6/12/11

βλέπω τα δάκρυά σου

                                      


Πώς συνοδεύεις τον άλλον στο χαμό του; Ποιος μας έχει εκπαιδεύσει πώς γίνεται αυτό, όταν μάλιστα ο/η ασθενής είναι πιο δυνατός/ή από σένα; Πώς βοηθάς διακριτικά και με απόσταση; Η αυτάρκεια του άλλου ή τελοσπάντων αυτό που μοιάζει με αυτάρκεια είναι μια σιωπηλή κραυγή μοναξιάς και απελπισίας ή έχει πραγματικά τόσο πολύ παραιτηθεί που είναι όλα μάταια; Λείπει ένα εγχειρίδιο βοήθειας, ένα βιβλίο γραμμένο από κάποιον μελλοθάνατο για το πώς να χειριστεί κανείς ένα τόσο λεπτό θέμα. Γιατί κανείς μελλοθάνατος δεν έχει το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθεί με αυτόν που τον συνοδεύει σε μια επώδυνη θεραπεία ή επέμβαση, που τον φροντίζει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Τι τον ανακουφίζει καλύτερα; Αλλάζει ο άνθρωπος πλησιάζοντας το τέλος; Είναι αλήθεια ότι βλέπει αλλιώς πια, στην κορυφή του λόφου αν υποθέσουμε πως η πορεία ήταν ανηφορική ή στο τέλος της διαδρομής, τα ανθρώπινα πράγματα και τις προτεραιότητες; Μήπως του είμαστε "λίγοι" σε αυτή τη στιγμή; Μήπως να αποχωρήσουμε μέχρι να μας το ζητήσει, αν το ζητήσει; Μήπως να το κάνουμε πριν αναγκαστεί να μας το πει; Πώς θα είμαστε πιο αποτελεσματικοί κοντά του από το να του σπάμε τα νεύρα ή να του χαλάμε κι άλλο τη διάθεση; Φτάνει η διαίσθηση; Πώς ακουμπάς ένα πληγωμένο βλέμμα; Ένα χαμένο από το άγνωστο βλέμμα; Μια φευγαλέα ματιά; Ένα τυχαίο άγγιγμα, πώς ερμηνεύεται; Ένα κράτημα από το χέρι; Ένας ψίθυρος; Και, κυρίως, πώς να αισθανθείς πως είσαι "έντιμος" όταν ξέρετε και οι δύο πως ο ένας συνοδεύει τον άλλον μόνο μέχρι την αποβάθρα;

15 σχόλια:

  1. ...γνώμη μου???

    Τίποτα από όλα.... απλά είσαι εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το ένιωσα πρόσφατα.. αν και πάντα θα είναι πρόσφατα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ίσως να θέλει να ακούσει ένα "όλα θα πάνε καλά" και ίσως να θες να τ' ακούσεις κι εσύ.
    Η ζωή θα συνεχίσει να αναλώνει και να αναλώνεται. Η δύναμη μιας ανάμνησης όμως είναι ανυπέρβλητη, υπερισχύει της φθοράς.
    "Θα σε θυμάμαι" πες του ή μάλλον "δεν θα σε ξεχάσω".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δύσκολες καταστάσεις...
    Κι' εκείνο το βλέμμα του που βγάζει μόνο πόνο και μια ζωή σ' ακολουθεί;....
    Καλή δύναμη και στις δυο πλευρές...

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαιές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αρκεί που είσαι εκεί και τον κοιτάς κατάματα, χωρίς υποσχέσεις ψεύτικες, τον προσεγγίζεις συναισθηματικά με αναμνήσεις του παρελθόντος,έτσι γιατί το χρειάζεται τόσο μα τόσο πολύ που δεν μπορείς να το φανταστείς.........
    Όταν φτάνεις στο σημείο αυτό έχεις τόση δύναμη που δεν το σκέφτεσαι στην καθημερινότητα πως μπορεί να έχεις εκείνη την στιγμή. Όλα γύρω σου είναι τόσο μα τόσο δυνατά ...
    Υποκλίνομαι στην ανάρτηση σου!!!!!!
    Καλή σου νύχτα- φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τον Απρίλιο πέθανε ο μπαμπάς μου μετά από 8 μήνες στο νοσοκομείο. Καταλαβαίνω τι περνάς. Δεν είναι εύκολο για κανέναν από τους δύο, ούτε για αυτόν που είναι άρρωστος ούτε για τον άνθρωπο που στέκεται δίπλα του.

    Δεν ξέρω πως μπορείς να βοηθήσεις ένα βαριά άρρωστο, δεν νομίζω πως υπάρχει μία απάντηση, ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και θέλει άλλη συμπεριφορά.

    Εγώ ομολογώ ήμουν πολύ μουδιασμένη και σοκαρισμένη όλους τους μήνες του νοσοκομείου. Αυτό που με ξεκούραζε και με ηρεμούσε ήταν να του μαγειρεύω τα πιό εξωτικά πολύπλοκα φαγητά (δύο διαφορετικά κάθε μέρα) για να κάνει όρεξη να τρώει.

    Αυτό που ακόμα με πληγώνει είναι που λόγω της απλασίας δεν μπορούσα να τον αγκαλιάζω. Πέθανε χωρίς μια αγκαλιά για τον φόβο της μόλυνσης/ίωσης/κ.λπ.

    Κουράγιο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πες του όλα θα πάνε καλά. Να το εννοείς. Να το πιστέψεις εσύ πρώτα απ΄'ολα χωρίς δεύτερη σκέψη, για να το πιστέψει και ο ίδιος. Μια αγκαλιά μεγάλη σου στέλνω...
    *όλα τα άλλα υπάρχουν για να βασανίζουν εμάς τους απ'εξω. Ξέρω πολύ καλά τι σου λέω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Eίσαι εκεί. Συμφωνώ με Tommy. και δεν είναι καθόλου απλή αυτή η συνοδεία. Η παρουσία είναι πολύ σημαντική είτε συνοδεύεται από λόγια είτε όχι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Tommy:

    Είμαι,όσο μου επιτρέπεται...ευχαριστώ για τη γνώμη.



    @Hfaistiwnas:

    Αχ,βρε Ηφαιστίωνα,πόσο ποιητικό ήταν αυτό το "αν και πάντα θα είναι πρόσφατα"!...Και πόσο αληθινό!



    και πράσινα άλογα:

    Δεν είναι άντρας.Καλύτερα να μην πω τίποτε γιατί όλα ακούγονται αυτή την ώρα λίγα ή υπερβολικά(κι ας μην είναι).Καλύτερα να είμαι παρούσα.



    ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ:

    Ναι,δύσκολα για εκείνη.Σ ευχαριστώ.Έχω την αίσθηση ότι δεν κάνω τίποτα.



    Vasiliki:

    Πράγματι,ανακαλύπτουμε δυνάμεις που δεν τις είχαμε.Δεν έχουμε κοινές αναμνήσεις για να μοιραστούμε,δε μπορώ να πω περισσότερα.Έχουμε όμως ανθρώπους που αγαπήσαμε πολύ και οι δύο.



    mamma:

    Αυτό το τελευταίο που αναφέρεις είναι απαίσιο αλλά συμβαίνει.Δεν έχει φτάσει ως εκεί.Υποψιάζομαι πως θα γίνει.Είναι πιο δυνατή από μένα,νομίζω.Λυπάμαι για τον πατέρα σου...Και σ ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να μου αφήσεις αυτό το σχόλιο...



    kovo voltes:

    Δε μπορώ να υποσχεθώ κάτι που δεν το πιστεύω γιατί όλα δείχνουν πως θα είναι σύντομο...Σ ευχαριστώ για τη διαδικτυακή αγκαλιά.


    Σταυρούλα Σανίδα:

    Συμφωνώ για την παρουσία και τη διαθεσιμότητα...Είναι σημαντικό.Σ ευχαριστώ που πέρασες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. δεν μορώ να το περιγράψω με λόγια...ουτε το δικό μου......

    να σαι καλά......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Δεν το έχω ζήσει και φοβάμαι να το ζήσω, όμως είναι αναπόφευκτο. Αμηχανία μου φέρνουν οι ερωτήσεις σου Γωγώ μου. Στην θεωρία θα μπορούσα να πω πολλά, αλλά ξέρω πως τίποτε δεν θα ισχύσει..

    Καλή δύναμη και στις δυο σας..
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Δυνατός ο επίλογός σου...
    Δύσκολες καταστάσεις....

    "Το πιο βαρύ πράγμα στο κόσμο είναι το ανθρώπινο δάκρυ.
    Είναι η μόνη περίπτωση όπου η ψυχή του ανθρώπου γίνεται ύλη και στάζει μια σταγόνα"

    [X.Mαλεβιτσης]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @homemade:

    Κι εσύ!



    @Margo:

    Καλή μου Margo,να'σαι καλά και πολλά ευχαριστώ.



    @Caesar:

    Πόσο ωραία το λέει ο Χ.Μαλεβίτσης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Με συγκίνησες...πολύ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @Ioulita:

    Αυτό σημαίνει πως είσαι πολύ "ανθρώπινη".Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται να συγκινηθούν ή προσπαθούν να το καταπνίξουν - το έκανα κι εγώ,πολλές φορές στο παρελθόν.
    Εμένα με συγκινεί το ψυχικό σθένος αυτής της γυναίκας στην ιστορία αυτή.
    Να είσαι καλά,Ιουλίτα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή