Κάθε φορά που ανακατεύω και φυσάω τη σούπα της Χ. για να κρυώσει και να τη φάει ευκολότερα, εικόνες έρχονται στο μυαλό ανακατεμένες, ωστόσο καθαρές, σα να συνωστίζονται για λίγο σ' ένα φανταστικό κατώφλι και να βιάζεται η κάθε μια να μπει πρώτη μέσα στο εικονικό σπίτι. "Τώρα νομίζω πως η σούπα σου είναι εντάξει και δε θα καίει...", λέω, κι εκείνη, με εμπιστοσύνη, γέρνει πάνω στο τραπεζάκι της να γεμίσει το κουτάλι. Αναστροφή ρόλων ευεργετική, θεραπευτική, λυτρωτική. Αγαπημένη μου Χ., σ' ευχαριστώ και για εκείνα που δε φαντάζεσαι ότι μου χαρίζεις...
Ξέρεις ότι ενίεις ένα σωρό μικρόβια φυσώντας την σούπα; (Ή και άλλα πράγματα.) Είναι και μικρή η μερίδα. Φλιτζάνι τού τσαγιού είναι αυτό;
ΑπάντησηΔιαγραφή