Θα'θελα να πεταχτώ άλλη μια φορά να σε δω!, τραγούδησε, από μια γωνιά, ο κοκκινολαίμης.
Εχει παγωνιά, έτριξε, το κλαδί. Θα κρυώσεις μέχρι να ξαναπετάξεις ως εδώ.
Θα κάνουμε παρέα!, ανταπάντησε, εκείνο. Δε με πειράζει το κρύο.
Το φοβάμαι όμως εγώ, είπε, το κλαδί. Μ'αυτό το χιόνι, ακόμη και το μικρό σου βάρος, μπορεί να με λυγίσει.
:):):):):)
ΑπάντησηΔιαγραφήΌμορφο..
Είναι φορές που νομίζεις ότι ο άλλος κάνει κάτι επειδή σ'αγαπά. Μετά ανακαλύπτεις ότι γίνεται επειδή αγαπά και φοβάται τον εαυτό του. Κρίμα το χιόνι να είναι εμπόδιο...
ΑπάντησηΔιαγραφήθα συμφωνησω με την κοβω βολτες, πολλες φορες ονομαζουμε αγαπη καποια αλλα συναισθηματα !
ΑπάντησηΔιαγραφή*ενα ονειρο για μενα μια χιονισμενη μερα
Hfaistiwnas,
ΑπάντησηΔιαγραφήεσύ μόνο όμορφα θα μπορούσες να το δεις.Να σαι καλά.
kovo voltes...,
εγώ δε βλέπω πουθενά την αγάπη εδώ.Σ ευχαριστώ πάντως για το σχόλιο.
καρδούλα,
γράφω "καρδούλα" γιατί δε μπορώ να αντιγράψω το nickname σου εδώ.
Ισχύει το ίδιο που έγραψα και παραπάνω.
Κρίμα αν είναι το όνειρό σου το χιόνι και δεν μπορείς να το έχεις όσο συχνά θέλεις.
Όχι ο φόβος δεν είναι όμορφος.. απλά η αγάπη του πουλιού ήταν όμορφη και το ενδιαφέρον.. και όχι η καχυποψία..
ΑπάντησηΔιαγραφήHfaistiwnas,
ΑπάντησηΔιαγραφήΈνα πάρα πολύ ad hoc σχόλιο,ναι,Ηφαιστίωνα,έτσι είναι.