5/10/10


Το να κρατιέσαι από την ελπίδα, τη στιγμή που αυτή είναι πια παράλογη για την ύπαρξη, είναι κάτι που δημιουργεί μια ανείπωτη μοναξιά. Καλύτερα τότε μοιάζει ν' αφεθεί κανείς στο άγνωστο τέλος.

5 σχόλια:

  1. Δεν είναι και τόσο εύκολο να αφήνεσαι όμως..
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "τη στιγμή που αυτή είναι πια παράλογη για την ύπαρξη"
    Τουλάχιστον φεύγεις "αξιοπρεπής"...
    Δε φαντάζεσαι πόσο με βρίσκεις σύμφωνη.

    Kάτι ανάλογο δεν έκανε και ο Ωνάσης (σκληρή... πλην γενναία απόφαση) τότε με τον Αλέξανδρο;

    ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ σου ΜΕΡΑ!!!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ηφαιστίωνα,
    καταλαβαίνω πώς το λες.

    Φύρδην-Μίγδην,
    ναι,δύσκολες στιγμές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χμμμ...
    Δεν υπάρχουν πανανθρώπινες "σωστές" απαντήσεις σε τέτοια διλήμματα.
    Ο καθένας όπως ξέρει και μπορεί...

    Idom

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Idom,
    σίγουρα.Μόνο την άποψή μου εκφράζω και βγήκε σαν απόφθεγμα.Ο καθένας όπως μπορεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή