3/1/12

λεωφόρος

Όταν ο άλλος απουσιάζει, δύσκολα μπορείς να μιλησεις γι'αυτόν σ' έναν άλλο χωρίς να κοντοστέκεσαι κάθε λίγο και να ρωτάς ενδόμυχα τον εαυτό σου αν τα πράγματα έγιναν έτσι ή αλλιώς. Αν η πρόταση ειπώθηκε με τονισμένη αυτή τη λέξη περισσότερο παρά την άλλη. Δύσκολη - αν όχι ακατόρθωτη - η αυτολογοκρισία όταν περιέχει κυρίως και τον άλλον - λιγότερο εσένα. Αυτή τη λεωφόρο την έχω διασχίσει πολλές φορές και ως παιδί και αργότερα ως μητέρα. Με αυτοκίνητο, πάνω σε μοτοσυκλέτα, με ταξί, με τα πόδια. Τα μπαλκόνια, τα οχήματα, τα βλέμματα των τωρινών ανθρώπων διασχίζουν κι αυτά τα σώματα και τις ψυχές χωρίς όμως να τα ακουμπούν - γλιστράνε πάνω τους και πέφτουν προς τα κάτω μέχρι το επόμενο ερέθισμα. Εκεί που είναι τώρα αυτή η καφετέρια, κάποτε ήταν ένα παντοπωλείο. Μπαίνω στο εσωτερικό της και προχωράω για να καθήσω και ξέρω πως εκεί περίπου ήταν το σταντ με τις σοκολάτες και οι κονσέρβες με τη γλυκιά σάλτσα. Παλίμψηστο. Είμαι η ίδια και ταυτόχρονα δεν είμαι - μέσα μου αντηχεί ο απόηχος των γεγονότων. Καμιά φορά μου συμβαίνει να προχωρώ βιαστικά σκύβοντας το κεφάλι σα να ντρέπομαι που έχω μεγαλώσει και σίγουρα αλλάξει - τα κτήρια όμως κι όλο το άψυχο υλικό, ακίνητα εκεί για δεκαετίες, δε σφάλλουν ποτέ για το ποιος πέρασε την πόρτα τους, για την αντανάκλαση του προσώπου ενός παλιού γνώριμου στο τζάμι τους.

9 σχόλια:

  1. Βασίλη,

    σ' ευχαριστώ για την προτροπή και χρόνια πολλά και για τη γιορτή σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είδες ο χώρος έχει μνήμη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ...Ήταν ένα παλιό καφενεδάκι, του οποίου η πρόσοψη γκρεμίστηκε, για να γίνει κατοικία. Κι άλλο ένα. Παλιά περνούσα και χαιρετούσα όσους κάθονταν απ' έξω. Τώρα περνώ και στρέφω αλλού το βλέμμα ή κλείνω τα μάτια, προσπαθώντας να φέρω στο νου μου εκείνη την παλιά εικόνα, με ο,τι αυτή συμπαρασύρει: μνήμες, μυρωδιές, κιναισθητικές εμπειρίες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εμείς με τις μνήμες μας και το πέρασμα μας φτιάχνουμε τους τόπους και τους χώρους. Και οι τοίχοι τους 'ποτίζουν' με εμάς...
    Καλή συνέχεια στο πέρασμα μας...;))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Hfaistiwnas:

    Αν έχει,λέει...


    Ioulita:

    Κι είναι σα να είναι όλα εκεί και να μην είναι...Σα να βηματίζεις σε μια σκηνή ξανά αλλά με κλειστούς τους προβολείς.


    kovo voltes:

    Δεν ξέρω αν είμαστε τόσο σημαντικοί με την έννοια του καταλυτικού,πάντως σίγουρα αφήνουμε ή παίρνουμε κάτι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. o καθένας μας έχει τη λεωφόρο του!

    καλή χρονιά
    σου εύχομαι
    με υγεία και αγάπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. οντως, ολοι περπαταμε σε μια λεωφορο.. καλως ή κακως, αλλα αλλαζουμε, και δεν ειναι παντα κακο αυτο..ισως η αλλαγη αυτη σηματοδοτει οτι προχωραμε, σηκωνουμε ψηλα το κεφαλι, και κοιταμε οτι μας φοβιζει ή οτι μας ποναει, μας νευριαζει καταματα!καλο βραδυ, φιλακια πολλααα.xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @logia:

    Εγώ είμαι πιο πολύ του μικρού δρόμου,αυτού που λένε οι Γάλλοι:"ruelle" - άποψη...
    Σ ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου,καλή χρονιά κι από μένα!



    @ήλι:

    Πάντως δε μιλώ μεταφορικά,έγραφα για μια συγκεκριμένη λεωφόρο.
    Να σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. η πιο ωραία σου ανάρτηση απ' αυτές που είδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή