Δε γνώριζα την πλευρά του θεραπευτή, την πλευρά του μαθητευόμενου θεραπευτή, έστω. Κι ήρθαν αυτοί οι αποχαιρετισμοί που σου θυμίζουν όλο το ταξίδι από την αρχή και που τα λόγια της τελευταίας συνάντησης σε ανταμείβουν για όλους σου τους δισταγμούς και τους φόβους και τα κρατήματα. Και βλέπεις που η επεξεργασία της όποιας απώλειας, μας κάνει όλους πιο ανθεκτικούς και πιο ανθρώπινους. Είμαστε κάτι περισσότερο από τα τραύματά μας. Κι από αντικείμενο της οδύνης καταφέρνουμε να γίνουμε το υποκείμενό της. Αυτό που χάθηκε ή δεν υπήρξε ποτέ μπορεί να μας σημάδεψε, όμως δε μας καθόρισε. Δε μας καθόρισε.
Η Φ. Ε αυτή τη φορά ήρθε πιο νωρίς από ποτέ και περίμενε υπομονετικά να ξεκινήσουμε. Κι έπειτα, φεύγοντας, είπε δυό λόγια και μου ήρθε στο μυαλό η δική μου θέση, κάποτε. Και τότε σε θυμήθηκα, αυτά τα λόγια εκείνου του μακρινού Μαϊου που τα κρατάω μέσα μου σαν φυλαχτό και κρατιέμαι στις κακοκαιρίες όπως το γεράνι, που λέει και ο ποιητής. Και θυμάμαι πόσο άχρονος είναι ο χρόνος, πόσο γρήγορα πέρασε από το τότε στο τώρα αλλά και πόσο βασανιστικά. Όμως εδώ γύρω είμαι, όπως είχες πολύ σωστά προβλέψει, και τόσο πολύ κοντά που είμαι σίγουρη ότι τώρα χαμογελάς δικαιωμένος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου