22/8/12

στιγμιότυπα


ΟΝΕΙΡΟ

 
Φτάνω κάτω από την πολυκατοικία, αρχή φθινοπώρου πια, και κρατάω από το λουρί μεσαίου μεγέθους σκυλί - νομίζω ένα γλυκό beagle. Περιμένω να κατεβεί για να πούμε δυό λόγια. Κατεβαίνει και καθόμαστε στο παγκάκι αλλά δε θυμάμαι τι λέμε. Είμαστε σαν ξένοι ή σα γνωστοί από τα πολύ παλιά. Έχω γυρίσει από τις διακοπές στο Νότο κι ετοιμάζομαι να πάω προς την αντίθετη τώρα κατεύθυνση. Φεύγω και παίρνω με το αυτοκίνητο το δρόμο προς το Πήλιο μέχρι που συναντώ μια γυναίκα από τα μέρη αυτά, με κεφαλομάντηλο, και λέει πως τα χωριά έχουν πια πήξει από κόσμο και πως τα ξέρουν όλοι αλλά πως το καλύτερο μέρος που θα μου συνέστηνε είναι κάτι σαν τις Βαθιές. Ενα χωριό που το ξέρουν ελάχιστοι - οι ντόπιοι ίσως. Εκεί ,λέει, να πήγαινα και πως ήταν εύκολο. Μου το έδειξε στα γρήγορα σ'ένα νοητό χάρτη. Θα το βρω, είπε, στο τέλος της Θεομήτορος. Την ευχαριστώ και προχωρώ σε έρημους δρόμους,συννεφόκαμα και σκόνη. Πάνω στο μακρύ χωματόδρομο εμφανίζονται κάτι σχολιαρόπαιδα, άντε μέχρι 20 χρόνων ο μεγαλύτερος, αγόρια και κορίτσια αλλά τα περισσότερα αγόρια. Κάνουν ζημιές στα διερχόμενα αυτοκίνητα. Κλωτσούν τις ζάντες, προσπαθούν να κατεβάσουν τα ηλεκτρικά παράθυρα, χτυπούν με γροθιές το αμάξωμα, ουρλιάζουν σα να είναι θυμωμένα ή σα να κλαίνε. Προσπαθώ να τα αποφύγω αλλά βλέποντας πως δε γίνεται καθώς με έχουν περικυκλώσει κόβοντάς μου το δρόμο και τα πόδια,  κατεβάζω το παράθυρο του οδηγού και φοβερίζω τον έναν έφηβο, αυτόν που χτυπιέται πιο πολύ απ όλους, ενημερώνοντάς τον για το πραγματικό μου επάγγελμα και πως θα τον πάω γραμμή στο δικαστικό μέγαρο αύριο-μεθαύριο. Καλώ και την αστυνομία καλού-κακού. Όμως δεν έρχεται γρήγορα και αποφασίζω να κατεβώ αφού έτσι κι αλλιώς το πλήθος σχεδόν είναι έτοιμο να με λυντσάρει. Καλώ στο κινητό τον ΑΚ, του εξηγώ πώς έχει η κατάσταση αλλά δε τον ακούω να ανησυχεί ιδιαίτερα και ίσως, με τη στάση του, παίρνω λίγο θάρρος από την έκρρυθμη κατάσταση.Τα παιδιά τώρα έχουν συσπειρωθεί σε ομάδες και μιλάνε μεταξύ τους αλλά ακόμα μοιάζουν οργισμένα και με καταστροφικές διαθέσεις. Ξαφνικά ένας μου προτείνει να καπνίσω,του λέω ψέματα ότι έχω προβλήματα με το αναπνευστικό και πως θα το έκανα αλλά δε γίνεται γιατί θα βήχω. Δεν ξέρω αν το πιστεύει, πάντως αποσύρει την προσφορά του. Κάποιοι πιο κει τρυπιούνται με κάτι σύριγγες λες και είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα και θέαμα στον κόσμο κι εκτός του ότι φρικάρω φοβάμαι μήπως κανένας, μέσα στο παραλήρημα, γυρίσει να με καρφώσει με τη βελόνα. Καθώς περνάει η ώρα και η βοήθεια δεν έρχεται αρχίζω να τους συνηθίζω και εκείνοι έχουν ηρεμήσει κάπως. Να δεις που στο τέλος θα βγούμε και φίλοι, μονολογώ, αναστενάζοντας...
 
 
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
 
Κεντρική πλατεία, αργά το απόγευμα. Δύο παιδιά 10-12 χρόνων, με τη μπάλα και το πατίνι στα χέρια, επιστρέφουν μάλλον σπίτι. Ο μεγαλύτερος, ένα κοκκαλιάρικο ξανθό παιδί περνάει το δρόμο, ακολουθεί από κοντά κι ο πιο μικρός και κοντός. Είναι απορροφημένα από  την κουβέντα τους. Ο μεγάλος βλέπει την εκκλησία απέναντι και κάνει το σταυρό του γρήγορα,με το αριστερό χέρι - στο δεξί κρατάει τη μπάλα - ενώ λέει του μικρού:ρε μαλάκα, αφού δεν το ήξερες ρε μαλάκα,τι πήγες κι έκανες; Δεν έμαθα περισσότερα.
Κοιμητήριο νοτίων προαστίων: οι λιγοστές γάτες ξαπλώνουν νωχελικά πάνω στα ζεστά μάρμαρα των μνημάτων και κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.Τα μικρά τους παίζουν τρελά μεταξύ τους κλωτσώντας και δαγκώνοντας το ένα το άλλο. Ζωή πάνω στο θάνατο.
Στο βιβλιοπωλείο χαζεύω τίτλους.  Σταματάω σ' έναν: οι φιλόσοφοι για τον έρωτα. Και σαν τι να ξέρουν οι φιλόσοφοι, πρακτικά, από τον έρωτα; Μόνο να φιλοσοφούν γίνεται. Όπως όταν δίνουν πρακτικές συμβουλές απαίδευτοι και άγαμοι ιερείς πάνω  στην ερωτική σχέση του ζευγαριού.
 
 

3 σχόλια:

  1. Το πρώτο κείμενο, μου φάνηκε σαν εφιαλτικό όνειρο, μέσα από το οποίο δεν μπορούσες να βγεις με τίποτα...
    Από το 2ο, κρατώ το επιστέγασμα: Σοφά λόγια/διαπιστώσεις...
    Καλησπέρα σου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα! Έχει δίκιο η Αρτάνης, σαν κακό, πολύ κακό όνειρο που θες να ξυπνήσεις και δεν μπορείς το πρώτο κείμενο...
    στο δεύτερο, παρατήρηση του περιβάλλοντος και διαπιστώσεις, θα συμφωνήσω επίσης.. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Artanis:

    Καλησπέρα,Αrtanis,ένα όνειρο ήταν,ναι.


    Hfaistiwnas:

    Ίσως όχι τόσο εφιαλτικό,πάντως άσχημο...
    Μου αρέσουν πολύ οι φωτογραφίες σου,ξέρεις πού.
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή