Καιρό είχα να σου γράψω. Η μέρα ξεκίνησε νωρίς, με ένα earl grey τσάι και το σενάριο ανά χείρας. Σε ξέρω, ποια είναι η χήρα τώρα; - θα κάνεις πως αναρωτιέσαι - για να βάλουμε μετά, συνωμοτικά, τα γέλια. Παγωνιά. Πάνω από τη λίμνη εξατμίζεται το νερό κι από εδώ που είμαι βλέπω τους αχνούς να ανεβαίνουν στον ουρανό σαν καπνός. Πώς λέγονται αυτά τα πουλιά με τα λεπτά σαν κλαράκια πόδια και το σκούρο μπλε σακάκι στην κοιλιά; Ποτέ δε συγκράτησα τα ονόματά τους - τζάμπα μιλούσε ο Φίλιππος. Όπως ξέρεις, κάτι φταίει του εκτυπωτή και αρνείται να μου περάσει τα κείμενα. Στη συνέντευξη Τύπου μου ζήτησαν να τους πω δυό λόγια για τη συγγραφέα - τίποτε από μένα δε φαίνεται, δανείστηκα τη φράση από τον Άμλετ/Χειμωνά. Και μάλλον το είπα όχι τόσο σα δήλωση όσο σαν περήφανη αυτάρκεια. Βλακείες.Κανείς δεν είναι νησί.Άσε με, εμένα, να το πιστεύω μερικές φορές.Αυτός ο χειμώνας είναι περίεργος αλλά μάλλον κάτι καλό βρίσκεται στην άκρη του. Το διαισθάνομαι. Σε φιλώ.