16/1/16

ξημέρωμα



Καθώς φύτευα τα γεράνια, ένας ασπροζαχαρί γατούλης ήρθε μάλλον να βοηθήσει. Στην αρχή λίγο καχύποπτος - πότε να ήταν η τελευταία φορά που τον χάιδεψαν; - μετά ξεθάρρεψε και άρχισε τις κουτουλιές. Υγρή, κουφετί μύτη και κίτρινα μάτια που κοίταζαν σα να έρχονταν από πολύ μακριά. Αν ξανάρθει, θα τον φωνάζω Ζαχαρία. Ήταν η μόνη ζωντανή παρουσία σε κείνη ακριβώς τη μεριά που έχει κάτι το σκιερό και απόκοσμο.Ήταν ωραία μέρα, λαμπερή, σαν από αυτές που θα εκτιμούσε ο εθνικός ποιητής. Μπλε, καθαρός ουρανός και μια υποψία αέρα, ίσα για να σου χαϊδεύει το πρόσωπο. Έπιασα να της μιλώ στα γαλλικά αλλά νοερά - ήταν τόση η ησυχία που φοβόμουν ότι θα με ακούσουν τα πουλιά πάνω στα κυπαρίσσια και τέτοια συζήτηση είναι πάντοτε ιδιωτική. Μου μιλάει με τις σιωπές της και βρίσκω τις απαντήσεις της κοιτάζοντας το χώμα ή τον ουρανό. Προσπαθώ να μαντέψω τι θα ήθελε και πιστεύω πως παίρνω τη σωστή απάντηση καθώς μας ενώνει μόνο η αγάπη.

Χαράζει. Άρχισα να εκτιμώ το πρώτο φως της μέρας και τη διαύγεια - τοσο στην ατμόσφαιρα όσο και στη σκέψη. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι έχει, κανείς, χορτάσει ύπνο. Υπάρχουν αρκετά σημάδια ότι είσαι πια μεγάλος, ανεπιστρεπτί. Και ένα είναι αυτό, για μένα.

5 σχόλια:

  1. Ανώνυμος22/1/16

    Η χαραυγή και η/ο διαυγής είναι πρωτοξάδελφα.. :)
    Nα έχεις μια όμορφη μέρα!
    ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. !...
    Εξαιρετικό ποστ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Idom:

    Το ξέρω πως το λες με την καρδιά σου αλλά σε ευχαριστώ κιόλας γιατί είσαι πάντα τόσο ευγενής.
    Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Απλά να σας εκφράσω την ευχάριστη έκπληξή μου μόλις διάβασα κάποιες αναρτήσεις σας. Εξαιρετικές, υπέροχες. Προσωπικά με αγγίξανε βαθειά. Ευχαριστίες θερμές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή