βλέπω τα δάκρυά σου

                                      

Πώς συνοδεύεις τον άλλον στο χαμό του; Ποιος μας έχει εκπαιδεύσει πώς γίνεται αυτό, όταν μάλιστα ο/η ασθενής είναι πιο δυνατός/ή από σένα; Πώς βοηθάς διακριτικά και με απόσταση; Η αυτάρκεια του άλλου ή τελοσπάντων αυτό που μοιάζει με αυτάρκεια είναι μια σιωπηλή κραυγή μοναξιάς και απελπισίας ή έχει πραγματικά τόσο πολύ παραιτηθεί που είναι όλα μάταια; Λείπει ένα εγχειρίδιο βοήθειας, ένα βιβλίο γραμμένο από κάποιον μελλοθάνατο για το πώς να χειριστεί κανείς ένα τόσο λεπτό θέμα. Γιατί κανείς μελλοθάνατος δεν έχει το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθεί με αυτόν που τον συνοδεύει σε μια επώδυνη θεραπεία ή επέμβαση, που τον φροντίζει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Τι τον ανακουφίζει καλύτερα; Αλλάζει ο άνθρωπος πλησιάζοντας το τέλος; Είναι αλήθεια ότι βλέπει αλλιώς πια, στην κορυφή του λόφου αν υποθέσουμε πως η πορεία ήταν ανηφορική ή στο τέλος της διαδρομής, τα ανθρώπινα πράγματα και τις προτεραιότητες; Μήπως του είμαστε "λίγοι" σε αυτή τη στιγμή; Μήπως να αποχωρήσουμε μέχρι να μας το ζητήσει, αν το ζητήσει; Μήπως να το κάνουμε πριν αναγκαστεί να μας το πει; Πώς θα είμαστε πιο αποτελεσματικοί κοντά του από το να του σπάμε τα νεύρα ή να του χαλάμε κι άλλο τη διάθεση; Φτάνει η διαίσθηση; Πώς ακουμπάς ένα πληγωμένο βλέμμα; Ένα χαμένο από το άγνωστο βλέμμα; Μια φευγαλέα ματιά; Ένα τυχαίο άγγιγμα, πώς ερμηνεύεται; Ένα κράτημα από το χέρι; Ένας ψίθυρος; Και, κυρίως, πώς να αισθανθείς πως είσαι "έντιμος" όταν ξέρετε και οι δύο πως ο ένας συνοδεύει τον άλλον μόνο μέχρι την αποβάθρα;