Επιστρέφεις πίσω όπως όταν άφηνες το σπίτι την ώρα του σεισμού, δίχως  να ξέρεις αν και πότε θα γυρίσεις και - το κυριότερο - τι θα βρεις μετά. Στο διάδρομο ρίχνεις μια φευγαλέα ματιά στο μεγάλο καθρέφτη του Αντρέι και το είδωλο σού έρχεται πίσω σαν ξένο. "Ξενούλα". Ποια είναι αυτή που μου ζωγραφίστηκε στο τζάμι; - θυμάσαι, τον ποιητή. Και σου απαντά ο ίδιος, από την άλλη συλλογή, πως μάλλον είναι το παιδί, παιδάκι με τα καστανά μαλλιά. Τρυφερό και κατεργάρικο στο βάθος, χωρίς περίβλημα. Επιζώ σημαίνει δυό φορές ζωή.