Στο δρόμο απέναντι, ένα βήμα είναι, ήταν μια σπασμένη τζαμαρία σε πολλά μεγάλα κομμάτια, ημιυπόγειο, και γατάκια μικρά έβγαιναν και έπαιζαν το ένα με την ουρά του άλλου. Έπειτα ξαναχώνονταν στο σκοτεινό μέρος και μάντευα εκεί που περίμενα να φτάσει η ώρα του ραντεβού πώς να είναι μέσα, σε τι είδους κρεβάτι να κοιμούνται - αν καταφέρνουν να κοιμούνται - κι αν ταϊζονται από τη γειτονιά. Το φως φώτιζε έντονα το σκοτεινό, υγρό δρομάκι και μέσα από τις κουρτίνες έβλεπες κάποιες σκιές να κινούνται. Βράδυ καθημερινής κοντά σε πολυσύχναστο δρόμο κι ωστόσο πέρασμα απόμερο, αυτό, με σχεδόν πορτοκαλί φωτισμό. Αρκετό, το κρύο. Ένα σχεδόν κανονικό δρομάκι, σαν όλα τα άλλα, κι ωστόσο μικρό για όλα αυτά που μπορεί να χωρέσει μια συνάντηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου