χημεία

Η Καίτη είχε έκθεση και είχαμε πάει όλοι στα εγκαίνια. Βρήκα δυό-τρεις κατασκευές που μου άρεσαν και μου τις τύλιξαν σε γκρι συσκευασία. Υπήρχαν πολλά τραπέζια όπου καθόταν ο κόσμος σε παρέες με πάνω τους ρεσώ. Μετά θυμάμαι αποσπασματικά τη δεξίωση, τον Γιάννη να κάθεται απέναντί μου μ'ένα χακί παντελόνι και να προσπαθεί να με ταϊσει με τα δάχτυλά του γεμιστές πατάτες με τυρί. Δε θέλω, του έλεγα - έλα, πρέπει να φας, αντέτεινε, εκείνος. Αν και με πίεζε έτσι όπως έσπρωχνε το φαγητό στο στόμα μου, αισθάνθηκα για λίγο το νοιάξιμο που με παραξένεψε τόσο, όμοια σα να έβλεπα να πετάνε καρχαρίες ή να κολυμπάνε αετοί.Το προηγούμενο βράδυ, με τη Λευκή, ανεβαίναμε σ' ένα ύψωμα όταν μου ανακοινώνει: το βράδυ, φεύγοντας, πρέπει να περάσουμε στην άλλη μεριά κολυμπώντας - δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ήταν μια απόσταση όπως αυτή που βλέπουμε να χωρίζει την Πλάκα από την απέναντι στεριά. Ήμαστε σε μια λουτρόπολη, καλοκαίρι, κίνηση. Σιγουρεύτηκα ότι θα έβρισκα μπρατσάκια, σωσίβιο και βατραχοπέδιλα - όλα αυτά μαζί. Και πάλι δε μου φαίνονταν αρκετά τα εφόδια ώστε να είμαι σίγουρη πως δε θα πνιγώ. Τα βρήκα, όλα σε χρώμα πορτοκαλί. Η Λευκή ήξερε καλό κολύμπι κι έτσι μόνον εγώ ανησυχούσα για την επικείμενη απόπειρα. Ο άστατος ύπνος φέρνει όνειρα σύντομα αλλά ζωντανά τόσο που, δύσκολα ξεχωρίζω, στο τέλος μιας μέρας ή στην αρχή της επομένης, πόσο από αυτά έζησα και πόσο τα φαντάστηκα.