Σήμερα ο μικρός μου είπε πως θα μπορούσε για μένα να χτενίσει μια παπαρούνα. Αφού επικράτησε ενός λεπτού σιγή για να καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής μου, τον ρώτησα κάνοντας πως μάλλον καταλαβαίνω: ααα, τόσο όμορφα; Όχι, διόρθωσε, σε τόνο αυστηρό, με μιαν αίσθηση ότι είχε απέναντί του έναν ακόμη ανόητο μεγάλο...Τόσο απαλά. Τόσο προσεκτικά. Τόσο που δε γίνεται άλλο.
Πόσο ευαίσθητο και αθώο ε;
ΑπάντησηΔιαγραφήΘέλω κι εγω... Τόσο απαλά, τόσο προσεκτικά, τόσο αθώα...
ΑπάντησηΔιαγραφήHfaistiwnas:
ΑπάντησηΔιαγραφήΑθώο - ακόμα - όντως. Ευαίσθητο μοιάζει αλλά ακόμα έχει καιρό για να φανεί η, ας πούμε, τελική εικόνα.
Hermine:
:-)