27/10/15

28



Τέτοιες μέρες θυμάμαι έντονα από τις αφηγήσεις του, τη ζακέτα της γιαγιάς του Γιάννη, θυμάμαι και στιγμιότυπα από τον πατέρα του χωρίς να τους έχω γνωρίσει ποτέ. Μέσα από απίθανα μονοπάτια, συνδέσεις και δρόμους ζουν για πάντα μέσα μας εκείνοι που έφυγαν, και οι δικοί μας και οι αγαπημένοι των φίλων, για όσο τουλάχιστον εμείς θα τους επι -σκεπτόμαστε, νοερά.

5 σχόλια:

  1. Αυτό είναι αθανασία. Να ζείς και να υπάρχεις στο μυαλό και τη σκέψη κάποιων που δε σε γνώρισαν καν.
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ακόμη κι αν δεν τους έχουμε γνωρίσει. Τους γνωρίζουμε μέσα από αυτούς που αγαπάμε και που έχουν μέσα τους κάτι από αυτούς...
    Τι υπέροχη η φωτογραφία με τον σκύλο στον τίτλο!!!

    Καλημέρα Γωγώ μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Hermine:

    Είναι μια μορφή αθανασίας, σωστά...

    Καλή μέρα και σε σένα!




    @Μargo:

    Μέσα από τους αγαπημένους ανθρώπους, έτσι είναι...

    Ναι, άρεσε πολύ και σε μένα, γι' αυτό τη διάλεξα!

    Καλημέρα Μargo μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έτσι ζούμε για πάντα. Καλό σου βράδυ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @mahler76:

    Όχι πάντα.Όχι όλοι.
    :-)

    Καλησπέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή