12/10/10



Με οδήγησε στο εσωτερικό, όταν είχαμε ήδη βραχεί. Άναψε τη λάμπα, εκείνη με το χλωμό πορτοκαλί φως και τα σχέδια στο καπέλο. Είχα γυρισμένη την πλάτη προς το παράθυρο. Δε με έβλεπε στο πρόσωπο. Μάλλον κατάλαβε ότι επιθεωρούσα τον κήπο, όσο μπορούσα να δω. Όμορφα είναι, είπα χαμογελώντας. Μην εμπιστεύεσαι τίποτα, είπε, συνεχίζοντας την κουβέντα από κει που την αφήσαμε. Να, ακόμη και τα λουλούδια μπροστά σου, ορισμένα τουλάχιστον, σαρκοβόρα είναι.

10 σχόλια:

  1. Παντού παγίδες, ε;
    Ακόμη και στο πιο όμορφο: μέρος, συναίσθημα, παιχνίδι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα φαινόμενα απατούν...Πολλές φορές, δυστυχώς (ή ευτυχώς)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ηφαιστίωνας:
    Παγίδες δεν ξέρω,ασχήμιες ίσως περισσότερο.

    Kovo voltes...,
    συμβαίνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο αγώνας για την επιβίωση, έχει πολλές μορφές...
    αλλά οι άνθρωποι είναι σαρκοβόροι με συνείδηση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ο κοσμος ειναι οπως τον βλεπουν τα ματια του καθενος μας...και ειναι αλλοιωτικα ομορφο ενω διακρινεις τα σαρκοβορα ν αναγνωριζεις την εν δυναμει ομορφια τους

    και γω χαιρομαι πολυ που "ξανανταμωσαμε" :)

    φιλιαδες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Artanis,
    Ακριβώς αυτό.


    Νηφάλια Μέθη,
    Οι "φιλιάδες" είναι χιλιάδες φιλιά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Νηφάλια Μέθη,
    σ ευχαριστώ,κορίτσι μου.Έχεις και τα δικά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Στάσου. Μιλάμε ακόμα για τον Καλογερά τού προηγούμενου post;

    Idom

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Idom,
    Ακριβώς γι αυτόν μιλάμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή