5/12/11




Από εδώ που βρίσκομαι ο Πειραιάς φαίνεται στο βάθος από τα δυτικά .Όταν έχει διαύγεια βλέπεις ακόμα και τα πλοία. Μάλλον έρχονται βροχές, αν κρίνω από το χρώμα και τη διάταξη στα σχήματα του σύννεφου. Έχω βρει την ησυχία μου εδώ. Είναι σαφέστατα ένας χώρος ξεκούρασης αλλά και μελέτης. Δεν έχω καθήσει να μετρήσω τα φυτά όμως είναι πολλά και διαφορετικά και έχω την ψευδ-αίσθηση ,δουλεύοντας, ότι βρίσκομαι περιστοιχισμένη από δέντρα σε κήπο, κάπου στην εξοχή. Άλλαξαν τόσα πολλά που όταν σκέπτομαι τη ζωή μου από το καλοκαίρι και προς τα πίσω έχω αμυδρά την εντύπωση πως όλο εκείνο ήταν κάτι παμπάλαιο, σαν εικόνες και ήχοι λίγο πριν διαλυθούν μέσα στο όνειρο, με το πρώτο φως της μέρας. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον πόσο γρήγορα ξεχνάς την παλιά καθημερινότητά σου όταν η πραγματικότητα αλλάζει άρδην και σε αναγκάζει, θες δε θες, να προσαρμοστείς. Μια ζεστή μέρα του Σεπτέμβρη έβγαλα όλα μου τα ρούχα σε μια απόμερη παραλία και μπήκα με τη μια στην παγωμένη θάλασσα. Η ψυχρολουσία βελόνιαζε το κορμί μου για ώρα, λίγα λεπτά όμως αργότερα ζεστάθηκα. Το ίδιο το παγωμένο νερό ήταν αυτό που με ζέστανε. Μην κοιτάζοντας πίσω κολύμπησα πολλά μέτρα από την ακτή μέχρι που ούτε οι πορτοκαλί κουκκίδες δε φαίνονταν πια. Ήταν μια αίσθηση ξεκαθαρίσματος και πρωτόγνωρης ερημιάς. Ανάσκελα και με ανοιχτά τα μάτια, ήμουν πιο κοντά στον ουρανό παρά στη γη. Λίγο πιο πάνω από την ίσαλο του θανάτου,που θα έλεγε και ο ποιητής. Δεν ήξερα αν έκλαιγα με δάκρυα πραγματικά ή αν τα μάτια μου έτρεχαν επειδή τα έτσουζε το αλάτι και ο ήλιος. Ο λιγοστός κόσμος στην παραλία δεν ακουγόταν παρά μόνο ένα ανεπαίσθητο βουητό και όλοι οι άνθρωποι που ξεχώριζαν σαν κεφάλι καρφίτσας φαίνονταν ίδιοι. Μετά από εκείνο το απρογραμμάτιστο μπάνιο επέστρεψα πίσω αλλιώτικη. Είχα πάρει τις αποφάσεις μου. Η επόμενη μέρα με βρήκε με μια ολοκληρωτική αλλαγή που φαίνεται πως ετοιμαζόταν από καιρό.

6 σχόλια:

  1. Τι ανακούφιση να ανταμώνεις με τέτοιες λυτρώσεις στη ζωή...Αλλαγή σελίδας. Και όσο και αν δεν θέλουμε ή πονάμε να την αλλάξουμε, πολλές φορές επιβάλλεται να γίνει.
    *ωραία εικόνα περιέγραψες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι,όπως τα λες.Σ' ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όταν αφήνεις πίσω και προχωράς, ωραία αίσθηση..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λύτρωση, όπως είπε και η βολτίτσα...

    Όμως δεν αφήνεις τίποτα πίσω ... απλά παίρνεις την απόφαση οτι θα τα κουβαλάς πάντα μαζί σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καμιά φορά με ένα κρύο μπάνιο ξεπλένονται και οι τελευταίες αμφιβολίες...

    PS. Και από μένα δεξιά φαίνεται ο Πειραιάς. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Hfaistiwnas:

    Ξεχωριστή,ναι!


    Tommy:

    Εκτός κι αν κάνει κανείς λοβοτομή!Πάντα τα κουβαλάς,όλα,απλώς τα αφήνεις λίγο στην άκρη να ξεθωριάσουν και να χάσουν το βάρος τους.Είναι σαν τα "σακιά" της Ι.Καρυστιάνη.


    Radio Marconi:

    Μεγάλη αλήθεια...
    Δεν ξέρω από ποια μεριά φαίνεταιαπό τα δεξιά ο Πειραιάς,εγώ πάντως τον έχω στη δύση.
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή