Όνειρο

Χώρος: Πατρικό σπίτι, στη μικρή αποθήκη που βρίσκεται στην ταράτσα του σπιτιού. Μια μέρα καλή και φωτεινή. Μέσα στο όνειρο, αλλά και στην πραγματικότητα, ο χώρος είναι γεμάτος με παλιά βιβλία, περιοδικά, σημειώσεις από το σχολείο δικές μας ή του πατέρα, παλιές σχολικές τσάντες, έγγραφα, φωτοτυπίες, όλο χαρτιά. Σκέπτομαι να αδειάσω/καθαρίσω την  αποθήκη και ότι ίσως εκεί να χωρούσε ίσα-ίσα ένα κρεββάτι κι ένα κομοδίνο ή ένα μικρό γραφείο, τελοσπάντων, ένας προσωπικός χώρος, μικρός, αλλά που θα είχα τη δυνατότητα, όταν θα ήθελα,  να απομονώνομαι από τα πάντα…Στην ταράτσα έχει ωραία θέα και, οπωσδήποτε, σπάνια ανεβαίνει κανείς. Μεταφερόμαστε εκεί, στον χώρο έξω από την αποθήκη και εγώ κάθομαι σε μια καρέκλα. Αριστερά μου, κάθεται ο κ. Θ. και δεξιά μου η κ. Α. και ήδη μου φαίνεται (μέσα στο όνειρο) λίγο περίεργη αυτή η « σύνθεση». Στη μέση είναι ένα παραλληλόγραμμο τραπέζι, σαν αυτά που βρίσκονται σε χώρους υποδοχής. Το όλο σκηνικό παραπέμπει σε συνεδρία με εμένα συντονιστή – ακούω και τους δύο με προσοχή, μιλούν χαμηλόφωνα μεταξύ τους περί ανέμων και υδάτων. Εκείνοι κάθονται ακριβώς απέναντι ο ένας από τον άλλον. Σα να περιμένουμε κάποιον. Ξαφνικά εμφανίζεται από κάπου ο γιος τους και παραμένει όρθιος. Εγώ είναι σα να έχω ήδη δείξει στους γονείς του τον χώρο μέσα στην αποθήκη και τότε ο γιός πετάγεται και λέει, στον πατέρα του απευθυνόμενος: « κι εδώ, μπαμπά, θα βάλουμε το ψυγείο». Τότε ο κύριος Θ. μοιάζει λίγο να παραξενεύεται με αυτά τα λόγια και του κάνει λόγο μήπως θα έπρεπε και εκείνοι να συμβάλουν οικονομικά σε αυτήν την αγορά. Επίσης δείχνει να του κάνει κάτι σαν νόημα του στυλ: « Μα πώς το λες τώρα αυτό; Αυτό είναι σοβαρό…» και όντως του λέει κάτι, με παρόμοια λόγια που τώρα δε συγκρατώ ακριβώς. Ο Σ. φαίνεται  να παραβλέπει το τελευταίο και του λέει απλώς: « Όχι, δεν χρειάζονται χρήματα - άλλωστε έχω αρκετά» και τότε δε μιλάει κανείς, φαίνεται σα να « λύθηκε» το θέμα. Όλη αυτήν την ώρα παραξενεύομαι με αυτό που ανέφερε ο Σ. και προσπαθώ να καταλάβω τι εννοεί, δεδομένου ότι αυτός θα είναι δικός μου χώρος και εφόσον δεν έχει γίνει  καμία συνεννόηση μεταξύ μας, για οτιδήποτε άλλο…Είναι σημαντικό να αναφέρω ότι μέσα στο όνειρο δεν έχω κάποια συγκεκριμένη « επιθυμία», δε με νοιάζει κι ούτε σκέπτομαι την έκβαση. Απλώς σα να παρακολουθώ τα γεγονότα και να συμμετέχω κάπως και σαν παρατηρήτρια ενώ έχω ενεργό ρόλο. Σε λίγο η κυρία Α. σηκώνεται, με πλησιάζει και μου λέει κάπως ψιθυριστά ότι διψάει και ότι θα ήθελε το νερό να είναι μισό-μισό. Εγώ σκέπτομαι την εικόνα ακριβώς αυτή, δηλαδή να πάω στην κουζίνα και να βάλω σε ένα ποτήρι μισό νερό από το εμφιαλωμένο και μισό από το ψυγείο αλλά σκέπτομαι και ότι θα πρέπει να κατεβώ τρεις εσωτερικές σκάλες μέχρι το ισόγειο και δεν είναι ότι βαριέμαι, απλώς αγχώνομαι ότι ίσως αργήσω λίγο να της ικανοποιήσω αυτή την επιθυμία ( δεδομένου ότι στην επιστροφή, δε θα είμαι γρήγορη στο ανέβασμα των σκαλοπατιών). Παρ’ όλα αυτά, ξεκινάω να ανοίξω την πόρτα της ταράτσας που οδηγεί στο κάτω σπίτι και εκεί κάπου τελειώνει το όνειρο – ή έτσι νομίζω.