Μια απίθανα μουντή, φθινοπωρινή μέρα. Έμοιαζε με παρισινή, αν εξαιρέσεις το νερό που δεν έπεφτε σε ψιλές σταγόνες αλλά σε κανάτια. Αγγελόπουλος και Φλώρινα για να σου δώσω να καταλάβεις. Αν ήταν νύχτα, που δεν ήταν, το σκηνικό θα ήταν άνετα από φιλμ νουάρ. Στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου καθόταν η ξανθιά κοπέλα με το ταψί το παστίτσιο που ήταν ακόμα ζεστό. Το αυτοκίνητο θα μύριζε μετά για ώρες αυτή τη χαρακτηριστική μυρωδιά του μοσχοκάρυδου. Αν πέσει αρκετό στο φαγητό, κάηκες - εκτός κι αν έχεις γερό στομάχι. Τα σκυλιά δεν ακούγονταν αλλά στην πραγματικότητα παραμόνευαν πίσω από το πορτάκι της αυλής, σαν εκείνα τα περίεργα παιδιά που βγάζουν παιχνιδιάρικα τη μισή μουρίτσα πίσω απ' την πόρτα να δουν τον επισκέπτη. Το πράσινο δερμάτινο παλτό έσταζε από τη βροχή μέχρι να μπω. Μια δυνατή μυρωδιά καφέ και δέρματος ερχόταν από μέσα. Αφέθηκα για λίγο σε μια φιλόξενη αγκαλιά, για δευτερόλεπτα. Μετά τοποθέτησα ό,τι είχα φέρει στο ωραίο τραπέζι του γραφείου. Μ' έβαλε να καθήσω κοντά στη τζαμαρία. Η βροχή έπεφτε κατά ριπές - πότε δυνάμωνε πότε λιγόστευε προς το απόγευμα. Από την καρέκλα του σκηνοθέτη έβλεπες το γκαζόν απέναντι, μια ωραία πράσινη ανοιχτωσιά που δε συνηθίζεται στις πόλεις. Κοιτούσα αρκετές φορές κάτω, το πάτωμα, κι αυτό από συστολή ή διάθεση για μια πιο ισότιμη ματιά με τον συνομιλητή. Πολλές ηλεκτρικές συσκευές, λάπτοπ, εκτυπωτής, τηλέφωνα σταθερά, τηλέφωνα κινητά, τηλεκοντρόλ...Βιβλία, χαρτιά, κλειδιά, συρτάρια, τσιγάρα, αναπτήρας.Το αιρ κοντίσιον έβγαζε αφύσικη ζέστη - λίγο να το έκλεινες, πάγωνες. Έπιανε να νυχτώνει. Ένα μελαγχολικό απόγευμα με μισάνοιχτο, φεύγοντας, ουρανό. Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, θυμήθηκα μια ατάκα από μια ταινία που με είχε σημαδέψει όταν την είχα πρωτοδεί, στην εφηβεία μου: je t'offre de ce qui existe, ce que je peux de meilleur.