Τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι μου έδωσαν τέσσερις εκδοχές - ή περίπου -  για το τι έφαγαν το μεσημέρι: κοτόπουλο με μανέστρα, κρέας με ρύζι, κρέας με πατάτες, κοτόπουλο σούπα. Ο πέμπτος με διαβεβαίωσε πως ήταν τελικά κοτόπουλο με μανέστρα - τι λέξη κι αυτή, είχα να την ακούσω πάρα πολύ καιρό. Δεν πήγα στα μαγειρεία να το επιβεβαιώσω, δεν υπήρχε άλλωστε λόγος. Σημασία είχε ότι δεν πεινούσαν και πως φαίνονταν ευχαριστημένοι. Ο Γ. διάβαζε το μικρό αγγλοελληνικό λεξικό που δεν το αποχωρίζεται ποτέ. Ο άλλος Γ. έπαιζε bowling στο καθιστικό. Η κυρία Β. έψαχνε στις δικογραφίες της. Και η κυρία Κ. ζωγράφιζε το νησί της. Ο αέρας μύριζε έντονα βροχή και φυσούσε πολύ. Από την ανοιχτή τζαμαρία έμπαινε το φως και ο αέρας. Ένα συνηθισμένο απόγευμα με ξεχωριστούς ανθρώπους.