3/1/14

"Γρήγορα. Προτού ξεθωριάσουν οι εικόνες. Ή σταματήσουνε άξαφνα - κι η ταινία, η φθαρμένη, κοπεί..."


Στη βορινή βεράντα του εδώ σπιτιού έσκυψα παραξενεμένη και με προσοχή, πάνω από δυό-τρία χρυσάνθεμα ανθισμένα - περίεργο για τέτοια εποχή. Πώς δεν τα είχα προσέξει νωρίτερα; Δε θυμόμουν να υπήρχαν από πιο πριν εκεί. Ένα λευκό με μια κάπως κρεμ απόχρωση κι ένα σε αχνό κίτρινο σαν το πράσινο τσάι που πίνω.Το άλλο δεν το θυμάμαι αλλά μάλλον υπήρχε και τρίτο, λίγο πιο πίσω.Οι λεπτές ρίζες ήταν γυμνές, σα γυμνά καλώδια και σα ριζίδια δοντιού και κρέμονταν μέσα στις ειδικές πλαστικές τους θήκες. Μου έκανε εντύπωση που τα λουλούδια διατηρούνταν έτσι χωρίς εμφανή σημάδια ποτίσματος και με τις ρίζες σχεδόν στον αέρα. Παρ' όλα αυτά, κομμάτια χώμα απότιστο κάλυπτε μεγάλο μέρος του ριζικού συστήματος.
Στη δεύτερη σκηνή ακούγεται φασαρία και αναταραχή στο βάθος, κάπου έξω από το πατρικό σπίτι. Σκύβοντας μέσα από τα κλαδιά και πλησιάζοντας είδα την παλιά μου συμμαθήτρια πάνω σε φορείο και δύο άντρες που με προσοχή έσερναν το σιδερένιο κρεββάτι πάνω στο δρόμο.Τι να συμβαίνει,  αναρωτήθηκα, περισσότερο παραξενεμένη παρά ανήσυχη, και τότε ένας τύπος με ρώτησε αν αυτό ήταν πράγματι το παλιό μου  σπίτι. Ένευσα καταφατικά και τότε έφεραν ως μέσα στην αυλή το φορείο με την κοπέλα επάνω. Αριστερά και πάνω κρεμόταν ένας ορός που έσταζε στη φλέβα αργά και βασανιστικά το ζωτικό του περιεχόμενο. Η νέα γυναίκα, με μισόκλειστα μάτια, φαινόταν ταλαιπωρημένη και ζαλισμένη από τον κόσμο που είχε,εν τω μεταξύ, συγκεντρωθεί εκεί γύρω και πάνω της. Παραμέρισα μερικούς. Έσκυψα και τη ρώτησα τι συνέβη και τότε μου είπε ψιθυριστά ότι είχε παρασύρει με το αυτοκίνητό της έναν νεαρό χωρίς όμως τώρα να ξέρει την τύχη του,τι απέγινε.Φοβόταν τα χειρότερα. Ρωτούσε με αγωνία και σηκώνοντας τα μάτια αλλά στιγμές-στιγμές βυθιζόταν στην ημιλιπόθυμη κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Ήταν φανερό ότι πονούσε, είχε και εκείνη κάπου χτυπήσει.Ο κύριος Αστερίου εμφανίστηκε τότε, με καφέ σακάκι και λίγο σπρώχνοντας τον κόσμο, ανήσυχος και σα νευρικός. Τι ρωτάς; - μου λέει, δε βλέπεις τι γίνεται; Μάλλον δε μιλούσε μόνο για τη στιγμή εκείνη αλλά  και μεταφορικά - αυτό κατάλαβα μέσα στο όνειρο.
Η όλη σκηνή εξαφανίστηκε από μπροστά μου  έτσι όπως απότομα εμφανίστηκε σε πρώτο πλάνο. Δεν υπήρχε τίποτε άλλο κιόλας.  Συγκράτησα τα όμορφα χρυσάνθεμα που ζούσαν παρά τον άνεμο,τη δίψα και το μετέωρο του πράγματος, σε πείσμα του καιρού και των συνθηκών.Το συντομότερο θα τα τοποθετούσα σε γλάστρες.
 

3 σχόλια:

  1. Συγκράτησες το καλύτερο νομίζω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα και μια πολύ Καλή Χρονιά!!! Να ανθίζει πάντα η ζωή σου σαν τα όμορφα χρυσάνθεμα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Caesar:

    Το μάντευα,αγαπητέ,πως σχεδόν "εσύ με ξέρεις πιο πολύ απ' όλους στη ζωή μου"...
    :-)



    @iLive2LoveMe:

    Τι ωραία ευχή!Και για σένα,εύχομαι ό,τι καλύτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή