12/9/18





Αγόρασα ξανά εκείνο το βιβλίο που πίστευα ότι δεν το ήθελα πια, είχα διαβάσει τα βασικά και ποιος ξέρει τώρα ποιος δεν το είχε γυρίσει πίσω ή σε ποια μετακόμιση παραπετάχτηκε. Όμως "από τίποτε δεν μπορείς να ξεφύγεις, εκτός ίσως από κάτι πολύ μακρινό..." - πώς το λέει ο Λειβαδίτης, δεν το έχω και πρόχειρο εδώ που είμαι...
Ανακαλύπτω ξανά και ξανά τους δρόμους εκείνους αλλά και δρόμους άλλους, σε στιγμές ακατάλληλες και σε σκηνές επίσης το ίδιο. Και πώς ήταν γραμμένο εκείνο - αλήθεια, μήπως το φαντάστηκα; - ότι μην έχοντας ένα ψαλίδι έκοψε τα νύχια της με τα δόντια της για να μην τυχόν την πονέσει όταν θα έμπαινε μέσα της. Πρέπει να είναι κάπου στο Παρίσι αυτό διαβασμένο, αλλά όχι στα γαλλικά. Αυτόν τον καιρό ανατρέχω στον Λογγίνο και στον Εμπεδοκλή όπως και στις Nikon d5000 και κατά έναν περίεργο τρόπο ξέρω πως έχουν όλα αυτά σχέση μεταξύ τους. 
Η Χ. μου θα φτιάξει τα δόντια της και θα γίνει τρελό μωρό - όχι πως δεν ήταν μέχρι τώρα. Αλλά εκείνο το μοναδικό, το μπροστινό, το έχει, λέει, για να ανοίγει τις μπύρες. Κι όσο γελάω εγώ, τόσο μου λέει τα αστεία της. Σημειώνω σε ένα τετράδιο ό,τι καινούριο ξεφουρνίζει σα να πρόκειται για τις πρώτες λέξεις ενός αγαπημένου παιδιού. Και μήπως έτσι δεν ηχεί στ' αυτιά μου; 
Οι λέξεις...Η Emily (D.) έλεγε ότι μερικές είναι σαν κλωτσιές αλόγων στα πλευρά σου. Κι άλλες σου δίνουν φρέσκο νερό καταμεσής της Γκόμπι.

2 σχόλια:

  1. οι λέξεις. πάντα οι λέξεις. και τα χαμόγελα.
    την καλησπέρα μου κι ένα τραγούδι.
    https://www.youtube.com/watch?v=MfvcPeWO8yk
    καλό υπόλοιπο σεπτέμβρη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @ και πράσινα άλογα:

    Κατά το "always the hours...", στο γράμμα της Virginia προς τον David...Eυχαριστώ και για το σχόλιο και για την καλησπέρα σου και για το τραγούδι. Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή