Ένας μακρινός σκύλος τα ξημερώματα, εισβάλλει στον ύπνο σου και σου λιγώνει τα σωθικά. Συμβαίνει αυτές τις μέρες και στοιχηματίζω ότι είναι συνεχώς δεμένος κάπου ή πως φοβάται κάτι. Είναι τη στιγμή που το πρώτο φως παίρνει μια μπλε απόχρωση.Τα μπουμπούκια του ροδόδεντρου μεγαλώνουν με θεαματικό ρυθμό και ανοίγουν όπως σε κείνο το ντοκυμαντέρ με τις πολλές λήψεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ο κότσυφας έρχεται κατά τη δύση και στέκεται σ' ένα συγκεκριμένο πάντα σημείο. Από εκεί επιθεωρεί το βασίλειό του. Μπορεί να μας βάζει και βαθμολογία για την κατάσταση των φυτών και των δέντρων. Πιάνει το τραγούδι - δεν ξέρω για πόση ώρα - και, καθώς υπολογίζω  πως φτάνει κάποτε στα όρια της φαρυγγίτιδας, δίνει μια και φεύγει μακριά μέχρι την άλλη μέρα που θα ξαναρθεί. Μια υαλοφτερούσα πεταλούδα σήμερα, στο πράσινο του χλωρού αμύγδαλου και το πορτοκαλί της κολοκύθας, μισή-μισή, ήρθε και κορφολογούσε το άνθος της αρμπαρόριζας. Και ξαφνικά, έμοιαζαν όλα ειπωμένα.