Δεν ήταν, καλή μου Άννα, η καθυστέρηση στην αλληλογραφία που με προβλημάτισε αλλά η παντελής απουσία σου που με έκανε να πιστεύω πως περνάς ένα πολύ δύσκολο μονοπάτι, από αυτά που συνήθως τα περνάει ο κόσμος μόνος του γιατί κανένας άλλος δε μπορεί να διατρέξει στο μυαλό του την πορεία που έχουμε κάνει ακριβώς - και πώς θα μπορούσε άλλωστε. Διάβασα με προσοχή αυτό που είπες πρόσφατα αλλά ήθελα να σου πω πως όταν σωπαίνουμε και αποσυρόμαστε με τον τρόπο μας είναι σα να πεθαίνουμε κι άλλο. Ενώ όταν λες ό,τι έχεις να πεις και ό,τι θυμάσαι από τότε, τότε κάνεις τον άλλον να σωπάσει και να σκεφτεί ή να αποσυρθεί λόγω αδυναμίας για τα περαιτέρω. Αλλά δεν είναι δικό σου το πρόβλημα. Νομίζω πως σου κάνει καλό να μιλάς - άσχετο με το τι προσλαμβάνει ή θέλει να ακούει ο απέναντι. Είναι σα να μπαίνεις ξανά σ' ένα παλιό και αραχνιασμένο σπίτι, να ξεμανταλώνεις τα παράθυρα και ν' αφήνεις να μπει λίγος φρέσκος αέρας μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα. Αυτή η πράξη μπορεί να σε μεταμορφώσει, ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η έκβαση της κουβέντας. Είναι - πώς να το πω; - σα να ξανασυναρμολογείς μια παλιά κούκλα και να της δίνεις πάλι ανθρώπινη μορφή.
Σου στέλνω ένα χαμόγελο.
Ωραια τα λες...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην υγειά σου Άννα... Να σαι καλά όπου κι αν είσαι.
ΑπάντησηΔιαγραφήόλα θα πανε καλα Άννα στ λέω εγώ! που ξέρω από ανασυγκροτισεις\πήγαινε στις ρυθμίσεις και ρεσταρτ
ΑπάντησηΔιαγραφήΩραίος ο συνδυασμός της Αννα+συγκρότησης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣαν μια διαρκή ...ανασυγκρότηση
@andrik:
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν υπάρχει καμιά φιλοσοφία εδώ - ένα ημερολόγιο είναι,από καιρού εις καιρόν.
Όμως σε ευχαριστώ,να'σαι καλά!
@Estella:
Ωραίες ευχές.
άσωτος γιός:
χμμμμ...ρυθμίσεις και restart,ε;Καλό μου ακούγεται για αρχή.Πάντως η Άννα δεν είμαι εγώ.Τσεκαρισμένο.
@Caesar:
κάπως έτσι...Καλησπέρα,Caesar.