28/5/12

σκέψεις

Καμιά φορά μια συγκεκριμένη διαδρομή είναι αναγκαία να γίνει έτσι και όχι αλλιώς, ακόμη και αν, για μια απειροελάχιστη στιγμή ή και περισσότερες, υποπτευθήκαμε ότι ενδεχομένως θα μας αποκαλυφθούν στην πορεία ή στο τέλος και κάποια οδυνηρά σημεία. Παρ' όλα αυτά, αφήσαμε κατά μέρος τους ενδοιασμούς ή τους αγνοήσαμε παντελώς και συνεχίσαμε. Ίσως αυτό να ήταν απαραίτητο, κάτι σαν μια διαδικασία μύησης προς την ωρίμαση.

6 σχόλια:

  1. Τόσο ωραία και ξεκάθαρα γραμμένα. Μακάρι να ήταν τόσο απλό να δεχτείς αυτή τη μεγάλη αλήθεια, και να μην πονούσε τόσο πολύ!

    Αγγιξες ευαίσθητες χορδές!
    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Kατι μας σπρωχνει για αυτη την επιλογη μας.Μετα απο καποια μαιανδρικη περιπλανηση (αυτο το εκλεψα απο ενα βιβλιο)μπορει να βρεθουμε σε ενα πορσελανινο περιβαλλον απο κρυσταλλινο νερο.
    Ελπιζω να ειναι ολα καλα εκει.
    Καλο σου βραδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Hermine:

    Καλημέρα,Hermine.Νομίζω πως αν δε δέχεται επίμονα κανείς,κάτι,μπορεί να είναι πιο βασανιστικό και σκληρό απ όσο είναι η ίδια η αλήθεια.
    Σ'ευχαριστώ.


    prasino liker:

    Χαμογέλασα με την αμεσότητα της παρένθεσης.Πολύ ωραίο αυτό που λες...Έτσι είναι.
    Όλα καλά.
    Καλή σου μέρα και σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για να μαθαίνουμε από αυτά που βρίσκουμε στην πορεία..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ωραια τα λες...κραταω την ωριμανση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Hfaistiwnas:

    Σωστά.Πάντα μαθαίνουμε.


    Coula:

    Κράτησέ την.Να'σαι καλά,Κούλα.Γέλασα πολύ με τον τραγουδιστή που φώναζε τ'όνομά σου...
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή