Μετά τον Άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, η μεγάλη πεδιάδα κοιμόταν ακόμη. Καμία μουσική στο εσωτερικό - ούτε ομιλία. Κάτι τέτοιο θα λέρωνε τη στιγμή. Έκανα απόλυτη ησυχία για ν' αφουγκραστώ τι δεν ακους μέσα σ' εκείνη την ευλογημένη ηρεμία της φύσης. Μια στάνη, χαρακτηριστική μυρωδιά, κάτι κανελλί κοτούλες, η καμπάνα στο μικρό εκκλησάκι στο τέλος ή στην αρχή του χωριού. Σκηνικό που θύμιζε τη ζωή 40 χρόνια πριν. Το βράδυ δούλευες ήσυχα στο δωμάτιο με τους αγκώνες πάνω στο τραπέζι, κοιτάζοντας κάτω τα μικρά φώτα από την άκρη της πόλης. Περιμένοντας την έμπνευση, ο χρόνος για ένα τσιγάρο. Καθώς φυσούσε ο αέρας, τα φωτάκια τρεμοπαίζαν κι ήταν όπως όταν βουρκώνει κανείς - διπλά και τριπλά είδωλα. Έτσι γλυκά αποκοιμήθηκα. Σε ακούω ξανά να λες την ιστορία εκείνη που σε κάνει να γελάς με την καρδιά σου και γελάω κι εγώ μαζί: ο παππούς σου, με τον καλοκουρδισμένο θυμό, να διστάζει να πάει στο καφενείο ή στο σπίτι. Μια δω μια κει, αναποφάσιστος. Και δώστου εσύ, γέλιο. Εκείνη τη μέρα ο ήλιος έλαμπε πολύ δυνατά πάνω από τη θάλασσα κι είχε κανείς την εντύπωση πως όλα ήταν εύκολα. Προσποιούμαστε πως είναι όλα όμορφα - όμορφα δηλαδή ήταν, ανέφελα όμως όχι, παρά τον αψεγάδιαστο ουρανό. Απέναντι από εκεί που ήμουν θα θυμάσαι πως χτίζεται  μια οικοδομή - σκέφτηκα πως οι εργάτες είδαν πρώτα εσένα, πολύ νωρίς εκείνο το πρωϊνό, και μετά εμένα που ξεκινούσα μ' ένα χαμόγελο. Να θυμάσαι τους κωδικούς όταν παίρνεις γράμμα μου.