Η κυρία Αγνή ανέβαινε κι όλο ανέβαινε. Ένα μακρύ λευκό μαντήλι ανέμιζε στα μαλλιά της. Κάποτε πιάστηκε στο κλαδί μιας αγγελικής. Είδε μια γυναίκα λίγα χρόνια μεγαλύτερή της να κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια σε αέρινο παγκάκι και ν' ατενίζει τον υπόλοιπο ουρανό.Ένευσαν γλυκά η μια στην άλλη. Εγώ,της είπε εκείνη πρώτη, είμαι η γιαγιά της Γωγούλας. Χάρηκα, έκανε, κουνώντας το κεφάλι σε χαιρετισμό η κυρία Αγνή και κάθισε δίπλα να ξαναβρεί την ανάσα της. Ήθελα από καιρό τώρα να στείλω στο παιδί σου ένα ευχαριστώ!, είπε, η γιαγιά, μεσ' από την καρδιά της. Η κυρία Αγνή χαμογέλασε ικανοποιημένη και την κοίταξε στα μάτια με νόημα.
Δεν την είχα γνωρίσει από κοντά, ωστόσο ένιωθα πως είχαμε ένα πολύ βαθύ σύνδεσμο. Πονώντας πραγματικά για τον άλλον, φτάνεις κάποτε πιο κοντά στον εαυτό σου.
Πόσο μεγάλη αλήθεια αυτή..
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι αν δεν πονέσουμε οι ίδιοι, πώς θα νοιώσουμε τον πόνο των άλλων..?
Καλή σου μέρα!
voulaki:
ΑπάντησηΔιαγραφήKαλημέρα και σε σένα.
Μέσα από τους άλλους καταλαβαίνουμε εμάς... ή μέσα από εμάς καταλαβαίνουμε τους άλλους...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπερδεύτηκα ο άνθρωπος... :-)
Tommy:
ΑπάντησηΔιαγραφήΆνθρωπε,
:)
Αυτό που είπα είναι ότι (συμ)πονώντας τον άλλον (για τον άλλον),στη ζωή ή στο θάνατό του,γινόμαστε πιο "ανθρώπινοι" πολλές φορές,με εμάς τους ίδιους.Κάτι σαν εσωτερική "τήξη".Κάτι σαν καθρέφτισμα.
Ακόμη κι ο εαυτός μας παραμένει μια ανεξερεύνητη περιοχή
ΑπάντησηΔιαγραφήCaesar:
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυμβαίνει.Ελπίζω μεγαλώνοντας,όχι τόσο συχνά.
:)
Έχω να ανακοινώσω πως το "Όλα θα πάνε καλά" ζωγραφίζει! και ίσως που είναι λίγο ντροπαλό, δεν έχει ανημερώσει για την καινούρια αποκάλυψη (μεταφέρω την ατάκα):
ΑπάντησηΔιαγραφή-"Ντίμη μου, μετά τον homo sapiens έχουμε τον Homo zavarakatranemia"!
...ναι, δώστε μου ένα μαγνητόφωνο να μην χάνω τίποτα!
dimi bitsakou:
ΑπάντησηΔιαγραφήη λέξη με τα 6 άλφα!
stefanos androulidakis:
Όπως είδατε,η αγγελία σας καταχωρήθηκε με επιτυχία.