Όλο και λιγότερο φαίνεται πως ζούμε μια ζωή γεμάτη από αληθινά πράγματα, γεγονότα, εμπειρίες μοναδικές για τον καθένα. Δε μπορώ αλλιώς να εξηγήσω το γεγονός ότι όλο και περισσότερο έχουμε την τάση να αφηγούμαστε ή να καταγράφουμε πράξεις του παρελθόντος μας και αναμνήσεις  σα να πάσχουμε από ομαδική φοβία για μια συλλογική, μελλοντική άνοια. Φαντάζομαι ότι όποιος έχει ζήσει κάτι το δυνατό και το αυθεντικό δε χρειάζεται ακροατήριο ούτε μάρτυρες, εφόσον ήταν παρών στα διαδραματιζόμενα και ,με την προϋπόθεση που έχει αυτό βέβαια, να του άφησαν μια ανεξίτηλη ανάμνηση. Φτάνει που το έζησε και που το ξέρει.