Γέρασα, Γωγώ - είπες κι έτριψες κάπως το μέτωπό σου. Ακούστηκε πολύ φυσικά, σαν μια αλήθεια που έβγαινε από το στόμα σου αβίαστα, ένα ρήμα που το κλωθογύριζες ίσως στο μυαλό σου εκατοντάδες φορές πριν το ξεστομίσεις. Για μια στιγμή γύρισα πίσω μου να κοιτάξω αν πράγματι εσύ μίλησες ή ήταν δική μου παραίσθηση. Δεν ήταν. Έκτοτε γράφεις το ίδιο στα γράμματά σου, στο προσωπικό σου ημερολόγιο. Έχω την εντύπωση - αλλά και τη βεβαιότητα -  πως οι δημιουργικές σου ώρες μέσα στη μέρα είναι πολύ περισσότερες από τις δικές μου. Όμως εσύ συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον εαυτό σου, παλιά. Σωστά. Δεν ξέρω πώς μπορώ να παρασταθώ χωρίς να γίνω γελοία ή υπερβολικά αισιόδοξη. Προς το παρόν σιωπώ, τιμώντας έτσι τη σοβαρότητα των λόγων σου.

Η ασταμάτητη βροχή δε βοήθησε σημαντικά τη χθεσινή μου έμπνευση στη δουλειά κι έμεινα πάλι πίσω σε αυτό που κάνω. Από τη μεγάλη τζαμαρία του γραφείου έβλεπα το νερό να τρέχει κάτω από την τέντα όχι σε σταγόνες ή - έστω - σε ρυάκια αλλά σα να το έριχνε κάποιος με τα κανάτια ή το λάστιχο του κήπου. Δούλευα και περίμενα τα μηνύματα της Άννας σαν διάλειμμα από το διάλειμμα, σαν κάτι που θα μου έφερνε μια διαφορετική είδηση.

Στο βιβλιοπωλείο σκέφτηκα ξανά αν είναι καλό να γνωρίζουμε εξ' όψεως ή και από κοντά τους συγγραφείς. Μου έλεγες κάποτε πως όχι κι είχα διαφορετική άποψη. Όμως βλέποντας στις προθήκες το νέο βιβλίο της Γ., αν και το θέμα του με ενδιέφερε άμεσα, δεν το αγόρασα επειδή όταν τη γνώρισα στο σπίτι σου κάτι πάνω της δε μου άρεσε.Θα πεις, είναι άδικο αυτό όμως. Θα συμφωνήσω.

Από τις εξήντα βολές που συνήθως ρίχνω από τα δώδεκα μέτρα με το όπλο μπαίνουν πια όλες στο στόχο και, αν είμαι συγκεντρωμένη, γύρω στις σαρανταπέντε στο μαύρο κύκλο. Όμως έχω ακόμη δουλειά μέχρι τους αγώνες. Ξέρεις ποιος είναι ο χειρότερος εχθρός; Δε θα το πιστέψεις. Το τρεμούλιασμα του δεξιού χεριού, ιδιαίτερα αν προσηλωθείς λίγο παραπάνω στο στόχο κι έτσι περάσουν τα πρώτα δευτερόλεπτα.

Τελευταία μέρα αυτής της χρονιάς. Ας είμαστε δυνατοί και ευαίσθητοι - κάπως αντιφατικό, δε λέω. Αλλά δυνατοί ώστε να μπορούμε να είμαστε όσο ευαίσθητοι γίνεται, χωρίς να υποφέρουμε. Και τόσο ευαίσθητοι ώστε όντας δυνατοί, να μη μπαίνουμε στον πειρασμό να κάνουμε τους άλλους να υποφέρουν.