31/10/15

μετατόπιση




Κατά τη διάρκεια ενασχόλησης με δύσκολα προσεγγίσιμα θέματα στη ζωή - διλήμματα που σε καθορίζουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σκέψεις για το μέλλον που δεν έχουν μια έτοιμη και ξεκάθαρη απάντηση - και αποφασίζοντας μετά, παρά τις αντιξοότητες, να ριχτείς σε αυτά με όλο σου το είναι, κάποιοι θα απορούσαν πώς σκέφτεσαι καν να προχωρήσεις τη στιγμή ακριβώς που είσαι ενήμερος για πράγματα που θα μπορούσαν να ματαιώσουν το όνειρό σου ή, χειρότερο σενάριο, να πάνε όλα στραβά καταμεσής. Αλλά το ζήτημα το βλέπω αλλιώς. Πιστεύω πως το βάρος δε θα έπρεπε να πέφτει ανησυχώντας για πιθανές εναλλακτικές, ένα ενδεχόμενο plan b ή στη διαρκή επαγρύπνηση του τι θα μπορούσε να πάει στραβά στην πορεία αλλά - κυρίως -  στο πόση αγάπη μπορεί να υπάρξει ακόμη και όταν όλα φαίνεται ότι θα πάνε στραβά. Αν μπορέσεις να απαντήσεις σε αυτό, τότε όλα θα είναι "εύκολα".

3 σχόλια:

  1. Ακριβώς οι σκέψεις μου χθές σε μια συνάντηση σχολής γονέων....
    Με ξαφνιάζει το πόσο παράλληλα λειτουργούν οι σκέψεις μας. Ίσως όχι με την ίδια αφορμή, αλλά στην ίδια κατάληξη.
    Μου αρέσει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ηλθα να δω αν όλα πάνε καλά.. είχα κάτι περιπέτειες.. και μετά έμεινα με ένα σμαρτφον όχι τόσο σμαρτ που μετατρέπει το μπλογκιγκ σε Γολγοθά :) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Ηermine:

    Εμένα δε με ξαφνιάζει. Γιατί καμία σκέψη - ή σχεδόν - δεν είναι μόνο δική μας(βλέπε παρθενογένεση ή μη...). Σε ευχαριστώ πολύ πάντως, καλό σου βράδυ!(καλή η σχολή γονέων;)


    @koulpa:

    Γεια σου, koulpa, από μια πρώτη εντύπωση μάλλον σε σένα δεν πήγαν όλα καλά.
    :-)
    Υπομονή! Είμαι καλά και σε ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή