1/10/10


Μέσα από το νεαρό δάσος κατέβηκα στο ποτάμι. Καθόταν ήρεμος και στοχαζόταν. Προσπάθησε, είπε, να μην αφήσεις τους φόβους σου και την οργή να σε μετατρέψουν μια μέρα σε καθίκι.

8 σχόλια:

  1. Συμβουλή για όλους..
    Καλό ΣΚ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. νομιζω πως αν καποιος δεν ειναι φτιαγμενος απο το υλικο , για να γίνει, δε γινεται ποτε.

    στιγμες θυμου βεβαια εχουμε όλοι μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καθίκια της στιγμής γινόμαστε,τουλάχιστον μη γίνουμε καθίκια μιας ζωής μέχρι να υπερβούμε και τη στιγμή...
    Καλό φθινοπωρινό δρόμο να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. στην τελικη..
    θα προτιμουσα να ειμαι καθηκι ;)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σωστό!
    Όλοι κινδυνεύουμε το ίδιο...
    Καλησπέρα σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Να'σαι καλά,Ηφαιστίωνα.

    Melian,ενδιαφέρουσα άποψη.Ίσως αντισταθεί περισσότερο ή καλύτερα.Τηρουμένων των αναλογιών,ειπώθηκε έτσι.

    ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ,μέχρι να υπερβούμε το σύνορο,ε;Ευχές και σε σένα.


    ❤,έχει περάσει και από το δικό μου μυαλό.

    Artanis,καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Α, πολύ μ' άρεσε το "καθίκι".
    Είχα τρομάξει ότι εφέτος το blog θα ήταν ακραιφνώς κιουλτουρέλ!

    :-)

    Εμ, με αυτές τις φωτό και τα σούπερ μινιμαλιστικά κείμενα που αναρτάς...

    Idom

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Idom,
    μιλάνε οι πρόγονοι,αγαπητέ.
    Όσο για το "ακραιφνώς",με τσάκισε.
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή