Στο γραφείο μια στοίβα από έγγραφα περιμένουν (υπομονετικά;) τη σειρά τους για να διαβαστούν και να πεταχτούν ή να μπουν στο μεγάλο ντοσιέ με τα προσεχώς ή με την ένδειξη "να ξαναδιαβαστεί". Παράλληλα μικρές τούφες από τρίχες γάτας εμφανίζονται από το πουθενά, κρυμμένες κάτω από βαριά αντικείμενα, και καθώς τις μαζεύω ξεσκονίζοντας αισθάνομαι πως ήδη έχω ολοκληρώσει τη μισή δουλειά.
Δε μπορώ να κατανοήσω ακριβώς τις σημειώσεις στο πλάι των εργασιών κι αυτό προσθέτει άγχος στο άγχος που ήδη έχω. Να γράψω του Donald για το πώς να κινηθώ...
Ο τρελός αέρας μου φέρνει στο μυαλό εκείνον που τον έλεγαν harmattan, τον κόκκινο άνεμο τον αναμεμιγμένο με σκόνη που μοιάζει να είναι αιμάτινος κι έρχεται από την έρημο. Κι αμέσως μετά μου έρχονται στο μυαλό οι χαρακιές στο γραφείο του μπαμπά, που δεν ξέρω και πώς έγιναν, τις θυμάμαι να είναι από πάντα εκεί. Διάφανες, βαθιές χαρακιές πάνω στο κανελλί ξύλο κι από πάνω το τζάμι για να προφυλάσσει, υποτίθεται.
Τις προάλλες κατέβηκα ξανά στην ακτή και είναι εκεί πάλι, στη θέση της. Όμως κάθε φορά είναι σαν καινούρια, όλο και κάποια πινακίδα θα τραβήξει την προσοχή μου, ένα κτήριο ή ένας άνθρωπος που κάνει κάτι. Η χαρτογράφηση του χώρου γίνεται σταδιακά και κάθε φορά προστίθεται κάτι στο τοπίο. Τουλάχιστον έτσι το προσλαμβάνω.
Πρόσφατα έμαθα για την πρωτοφανή διατύπωση" του D. W και νομίζω πως κάτι το αδιανόητο, με την έννοια του όχι απολύτως κατανοητού, κατέστη τόσο σαφές που θα ήθελα, αν ζούσε αυτός ο άνθρωπος, να πάω να του φιλήσω τα χέρια και να του πω πόση ευγνωμοσύνη νιώθω που έκανε συγκεκριμένο το αφηρημένο και που τώρα μόλις μπόρεσα να ακούσω ευκρινώς τον ήχο των βημάτων μου. Δεν είναι ποτέ αργά. Ή δεν είναι ποτέ τόσο αργά όσο μπορεί να νομίζεις σε μια στιγμή. Μην το ξαναπείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου