13/6/12

Ύστερα από διήμερο,κουραστικό ταξίδι με όλα τα μέσα μεταφοράς επιστρέψαμε σα σήμερα στην Ελλάδα. Είχε ζέστη αλλά όχι σαν τη σημερινή. Η Μαρία θα πήγαινε κατευθείαν στο νησί στον φίλο της κι εγώ θα συνέχιζα για Αθήνα. Όταν έφτασα, με περίμενε με ανυπομονησία κι ένα φωτεινό χαμόγελο. Πήγε να με σηκώσει αγκαλιά αλλά γλίστρησα κάπως πάνω στις ράγες. Μετά μου χάιδεψε το στόμα και με έσφιξε δυνατά, όπως μου άρεσε πάντα. Γελούσαμε πολύ και πήραμε, νομίζω, ένα ταξί για το δρόμο της επιστροφής. Επιτέλους θα έτρωγα οικογενειακό φαγητό και υπήρχε κάποιος να με περιμένει. Μπροστά μας θα είχαμε πολύ καιρό ακόμα.

6 σχόλια:

  1. είναι ένα απόσπασμα από κάτι.
    αλλά από τί;
    σπιτικό φαγητό, πάντα το πιο αγαπημένο. αχ μανούλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αισιόδοξο, από πολλές πλευρές. Ταξίδι,συνάντηση, υποδοχή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Summertime Blues:

    μμμ,σωστά το είπες.Είναι ένα απόσπασμα με όλες τις έννοιες της λέξης.Αν πρέπει να απαντήσω κάπως,θα πω ότι μπορεί να είναι ένα απόσπασμα ημερολογίων.
    Διευκρίνιση:Το σπιτικό φαγητό δεν ήταν της μητέρας μου.



    Caesar:

    είναι το γνώρισμα μιας αρχής αυτό,ενός ξεκινήματος,συνήθως.
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μια αγκαλιά για υποδοχή...τι καλύτερο? ;)
    *εξαιρετική η ειρωνεία με την οποία μπλέκεις το κείμενο με τη φωτό. Εξαιρετική και η κεντρική πάνω φωτογραφία...Αθωότητα και ανεμελιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σπιτικό και όχι της μητέρας;;
    Κάποιο πολύ κοντινό πρόσωπο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. kovo voltes:

    Έχουν το λόγο τους για να είναι εκεί...Σ ευχαριστώ!



    @Hfaistiwnas:

    Αρκετά κοντινό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή