16/3/13

κωδικός: μαργαρίτα



Δεν έχουμε μιλήσει ποτέ στον ενικό - τώρα μου μοιάζει περίεργο και ίσως κρίμα. Αν μπορούσες να με αγγίξεις θα ένιωθες τα κυματιστά μαλλιά μου που κατεβαίνουν πια χαμηλά στην πλάτη και κάποια σημάδια στον άλλοτε ατσαλάκωτο καμβά. Καμιά φορά, πριν αποκοιμηθώ, σκέφτομαι πως έρχομαι να σε πάρω να πάμε στο γνώριμο εστιατόριο και πως ρουφάμε ομορφιά και παγωτό που λιώνει σα να μην υπήρχε αύριο. Και όντως. Θέλω να σε βρω αλλά δεν ξέρω πού είσαι ακριβώς. Σε ψαχουλεύω στο σκοτάδι. Αλλά σε βλέπω στα όνειρα όλο και πιο ξεκάθαρα να μιλάς και να κινείσαι με τη χαρακτηριστική σου ηρεμία. Προχθές είχες ξαπλώσει ανάσκελα -  πλησίασα κάθετα κι έβαλα πολύ προσεκτικά το κεφάλι πάνω στην κοιλιά σου, άνοιξα τα χέρια να σε χωρέσουν μέσα τους απαλά σαν παιδί ή σαν κάτι εύθραυστο, με την αίσθηση του προσωρινού και του φευγαλέου. Ήρθε η στιγμή που μπορώ να σε ακούσω καθαρά. Τώρα θέλω να δεις τα σκισίματα που μπαλώθηκαν. Να νιώσεις πόσο μεγάλωσα.

4 σχόλια:

  1. :)
    Καλησπέρα! Νοσταλγικά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ναι,μάλλον...

    Πολλούς χαιρετισμούς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαργαρίτα..

    Πόσες ιστορίες γράφτηκαν και θα γραφτούν ακόμα γι'αυτό το τόσο φιλικό λουλούδι..

    την καλησπέρα μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή