10/10/10

Είδα στον ύπνο μου τον Καλογερά. Λινό καλοσιδερωμένο εκρού κοστούμι, μιας άλλης εποχής. Στο σπίτι της Κηφισιάς με τα μπορντώ παραθυρόφυλλα. Κυριακή. Καθόταν σταυροπόδι στο τραπεζάκι της αυλής και διάβαζε. Έπιασα διστακτικά το μάνταλο στη  θορυβώδη αυλόπορτα. Σήκωσε το βλέμμα με περιέργεια προσπαθώντας να εντοπίσει από μακριά τον επισκέπτη, παραμέρισε λίγο με το χέρι τις φυλλωσιές,  αφουγκράστηκε τον ήχο των βημάτων. Έπειτα  άνοιξε τα χέρια του σε έκταση, όπως όταν υποδεχόμαστε έναν άνθρωπο.

6 σχόλια:

  1. Ελπίζω να μην έχει πεθάνει ο Καλογεράς, γιατί το νόημα που καταλήγει το κειμένο στην τελευταία πρόταση είναι κάπως πένθιμο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαμογελαστή Κυριακάτικη καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ηφαιστίωνα,
    Ζει.Τίποτα πένθιμο.

    didymina,
    επίσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όμορφο να σε δέχονται , να σε υποδέχονται και να σε αποδέχονται .

    Μια όμορφη Κυριακή θα ευχηθώ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. kryos,
    δε θα έλεγα το αντίθετο.Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. πόσα πράγματα βλέπουμε καθημερινά που όμως στην ουσία δεν τα βλέπουμε;
    ένα μικρό κλικ χρειάζεται.
    ένα ασήμαντο ερέθισμα, για να γίνουν κατ΄ουσίαν ορατά

    την καλημέρα μου

    υγ: κλειδάκι για το e-σπιτάκι μου σου έστειλα, γιατί λόγοι ανωτέρας βίας με ανάγκασαν να το κλειδώσω προσωρινά

    ΑπάντησηΔιαγραφή