια ηλικία επειδή έτσι μας μιλούσαν κάτι μεγάλες καθηγήτριες στο Λύκειο. Είδες; Να' το,πάλι, το "λογικά"...Συνεχίζω: μέχρι που έμαθα ότι στα μέρη της γράφουν και με αυτόν τον τρόπο το πρώτο πληθυντικό, ανεξαρτήτως ηλικίας. Στο δρόμο άκουγα στ' αυτιά μου ένα γάργαρο και λίγο βραχνό γέλιο, αποτέλεσμα σίγουρα του καπνού που κατεβάζεις κάθε φορά ηδονικά στα πνευμόνια σου. Στην αναπαραγωγή  του μέσα στο μυαλό μου, έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει αληθινά την ώρα που μ'έπιασε το φανάρι. Ο φίλος μου ο Πακιστανούλης που ήρθε να καθαρίσει τα τζάμια - βρήκε μέρα κι αυτός - μάλλον νόμισε ότι το έχω χάσει ή ότι χαμογελάω σε αυτόν. Αλλά δεν τον είχα προσέξει αμέσως. Γύρισα σπίτι με μιαν αίσθηση πρωτόγνωρης - ή μάλλον ξεχασμένης - τρυφερότητας. Περίεργο. Τόσο καιρό τώρα, απορούσα που δεν έβρισκε ούτε μια τόση δα χαραμάδα αυτή μου η θωράκιση.

6 σχόλια:

  1. Συνάντηση από τα παλιά;
    Καλή φάνηκε η γεύση που σου άφησε.. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Hfaistiwnas,
    Δεν το βρήκες αυτή τη φορά,μπορείς να δοκιμάσεις άλλη μια.
    Καλή σου μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θωράκιση από την τρυφερότητα; Εσύ; Μπορώ να σε φανταστώ με τα γατιά στην αγκαλιά, τι πιο τρυφερό:)
    Αυτές οι λέξεις που γίνονται συνήθεια έχουν πολύ ενδιαφέρον. Τις προσέχω και εγώ στους άλλους, αυτές που εγώ επαναλαμβάνω όμως τις συνειδητοποίησα όταν τις "κόλλησα" στα μικρά:)
    Καλό σου μεσημέρι Γωγώ:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Margo,
    Σ'ευχαριστώ...
    Καμιά φορά το κάνεις για προστασία αυτό.Δε γίνεται αλλιώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ξέρεις, ταλαιπωρούμουν πρόσφατα απο μία δερματίτιδα, και έλεγα στη φίλη μου οτι το σώμα μου αναπαράγει αυτό που προσπαθώ να κάνω στην ψυχή μου. Δημιουργεί φολίδες για να προστατευτεί.
    Τώρα η ψυχή μου καλύφθηκε εντελώς και έχει κλείσει, όμως η δερματίτιδα φεύγει απο το σώμα μου σιγά σιγά. Κι έτσι πιστεύω οτι κάποια στιγμή θα θεραπευτώ εντελώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. hermine,
    Ναι,όλα αυτά τα ψυχοσωματικά είναι η απόδειξη του πόσο αρραγής είναι ο σύνδεσμος ψυχής-σώματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή