Mετά από πάρα πολύ καιρό φαίνεται ότι ο ύπνος μού επέτρεψε να τον δω. Ήταν όπως ήταν συνήθως, λίγο άγριος στο πρόσωπο από τη μοναξιά και την απομόνωση. Ήθελε μια γνώμη για κάτι αλλά έπρεπε να το καταγράψω εκείνη τη στιγμή γιατί μετά από ώρες έχει πια χαθεί, σε μεγάλο βαθμό, η συνοχή στις εικόνες και η αίσθηση που άφησε. Αφού είπαμε πέντε πράγματα, μπορεί και δυό λόγια - δεν είναι να τα μετράς με αυτόν τον άνθρωπο - ήθελε μια γνώμη, την εντύπωσή μου για κάτι. Στο τέλος με αιφνιδίασε με ένα μίγμα αθωότητας και σκληρότητας μαζί - κάπως σαν "είμαι πολύ ευαίσθητος γι' αυτό και θα επιτεθώ πρώτος". Έμεινε μια κάποια νοσταλγία για τη συνομιλία εκείνων των χρόνων, που χάθηκε όπως ήρθε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου