27/10/10

Απλές, καθημερινές κινήσεις που κάνουν οι άνθρωποι με αγάπη όσο ζουν, δεν ξέρουμε ποτέ πώς θα επιλεγούν να εγγραφούν ως δώρο και θα εκφραστούν μ' ένα χαμόγελο ή συγκίνηση στη μνήμη εκείνων που τις δέχονται ή που τους τις αφηγούνται πολλά χρόνια μετά. Ξημέρωναν τα γενέθλια μιας γιαγιάς που συμπάθησα μέσα από διηγήσεις χωρίς να είναι η δική μου.

11 σχόλια:

  1. σκεψου προσωπικοτητα δυνατη που θα πρεπει να ειναι καποιος/α ωστε να κραταει τον πρωταγωνιστικο ρολο σε διηγησεις και να αγαπιεται μεσα απο αυτες..

    ζηλευτη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι και είναι αυτές οι κινήσεις που σου μένουν, εντυπώνονται στο μυαλό και στη συναισθηματική πλευρά μας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ευχαριστώ για τα σχόλια.Δεν έχω να συμπληρώσω κάτι,εγώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. συμβαίνει ακόμη κι όταν η διήγηση δεν είναι αληθινή, όπως μία ιστορία ένα βιβλίο, όταν αγγίζει αφήνει αυτή τη γλυκιά αίσθηση..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. καλή μου Μάργκο,
    συμβαίνει κι αυτό.Αυτή πάντως ήταν η πραγματική γιαγιά ενός φίλου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. η επιμονή της μνήμης αφήνει έντονα το αποτύπωμα της μόνο στο μαλακό μαξιλάρι της ευαισθησίας σαν τη δική σου (γιατί στου κουνγκ- φου την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. dawkinson,
    εγώ ήξερα και άλλη βερσιόν:"πάρε την πόρτα και φύγε",κάτι τέτοιο.
    Ωραίο,το κουνγκ-φου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Yannis Petsas,
    Σ'ευχαριστώ.Κι εσύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Φοβερό σκίτσο!
    Πού το ήβρες;!

    Όμως αν σού "συστήσουν" κάποιον μέσα από διηγήσεις, τότε, μάλλον, θα συγκρατήσεις όλη την πληροφορία που σού δίνεται, επειδή καθοδηγείσαι.
    Και είναι πληροφορία πολύ λιγότερη από όσο στην γνωριμία διά ζώσης.

    Idom

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Idom,
    Το σκίτσο,το "ήβρα"(sic)- ηύρα το σωστό,παιδί μου! - σερφάροντας στο Ίντερνετ.
    Όσο γι αυτό που λες,ισχύει ότι έχουμε μια περιορισμένη αντίληψη για ένα άτομο όταν δεν το γνωρίζουμε προσωπικά και ακούμε μόνο γι αυτό.Όμως,και πάλι,ισχύει ότι είχα συμπαθήσει πολύ αυτή τη γιαγιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή