Μεγαλώνοντας - δε θα πω γερνώντας - εκπλήσσεσαι ΚΑΙ ευχάριστα. Δεν περίμενα ποτέ - ακριβέστερα: μέχρι τώρα - ότι θα άκουγα, αχόρταγα, το κουβεντολόι των πουλιών με το πρώτο γαλαζωπό φως το χάραμα. Λίγες τέτοιες αλλαγές ακόμη και αναρωτιέσαι μήπως είσαι μεταλλαγμένος, πώς συνέβη και άλλαξε άρδην αυτή η γνώση . Αλλά αυτό που νόμιζες για σίγουρο μέσα στο χρόνο - αντίληψη, αίσθηση, προτίμηση, ενδιαφέρον - αδιαφορεί για το τι πίστευες μέχρι χθες. Όταν σου συμβεί αυτή η αλλαγή, τότε σου φαίνεται κάπως παράξενο το προηγούμενο διάστημα κι ας μετρούσε για τριάντα, και πλέον, χρόνια.
Σαν να ξεκινάς ξανά..
ΑπάντησηΔιαγραφήΌμορφο και αισιόδοξο :-)
ΑπάντησηΔιαγραφήΣαν να ξυπνάνε τα κύτταρα μας. Εκεί είναι όλα κρυμμένα, απλά περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να αντιδράσουν...;)
ΑπάντησηΔιαγραφή*έμορφο κείμενο
Hfaistiwnas:
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ σωστά.
:)
Margo:
Πολύ αισιόδοξο,ναι!Ελπίζω να είσαι καλά,καλή μου Margo!
@kovo voltes:
Σ'ευχαριστώ.Να είσαι καλά!