24/5/13

Όταν έφτασα στην ειδικά διαμορφωμένη αποθήκη ο αέρας έφερνε από μέσα μια γνώριμη μυρωδιά κλεισούρας και χειμώνα αν και είχαν την πόρτα ορθάνοιχτη ποιος ξέρει από ποια ώρα. Σα να έμπαινε ο φρέσκος αέρας και να ξέπλενε τη μούχλα του παρατεταμένου κρύου. Έριξα μια ματιά ένα γύρω και είδα το δάσκαλο να καταπιάνεται με μια μισοσπασμένη κάννη προσπαθώντας να βγάλει άκρη. Είχε σκύψει και την περιεργαζόταν. Μου ήρθαν αυτόματα στο μυαλό ζαχαροκάλαμα σε απέραντες εκτάσεις και αμέσως μετά η λέξη στα γαλλικά - προφανώς τα γνώριμα παιχνίδια του μυαλού που κάποτε έχουν αυτόνομα τη δική τους στιγμή, ανεξάρτητα του αν το θες ή όχι. Όταν με είδε χαμογέλασε πλατιά αλλά, λακωνικός όπως πάντα, σχεδόν δεν είπε λέξη. Με ρώτησε μ' ένα νεύμα αν όλα πάνε καλά και μου έδειξε με μια λοξή ματιά ένα νέο απόκτημα, ένα CZ75, με διαμέτρημα 9mm. Μ'αυτό δεν έχεις δικαιολογία, είπε, δε γίνεται να μην αντέχεις ένα κιλό ακόμα και με πονεμένο χέρι. Το έπιασα από κοντά και πρόσεξα τους γεμιστήρες μεγάλης χωρητικότητας. Μου άρεσε πολύ το ατσάλινο κλείστρο, έπαιξα λίγο με την ασφάλεια του επικρουστήρα.Το ζύγισα στο χέρι μου - καμία σχέση πράγματι, με το Tau7 που μου φάνηκε πια πολύ παλιό και ξεπερασμένο. Πήρα από το συρτάρι του γραφείου το κουτί με τις σφαίρες και κατεύθυνθηκα στο σημείο σκόπευσης, όχι χωρίς άγχος. Ο δάσκαλος το κατάλαβε και είπε πως τον νευριάζω ακόμα με αυτό αλλά εάν νομίζω ότι μου κάνει καλό να μη με κοιτάζει τότε να ασχοληθεί με κάτι άλλο μέχρι την πρώτη βολή. Λίγο πριν το πάτημα της σκανδάλης κράτησα την αναπνοή μου, όπως μου είχε μάθει. Η πρώτη βολή ήταν στην περιοχή του 10 αλλά είχα μάθει να μην ενθουσιάζομαι με αυτό, ειδικά αν ήταν η πρώτη βολή. Μη γυρίσεις ,είπε, να με κοιτάξεις,συνέχισε!Να μη σε νοιάζει η δική μου γνώμη, θα στην πω στο τέλος. Αλλά στον τόνο της φωνής του έπιασα την περηφάνεια του εκπαιδευτή. Έριξα κάμποσο, με μικρά διαλείμματα ανάμεσα για το χέρι.Οι τένοντες δεν είχαν ακόμη διαμαρτυρηθεί. Όταν στο τέλος έφερα κοντά το χαρτόνι είδα το κέντρο κατατρυπημένο από τις πολλές φορές με ελάχιστες αστοχίες περιμετρικά. Χάιδεψα με τα ακροδάχτυλα το πίσω μέρος του σκληρού χαρτιού που είχε γίνει ανάγλυφο.Είχα τόση χαρά που το στομάχι μου χόρευε. Θα συνέχιζα. Ήταν η στιγμή που το αποφάσισα.

4 σχόλια:

  1. Δύσκολο πράγμα ο στόχος.. γενικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. η δυσκολία πάντα ήταν (για εμένα) να βρω τον στόχο..
    όταν τον έβρισκα όμως.. του έδινα να καταλάβει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Katie Aggelakou:

    Good for you!

    Εγώ πάντως δε μιλώ μεταφορικά εδώ.

    Να'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή