11/7/15

όνειρο





Nα μην ξεχάσω το όνειρο: μετακομίζω πρόσφατα και πρώτος στο σπίτι έρχεται ο κ. Θ. Ερχόμενος, βρέχει έξω σιγανά και έχει μαζί του είτε αδιάβροχο είτε ομπρέλα - "θύμησέ μου να στο χαρίσω!", λέει, συγκινημένος, αλλά βλέποντας τα μάτια του συγκινούμαι κι εγώ και με πιάνει ο γνώριμος κόμπος στο λαιμό. Του λέω πως δε θα το δεχθώ αυτό το "δώρο" γιατί δε χρειάζεται να το κάνει. Η περιοχή είναι καινούρια και μοιάζει με κάτι σαν Χολαργό χωρίς να ξέρω ακριβώς πώς είναι ο Χολαργός στην πραγματικότητα. Έχει στοιχεία από ευρωπαϊκές πόλεις. Κάνω ένα γύρο τη γειτονιά για να τη μάθω, αφήνοντας στο σπίτι μόνο του τον κ. Θ. και λέγοντάς του πως θα επέστρεφα σε λίγο για να του δείξω το σπίτι και να τον ξεναγήσω στους χώρους του - ήταν μεγάλο, με ευρύχωρα μπαλκόνια και βεράντες. Βιαζόμουν να γυρίσω γιατί αν νύχτωνε δε θα είχαμε τη δυνατότητα να δούμε την κάθε λεπτομέρεια - ακόμα ακόμα ούτε εγώ είχα προλάβει να εξερευνήσω όλα τα δωμάτια. Τα πράγματα ήταν στη θέση τους αλλά υπήρχαν και μερικά για να τακτοποιηθούν και να βρουν το χώρο τους. Στη γειτονιά και σε απόσταση αναπνοής ήταν ένα μεγάλο σεξολογικό ινστιτούτο - είδα την επιγραφή και θυμήθηκα χαμογελώντας τον Θάνο. Ακριβώς δίπλα ένα φροντιστήριο νορβηγικών, μεταξύ άλλων γλωσσών και παραδίπλα ντελικατέσσεν με παράξενα προϊόντα - από φαγώσιμα με ιδιαίτερες μυρωδιές και συσκευασίες μέχρι περίεργα ρούχα και αξεσουάρ και ο χώρος/γειτονιά κάτι μεταξύ Νάπολης και Πλάκας. Πράσινοι σταυροί φαρμακείων αναβόσβηναν, οι δρόμοι γεμάτοι κίνηση. Οι τοίχοι των κτηρίων παλιοί και σαν από τερρακόττα, φουλάρια μακριά ανέμιζαν πάνω σε κούκλες δίπλα σε πίσω αυλές με κατσίκες και πρόβατα. Έκανα δυό-τρεις φορές την ίδια διαδρομή μέχρι να τη μάθω και στη στροφή, στο φανάρι, είχα αγωνία τι να γίνεται ο κ. Θ. στο σπίτι και αν είχε από μόνος του ξεκινήσει να περιεργάζεται τους χώρους. Ανοίγοντας την πόρτα, τον βλέπω να κουρεύει ένα αγόρι γύρω στα 12-13 και, τελειώνοντας, ο μικρός του δίνει την αμοιβή του και κάθεται μαζί μας στο τραπέζι, περιμένοντας και την άλλη παρέα που άρχισε σιγά-σιγά να μαζεύεται. Σκέφτηκα αμέσως πως ο κ. Θ. είχε ακόμη ένα ταλέντο και πως αυτό το γεγονός θα μπορούσε στις αρχές να μας αποφέρει χρήματα - θα έκανε τον κουρέα.Του πρότεινα να μη χρονοτριβούμε άλλο και να του δείξω τους χώρους του σπιτιού. Του έδειξα ένα μεγάλο μπαλκόνι με φυτά που οδηγούσε σε μια πίσω αυλή με καταγής διάφορα παλιά αντικείμενα "ατάκτως ερριμμένα", που θα έλεγε και η Χ. Εκείνος στρέφει την προσοχή του στις πρίζες του σπιτιού και στον πίνακα και εγώ σκέπτομαι πως δεν είναι αυτά που θέλω να του δείξω οπότε τον παρακινώ, με ευγένεια, να ρίξει μια ματιά σε άλλα πράγματα στα οποία και δίνω εγώ περισσότερη σημασία. Το κουδούνι χτύπησε και ήρθαν δύο κοπέλες, καθηγήτριες της νοηματικής, μαζί με άλλα παιδιά και σιγά-σιγά καθίσαμε όλοι στο τραπέζι με το φωτιστικό να φωτίζει τα πρόσωπά μας. Η εποχή έμοιαζε με φθινόπωρο - σίγουρα όχι καλοκαίρι πάντως. Ρώτησα τη μια κοπέλα αν της ήταν δύσκολο να μάθει τη νοηματική, μιλώντας της κι εγώ με σήματα κι όχι με τη γλώσσα και, μπροστά στη δικαιολογημένη έκπληξή της, της ανέφερα πως έκανα κι εγώ κάποτε μαθήματα νοηματικής. Εκείνη χαμογέλασε κι απάντησε ότι δυσκολεύτηκε στην αρχή. Σχεδόν ταυτόχρονα, καθένας που πλησίαζε στο τραπέζι μας "μιλούσε" με νοήματα κι όλοι καταλαβαίναμε. Υπήρχαν αρκετά παιδιά στο τραπέζι, κυρίως αγόρια -  ήταν σα να μαζευτήκαμε για μάθημα. Αλλά το μάθημα περιελάμβανε και μουσική κι εγώ, εκτός από κιθάρα, τους είπα ότι θα φέρω ένα ακκορντεόν για να τους συνοδεύσω στη μελωδία τους. Έμοιαζε να νυχτώνει και η παράταιρη παρέα είχε μαζευτεί στην κουζίνα - κάποιοι είχαν φέρει και τα ποδήλατά τους μέσα στο διαμέρισμα και τα είχαν "παρκάρει" σε μια γωνιά. Η γειτονιά δεν είχε ακόμη εξερευνηθεί γιατί έτρεχα με τις δουλειές και τους φίλους και δεν είχα προλάβει να τα μάθω όλα στην περιοχή. Ήταν μια παράξενη αρχή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου