24/8/14

σημειώσεις επί άρτου

 
Τελικά αυτό το ενδιαφέρον απόσπασμα που έλεγες ήταν του Τερέντιου. Ολόκληρη φιλολογία τελειώσαμε αλλά πώς να θυμάσαι τους πάντες. Μου κάνει εντύπωση που ακόμα θυμόμουν αρκετά λατινικά όταν με έβαλαν να ελέγξω τα βιβλία εκείνης της παμπάλαιης βιβλιοθήκης.
 
Από τα πιο τραγικά πράγματα ανάμεσα στους ανθρώπους είναι η συναισθηματική τους αναπηρία όταν τη συναντάς, σε όλο της το μεγαλείο. Καθολική και άσχημη. Στεγνό και άγονο χώμα. Πάντα θα με εκπλήσσει σαν την πρώτη φορά.
 
Μαθαίνω νέες λέξεις, σαν το νεογέννητο που θέλει να επικοινωνήσει με τα πρόσωπα που το φροντίζουν και ψάχνει το μέσον.Το "διαρμίζω" σημαίνει τακτοποιώ, συγυρίζω. Πόσο δυνατό ρήμα!Έκανα καιρό να το μάθω αλλά το έμαθα εν τέλει. Θυμάμαι και το παιχνίδι με τις λέξεις στο Talgo - ό,τι πιο ερωτικό να μπαίνεις στο οικείο γλωσσικό περιβάλλον του άλλου. Μου αρέσει και το "ξεσέρνω" αλλά και το "ξεγυρεύω". Επίσης: "κορτσούδι, καραμελούδες, γαλατούδ΄".Μια νέα, ζεστή γλώσσα. Σα ζεστό πανωφόρι σε παγωμένο κορμί.
 
Έχω καιρό να ακούσω νέα της 'Άννας αλλά και της Λένας.
 
Σκεπτόμουν ότι ένας εφιάλτης δε μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά ένας άλτης πάνω από την Έφη. Αυτό μου έδωσε αφορμή για σκέψη μέσα στη μέρα και με παρακίνησε να συνεχίσω εκείνη τη μισοτελειωμένη μετάφραση. Σε αυτό εδώ το σημείο είναι που αναρωτιέσαι ότι το κείμενο δεν έχει συνοχή και τι θέλει να πει ο ποιητής αλλά το γνωρίζω ήδη αυτό. Περίμενες κανένα αριστούργημα; Αυτά τα γράφεις εσύ.
 
Όταν λες "σεντόνι" έπρεπε λογικά να σήμαινε στ' αγγλικά ότι στέλνεις κάτι με τον Tony (send - Tony). Με το ίδιο σκεπτικό και στο ίδιο μοτίβο, μια λάμπα (lamb) μπορεί να είναι ένα θηλυκό αρνί. Γελάω με την έκφραση του προσώπου του Δημήτρη όταν πιάνω να του εξηγήσω το νέο μας λεξικό.
 
Ο πατέρας κουράστηκε και τα πολλά βιβλία δεν τον αναπαύουν πια. Σκέφτεται να γίνει μελισσοκόμος, δυτικά της Εδέμ. Είναι, λέει, μια πολύ έξυπνη και συναισθηματική κοινωνία, αυτή των μελισσών, και θέλει να μαθητεύσει πρώτα στον μαστρο-Γιάννη για να μάθει τα κόλπα τους και τις συνήθειές τους. Έχει αγοράσει τα κατάλληλα βιβλία και όλο μαθαίνει για τα έντομα.Τι θα τα ταϊζεις; - τον ρωτώ. Αρισμαρί και μέλι, απάντησε, αμέσως.
 
Ο Μαρκιανός έχει πέσει πάνω στις δικογραφίες να τις τελειώσει και γράφει στο "κελλί" του, λυσσωδώς. Όσες φορές μου φωνάζει από το γραφείο ότι έχει "ακόμα έναν βιασμό" με αγριεύει - ακόμα να το συνηθίσω. Όταν θέλει να ξεμουδιάσει, πηγαίνει σε διανυκτερεύοντα φούρνο - ωραία, η αιτιατική... - και πλακώνεται στις ζεστές μπαγκέτες. Τον καταλαβαίνω όσο κανένας. Σε μένα φέρνει πάντα γάλα. Δε μιλάμε ποτέ για το παιδί. Κάνουμε πως δε μας είπαν τίποτα.
 
Άρχισα να τρώω κανονικό φαγητό εδώ και λίγες μέρες και νομίζω πως αυτό ,από μόνο του, είναι ένα επίτευγμα.
 
Εσύ, μη σκεφτείς ούτε καν από παρόρμηση να κάνεις πως θες να μάθεις . Το μαντεύεις άλλωστε ήδη πως αυτό θα το κράταγα για το τέλος.

2 σχόλια:

  1. Καλημέρα... Τι σκέψεις είναι αυτές;
    Πίσω απόλα αυτά πρέπει να περνάς καλά ε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @Ηφαιστίωνας:

    Αγόρι μου γλυκό, μη νοιάζεσαι, όλα είναι καλά. Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή